Αρχείο 14.12.2014

“Αν όφείλαμε νά τά συμπτύξουμε σέ μια διατύπωση, θα αναφέραμε σαν επιδίωξή του τή σύνθεση τής συνολικής δομής τής υψηλής κοινωνίας με τη μορφή μιας φυσιολογίας τής ακατάσχετης φλυαρίας. Στο θησαυρό των προκαταλήψεων καί των δοξασιών της δεν υπάρχει ούτε μία, πού να μην εξολοθρεύεται από το επικίνδυνο κωμικό στοιχείο του Proust…“

Τό σπουδαιότερο, πού Έχει να πει κανείς, δεν αναγγέλλεται πάντοτε μεγαλόφωνα. Κι ακόμα μέσα στην απόλυτη ησυχία δεν το Εμπιστεύεται πάντοτε στον πιο έμπιστο, στο στενότερο φίλο, πάντοτε σ ’ αυτόν, πού είναι Έτοιμος να δεχθεί με τη μεγαλύτερη αφοσίωση την Εξομολόγηση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάλτερ Μπένγιαμιν, Για την εικόνα του Proust -Μέρος ΙI [2014]»

Αρχείο 08/12/2014 – Απόσπασμα από το 10ο κεφάλαιο, μετάφραση Ανταίος Χρυσοστομίδης

Αν απλά και μόνο ηχούσαν οι σάλπιγγες, αν είχαν ακουστεί μονάχα τα εμβατήρια, αν είχαν φτάσει ανησυχητικά μηνύματα από το βορρά, αν ήταν μονάχα αυτά, ο Ντρόγκο θα είχε φύγει. Τον είχε, όμως, κυριεύσει κιόλας η νάρκη της συνήθειας, η στρατιωτική κενοδοξία, η αγάπη γι’ αυτά τα τείχη που έβλεπε καθημερινά. Τέσσερις μήνες ήταν αρκετοί για να τον παγιδέψουν στο μονότονο ρυθμό της υπηρεσίας του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντίνο Μπουτζάτι, Η έρημος των Ταρτάρων»

Αρχείο 07.12.2014

Μέρος Ι

Οι δεκατρείς τόμοι του «Α la Récherche du Temps perdu» τού Marcel Proust είναι το αποτέλεσμα μιας πέρα από κάθε δυνατότητα επεξεργασίας σύνθεσης, όπου διασταυρώνονται σέ ένα αυτοβιογραφικό έργο ή εμβάθυνση τού μυστικιστή, ή τέχνη τού πεζογράφου, ό οίστρος του σατιριστή, ή γνώση του μυημένου και ή ατολμία τοΰ μονομανή. Δίκαια έχει ειπωθεί ότι όλα τά μεγάλα λογοτεχνικά έργα θεμελιώνουν ή αποσυνθέτουν ένα είδος, είναι με μια λέξη ιδιαιτερότητες. Μεταξύ τους όμως άποτελεϊ τό-παραπάνω ένα άπό τά πιό ασύλληπτα. ’Αρχίζοντας από τη δομή του, πού ενοποιεί ποίηση, απομνημονεύματα, σχόλια, μέχρι τή σύνταξη απέραντων προτάσεων (τόν Νείλο τής γλώσσας, πού ξεχειλίζει εδώ ζωογόνος στίς εκτάσεις τής αλήθειας), όλα υπερβαίνουν κάθε μέτρο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βάλτερ Μπένγιαμιν, Για την εικόνα του Proust [2014]»

Αρχείο 28.11.2014

Εραστές

Από τη συλλογή  «Τα έργα και οι νύχτες», 1965

ένα λουλούδι
όχι μακριά απ’ τη νύχτα
το κορμί μου βουβό
ανοίγει
στη λεπταίσθητη επείγουσα ανάγκη της δροσοσταλίδας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλεχάντρα Πισαρνίκ, πέντε ποιήματα -μετάφραση Αμαλία Ρούβαλη [2014]»

Αρχείο 24/11/2014

Τον άφησα εκεί και γύρισα στην άλλη αίθουσα, στο τραπέζι που είχα κερδίσει προηγουμένως.
—Οι κρουπιέρηδες είχαν αλλάξει. Η γυναίκα ήταν εκεί, στη θέση που καθόταν και πριν. Έμεινα πίσω για να μην με δει και πρόσεξα πως έπαιζε συγκρατημένα κι όχι όλα τα παιχνίδια. Προχώρησα λιγάκι· με είδε· ήταν έτοιμη να παίξει αλλά κρατήθηκε περιμένοντας να παίξω πρώτα εγώ για να ποντάρει όπου θα ποντάριζα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Luigi Pirandello, Ο μακαρίτης Ματίας Πασκάλ»

Αρχείο 21/11/2014

Τζάνιμ, μην ανακατεύεστε στη δουλειά μου!

Μια μέρα το μοσχάρι του Χότζα σε ώρες ξαφνικής ζαβολιάς του με πιλαλητά, κουτρουβαλέματα και με πηδήματα μες το μπαχτσέ έκαμε μεγάλο κακό στα ζαρζαβατικά του αφέντη του. Ποιος είδε τον τρελλό και δεν τον φοβήθηκε! Τι να έκαμνε ο Χότζας; Έλα θεέ και περιμάζεψε το πλάσμα σου! Όμως το αζύγωτο μοσχάρι σήκωσε σκόνη και κουρνιαχτό κ’ έφερε την καταστροφή. Ο Χότζας όμως δεν έχασε καιρό. Άρπαξε μια μαγκούρα κι όρμησε κατά πάνω στην αγελάδα του κι αρχίνησε να τη βαράει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νασρεττίν Χότζας, δύο παραβολές»

Αρχείο 18/11/2014

Ι

Πάνω σε κύματα ήρεμα όπου κοιμούνται αστέρια
Σαν τα μεγάλα κρίνα, πλέει η Οφηλία η λευκή·
Πλέει απαλά πλαγιάζοντας πάνω στα μακριά της πέπλα .
-Και μέσα στα μακρινά τα δάση ακούγονται αλαλαγμοί.

Πάνε χίλια τόσα χρόνια που η λυπημένη Οφηλία
Περνά, φάντασμα λευκό, πάνω σε ποτάμι μελανό·
Πάνε χίλια τόσα χρόνια που η γλυκιά της τρέλα
Τραγούδι μουρμουρίζει στον άνεμο το βραδινό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αρθουρος Ρεμπώ, Οφηλία -μετάφραση Ιωάννα Αβραμίδου»