Από τα ημερολόγια εργασίας του ποιητή ένα σενάριο με θέμα την βράβευσή του σε προχωρημένη ηλικία (απόσπασμα για προσωπική χρήση)  

I

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ, Ε΄

Ω ποιητά!
Το έργον σας αποτελεί

κεφάλαιον εθνικόν,
με αξίαν εγνωσμένην
και απαράγραπτον·

το έργον σας βεβαίως
όχι το γραπτόν,
αλλά το εισέτι άγραπτον. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Δύο ποιήματα «

Την ώρα που ο ουρανός ο γοργοπόδαρος σιμώνει
στη Δύση και όταν ήδη η μέρα μας πετά να πάει
σε ανθρώπους που την περιμένουν σαν εμάς κι εκείνοι,
κατάκοπη καλοσυνάτη γραία περπατάει
σε ξένη γη με γρήγορο βηματισμό: είναι μόνη
και βιάζεται να φτάσει εκεί, στο τέμπλο που θα μείνει·
και μόνη ως θά ’ναι μέσα στη γαλήνη
του τέλους της ημέρας, τη αληθεία
μπορεί να λάβει την παραμυθία
από μι’ ανάπαυση μικρή, όπου και θα λησμονήσει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Francesco Petrarca, Την ώρα που ο ουρανός ο γοργοπόδαρος σιμώνει ―μτφρ.: Γιώργος Κεντρωτής»

στον Γιάννη Ζουγανέλη και την χθόνια τούμπα του

ΠΗΡΑ ΣΩΛΗΝΕΣ χάλκινους κι ατσάλινους και τους συνέδεσα, με μούφες και αρμούς, σε ένα σύστημα περίπλοκα σοφό, και μες στη γη τους έχωσα, βαθιά μέσα στη γη, αφήνοντας μιαν άκρη μόνο έξω απ’το χώμα, προσμένοντας (και μου φαινόταν λογικό, μετά από τόση σκέψη, τόσο κόπο και σχεδιασμό) να ξεπηδήσει από κει νερό. Τίποτε όμως, ούτε μια σταγόνα δεν ανάβρυζε απ’ το σύστημα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αργύρης Χιόνης, ποιήματα για τη γη»

Δέσποινα Καϊτατζή Χουλιούμη, Με λένε Εύα. Εκδόσεις Μανδραγόρας

με λένε Εύα

με λένε Εύα και είμαι μισή
–κομμάτι απ’ το πλευρό του άλλωστε–
με αποκάλεσαν άτακτο στοιχείο
έφαγα το κεφάλι του ουροβόρου όφεως
αυτός την ουρά του
ο Αδάμ το μήλο
μετά ο κόσμος ήρθε στα ίσα του
επινοήθηκαν σπουδαίες έννοιες
μίασμα ύβρις δολιότητα εκδίωξη
χρίσαμε εφέτη τον εθίσαμε να κλέβει στο ζύγι Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δέσποινα Καϊτατζή Χουλιούμη, Με λένε Εύα ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Η βροχή σταμάτησε,
μα η μυρωδιά της συνεύρεσής της με το χώμα,
τους κορμούς, τα φύλλα,
την παρουσία της νοσταλγικά παρατείνει.
Η ικμάδα των λαγγεμένων βλεμμάτων,
των ιδρωμένων σωμάτων,
τον λόγο εμπνέοντας,
τους ουρανούς θωπεύει, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Βροχή»

Ανικανότητα

Ποιός νοιάζεται για σένα
αναρωτιέσαι καμιά φορά
όταν σ΄αγκαλιάζει
ο ήχος της μοναξιάς
οι γονείς
αυτοί νοιάζονταν σίγουρα
μα έχουν φύγει
ύστερα τ΄αδέλφια σου
αν έχεις Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, μια κοινωνία μονάδων»

Μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν το νέο ποιητικό βιβλίο της Ασημίνας Ξηρογιάννη με τίτλο Mια απέραντη ματιά.

Στο πρώτο μέρος του νέου της βιβλίου, η Ασημίνα Ξηρογιάννη συνδιαλέγεται, ποιητικώ τω τρόπω, με θεατρικούς ήρωες και κείμενα, με τα οποία έχει ασχοληθεί κατά την πολύχρονη και ποικιλότροπη ενασχόλησή της με το θέατρο. Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, καταθέτει το ανοίκειο βλέμμα της για τον κόσμο που μας περιβάλλει, μοιράζεται εμπειρίες με τους αναγνώστες, με διάθεση άλλοτε παιγνιώδη, άλλοτε σοβαρή, ενώ στο τρίτο και τελευταίο μέρος, σε μία μικρή ποιητική σύνθεση, επιχειρεί την αποτύπωση με λέξεις μιας εσωτερικής αντίληψης του σώματος, μιας ιδιάζουσας και βασανιστικής σωματικότητας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Ξηρογιάννη, Mια απέραντη ματιά ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»