Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Άννα Λιανού, «Οι άνθρωποι στα σπίτια τους και λίγο πιο έξω»

Άννα Λιανού, Οι άνθρωποι στα σπίτια τους και λίγο πιο έξω. [Ποίηση]. Περισπωμένη, Αθήνα 2018.

Σαφής δόμηση: τρεις ενότητες («Ήσυχες κούνιες», «Οι τυχερές αλκόβες» -κόχες, θαρρώ- «΄Εξοδος κινδύνου»), με έντεκα ποιήματα η κάθε μια- σύνολο μόλις 33.

Πυκνό γράψιμο: διαλεγμένες λέξεις, κοντοί στίχοι, σχεδόν όλα τα ποιήματα ολιγόστιχα, ελεύθερος στίχος στα περισσότερα, σχεδόν ανύπαρκτη στίξη -συμπληρώσιμη από τον αναγνώστη- διόλου σημειώσεις.

Καμιά ευκολία, αφομοιωμένος / καλοδουλεμένος μοντερνισμός. Μηδενική επικότητα, ιδιωτική θεματολογία, ανασκάψιμη συγκίνηση, αποκλίνουσες οπτικές γωνίες  κι απρόσμενες καταλήξεις, ενίοτε στη διάκριση του αναγνώστη.

Αξιοσημείωτο ντεμπούτο από ποιήτρια γεννημένη το 1967,  που ολοφάνερα για δεκαετίες διάβαζε, έγραφε κι έσβηνε, μέχρι να καταλήξει. Υπέροχος τίτλος και άρτια έκδοση, τόσο, ώστε το αχώνευτο πολυτονικό να περνάει απαρατήρητο.

(Λέξεις 100)

———

Θ΄ ανεβάσω ποιήματα όταν θα ΄χω πάλι κινητό να φωτογραφήσω  σελίδες. Μέχρι τότε, αρκεστείτε σε τούτο δω, με άψογο αναπαιστικό εφτασύλλαβο, από τα λίγα σε παραδοσιακό στίχο της:

ΥΠΟΣΧΕΣΗ

Μια λακκούβα θα σκάψω
στο λαιμό για να πίνεις
το ηδύποτο γέλιο
ό,τι αφήνει το δάκρυ
στους μηρούς σου θα σπείρω
των βυθών σταμναγκάθι
θα διασώσω στον κόρφο
μια υπόσχεση στήθους
θα διαφθείρω για σένα
τους αμάραντους κήπους.