Κατηγορία: ποίηση

Ανδρέας Αντζουλής: Μετάλλιο Kimerik 2021 στον Ανδρέα Γεωργαλλίδη

04/11/2021

Poco più vuoto, έργο του Ανδρέα Γεωργαλλίδη

O εκδοτικός Οίκος Kimerik που εδρεύει στην Ιταλία, τίμησε σε εκδήλωση διακεκριμένους συγγραφείς, μεταξύ άλλων, τον δρα Ανδρέα Γεωργαλλίδη[1] για την ποιητική του συλλογή Poco più vuoto (ελάχιστα περισσότερο άδειο) απονέμοντάς του το Μετάλλιο Kimerik 2021 σε ειδική τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Terrazze di Giove. Σύμφωνα με το σκεπτικό του εκδότη, το μετάλλιο μαρτυρεί τη σημαντική συμβολή του ποιητή στην προώθηση του πολιτισμού μέσω του λογοτεχνικού του έργου. Η ποιητική συλλογή έχει μεταφραστεί στα ιταλικά από την έγκριτη μεταφράστρια Ειρήνη Χαρή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανδρέας Αντζουλής: Μετάλλιο Kimerik 2021 στον Ανδρέα Γεωργαλλίδη»

Γιώργος Σαράτσης, Πρόσφορο Χώμα ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]

03/11/2021

Quinta Essentia

i.

αυτή η γη
πηγάδι που στέρεψε
σκυλί παρασυρμένο
στην άκρη του δρόμου

ii.

άνθρωπος τρωτός
θα πει
να μπορείς να ξεφυλλίσεις
ουρανούς Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Σαράτσης, Πρόσφορο Χώμα ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ερωτικόν

01/11/2021

I
Στὰ μάτια δάκρυ κουβαλῶ, ἀστραφτερὸ διαμάντι,
ποὺ μοῦ πλουτίζει τὴ ζωὴ γι’ αὐτὸ καὶ τὸ φυλάσσω.
Μὰ καρτερεῖ πικρὸ φευγιὸ ποὺ πάντα τό ’χω ἀγνάντι
κι ἔτσι θὰ κλάψω, τὸ νογῶ, γιὰ πάντα νὰ τὸ χάσω . . .

II
Ἕλενα, τὴν ἀγάπη μου, γιὰ σένανε, τὴν πλήθια
δές, μὲ τὶς φλέβες μου θαρρῶ πὼς τώρα τὴ ματώνω·
Ἕλενα, ἡ ἀγάπη μου μοσχοβολάει στὰ στήθια
γιατὶ μοῦ δίνεις στὴ ζωὴ ῥυθμὸ κι ὡραῖο τόνο! Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ερωτικόν»

Λεωνίδας Καζάσης, δύο ποιήματα

26/10/2021

Ορθροβασία

Του φεγγαριού βέργα εναπομείνασα επισκοπεί,
νυκτός ανάνηψη ροδίζει, μετάβαση πορτοκαλί – πρωίας αποχρώσεις,
η ημέρα εδραιώθηκε. Ίμερος ήρεμος ο ήλιος,
λάβρος το μεσημέρι καταυγάζοντας οργά!
Ρόχθοι, θροϊσματα, ριζά, κορφοπλαγιές γλάφουν
ράγδην Μονεμβασία !
Της φύσεως απροσπέλαστη αρνησικυρία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, δύο ποιήματα»

Νίκος Ι. Τζώρτζης, Ανάποδα

22/10/2021

Πιάτσα Λορέτο, Μιλάνο, 29 Απριλίου 1945

ΑΝΑΠΟΔΑ
(Η πελώρια τραγωδία)

[…] la Clara a Milano
ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ

Ναι, αυτός εδώ στη μέση

είσαι εσύ, Αντρέα,
και η δεσποινίς δίπλα σου
με τα ωραία πόδια
θα ’ναι η Κλαρέτα.
Εσύ με την ξένη στολή

κι εκείνη με τη φούστα
μαζεμένη στους μηρούς.
Και οι δυο σας ανάποδα.
Ναι, η καλή σου κι εσύ
κρεμασμένοι ανάποδα, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Ανάποδα»

Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Nuit de la lenteur

19/10/2021

Nuit de la lenteur [¹]

στην Ιφιγένεια Σιαφάκα
και τον Vincent Lempereur

Εκεί θα στεκόταν κι εκείνος και θα άκουγε,
μια νύχτα βραδύτητας
φρέσκια τη θάλασσα,
και τις τράτες τα μεσάνυχτα
πως κολυμπούσαν,
ευθύγραμμοι αστερισμοί·
εκεί ίσως μάς εξηγούσε
πώς συνηθίζεται
στις ποταμίσιες πέτρες της Φλάνδρας
μια γόπα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Nuit de la lenteur»

Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Άννα Λιανού, «Οι άνθρωποι στα σπίτια τους και λίγο πιο έξω»

18/10/2021

Άννα Λιανού, Οι άνθρωποι στα σπίτια τους και λίγο πιο έξω. [Ποίηση]. Περισπωμένη, Αθήνα 2018.

Σαφής δόμηση: τρεις ενότητες («Ήσυχες κούνιες», «Οι τυχερές αλκόβες» -κόχες, θαρρώ- «΄Εξοδος κινδύνου»), με έντεκα ποιήματα η κάθε μια- σύνολο μόλις 33.

Πυκνό γράψιμο: διαλεγμένες λέξεις, κοντοί στίχοι, σχεδόν όλα τα ποιήματα ολιγόστιχα, ελεύθερος στίχος στα περισσότερα, σχεδόν ανύπαρκτη στίξη -συμπληρώσιμη από τον αναγνώστη- διόλου σημειώσεις.

Καμιά ευκολία, αφομοιωμένος / καλοδουλεμένος μοντερνισμός. Μηδενική επικότητα, ιδιωτική θεματολογία, ανασκάψιμη συγκίνηση, αποκλίνουσες οπτικές γωνίες  κι απρόσμενες καταλήξεις, ενίοτε στη διάκριση του αναγνώστη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Άννα Λιανού, «Οι άνθρωποι στα σπίτια τους και λίγο πιο έξω»»

Γρηγόρης Σακαλής, δεν μας άντεξε το κήτος…

15/10/2021

Πρώτη φορά

Έλα
να σαλπάρουμε
με το καράβι
του έρωτα
σ΄ένα ταξίδι
ατελείωτο
σε πρωτόγνωρες εμπειρίες
αφού θα είναι
σαν πρώτη φορά
είναι ο πόθος μου
για σένα μεγάλος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, δεν μας άντεξε το κήτος…»