Αρχείο 17/12/2014

Θέλω να βρεθώ σ’ ένα χώρο κλειστό.
Μορφές γεμάτες αιχμές πληγώνουν την ανάσα μου.
Ο χρόνος ανοίκειος αντίπαλος.
Ποιανού η σκέψη αντανακλάται και ηχεί;
Ποιανής ο πόνος ουρλιάζει έλεος;
Ποιός νεκρός προσμένει την ανάσταση;
Ποιός ζωντανός τη σταύρωση;
Η Γένεση ημέρα πρώτη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλλα Χαιρέτη, Ο τόπος πόνος -ποίηση»

Αρχείο 13/12/2014

SARAJEVO

στη Raffaella Marzano

Μια παύση σε ανοιχτό μικρόφωνο μετά το «grazie»
με πνιγμένη φωνή, τα μάτια βουρκωμένα,
γιατί ραγίζει κι η φωνή γκρεμίζεται σαν γέφυρα.
Μια γέφυρα είναι η φωνή που ενώνει τις δυο όχθες
του Μιλιάτσκα να περπατάν πάνω της οι άνθρωποι
να συναντιόνται να αγκαλιάζονται. Μια γέφυρα
να περπατάνε τα ποιήματα. Ακούγεται ο πόλεμος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Μια γέφυρα να περπατάνε τα ποιήματα»

Αρχείο 01/12/2014

Τη μέρα που γεννήθηκες Έβγαλα την πρώτη γυμνή φωτογραφία μου
Σε είχα ήδη αφήσει 4 μήνες πίσω
Έκλεψα το μισό του φεγγαριού σου Και το πέρασα στα χείλη μου
Από τότε χαμογελάω συνεχώς
Εσύ έκλαιγες
Η μάννα σου δεν ζήτησε εξηγήσεις Άφησε μόνο το φως ανοικτό να σε βρίσκω Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, (Το) κοίλο – του χαμόγελου»

Αρχείο 28.11.2014

Εραστές

Από τη συλλογή  «Τα έργα και οι νύχτες», 1965

ένα λουλούδι
όχι μακριά απ’ τη νύχτα
το κορμί μου βουβό
ανοίγει
στη λεπταίσθητη επείγουσα ανάγκη της δροσοσταλίδας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλεχάντρα Πισαρνίκ, πέντε ποιήματα -μετάφραση Αμαλία Ρούβαλη [2014]»

22/11/2014

Όπου νά’ ναι θα κλείσει το στερνό παραθύρι στην άκρη της βροχής.
Κατακαθίζει το νερό στα σκαλοπάτια.
Τί ξένο που είναι απόψε το τσίγκινο τραπέζι κάτω απ’τη μαρκίζα
Γυμνό και ξεχασμένο δίχως τον ίσκιο των χεριών της.
Κανείς. Ένα δημοτικό φανάρι μουσκεύει μες στη νύστα σου. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Άρης Αλεξάνδρου, Ολόκληρη Νύχτα»

Αρχείο 1.11.2014

ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΣΠΑΡΑΓΜΟΣ

Από νωρίς στα χάπια – ανέραστοι γαρ γύρω τριγύρω
αργά στα παιδιά,
από νωρίς στην εποχή – μάνα ορεινή, του ’40 κι εσύ!
αργά στη μητρική…

ό,τι και να γραφεί
κάτω κι από νέες στέγες
ο ξανακερδισμένος χρόνος
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χρίστος Παλαιοπάνος, ώρα εισχώρησης στο πλέον πειναλέο “πλέω και πάλι” -ποίηση [2014]»

Αρχείο 18/11/2014

Ι

Πάνω σε κύματα ήρεμα όπου κοιμούνται αστέρια
Σαν τα μεγάλα κρίνα, πλέει η Οφηλία η λευκή·
Πλέει απαλά πλαγιάζοντας πάνω στα μακριά της πέπλα .
-Και μέσα στα μακρινά τα δάση ακούγονται αλαλαγμοί.

Πάνε χίλια τόσα χρόνια που η λυπημένη Οφηλία
Περνά, φάντασμα λευκό, πάνω σε ποτάμι μελανό·
Πάνε χίλια τόσα χρόνια που η γλυκιά της τρέλα
Τραγούδι μουρμουρίζει στον άνεμο το βραδινό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αρθουρος Ρεμπώ, Οφηλία -μετάφραση Ιωάννα Αβραμίδου»

Αρχείο 17/11/2014 -Για την επέτειο του Πολυτεχνείου

Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μανώλης Αναγνωστάκης, Φοβάμαι»