I

ΣΤΙΧΟΠΛΟΚΟΣ

Ποντοπόρος
(δια βίου)
στο ατελές

και ναυαγός
(σπανίως)
στο τετελειωμένο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, δυο ποιήματα»

(ειδάλλως: ονόματα αφορμή σκέψεων για το «εις μνήμην», τελικά)

είχα, θυμάμαι, λάβει μια πρόσκληση να συμμετέχω σε ένα αφιέρωμα για τον Καρούζο χάρηκα και το άφησα να φανεί
σύντομα ωστόσο και κατά το ό,τι με χαρακτηρίζει, γέμισα αμφιβολίες αν και πώς θα τα κατάφερνα
όμως, πριν καν προλάβω να κάνω την ανησυχία λόγο, είχα σκαρώσει δύο ποιήματα
τα ονόμασα «συνομιλίες»
σε δεύτερη ματιά, αλλάζω τον τίτλο σε «αντινομίες» καθώς μάλλον του αντιμιλώ όπως τον κουβεντιάζω Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, τ᾿ ἄνθη ἀνοίγουν τὸ μοναδικὸ παράθυρο(¹)»

Από τις εκδόσεις Βακχικόν

Προορισμός

Το ξέρω κουράστηκες…
Θέλεις απλώς να κοιμηθείς
έναν ύπνο δίχως όνειρα.
Δίχως εφιάλτες…
Αόρατος αν μπορούσες θα γινόσουν.
Απαλλαγμένος απ’ της ύλης τα δεσμά.
Ατάραχος και ανέμελος
θα περιπλανιόσουν…
Από σπίτι σε σπίτι.
Από άστρο σε άστρο.
Χωρίς σκοτούρες.
Χωρίς σκοπό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μαρκογιάννης, Ίχνη φωτός ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Από τις ΑΩ εκδόσεις, 2021

― εκτελέστηκαν
Και ολημερίς και ολονυχτίς στήθηκαν παρακλάδια για να σταθούν προπύλαια γερά και
σαστισμένα
ερμητικά σαν το νερό που στέκει παγωμένο
και
δυνατά στα ονείρατα αυτών που δεν κοιμούνται.
Κατά σειρά και καθ’ ομοίωση ποτίσαν αναμνήσεις
να εκτελεσθούν, να μη δοθούν,
να μακροημερέψουν.

*

― τα σημεία
Δυσκολεύομαι με τα σημεία στίξης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιάννης Αθανασόπουλος, Εγκαίνια ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Δολιχό ήττας θρόϊσμα
ταλάνιζε την σκέψη,
κάννες και υποκόπανοι
όμηρο με κρατούν,
μα δεν λογίστηκα ποτέ
της έπαρσης την στέψη,
θωπευτικά δεν ακουμπούν
μονάχα οι νικηταί.

Της αντοχής υπεροψία,
ντύμα της ήττας γιορτινό. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Κόπους ατέχνων απεμπολώ»

Το χάπι

Ποιοι τυχεροί ταξιδεύουν με εκείνο το κρουαζιερόπλοιο,
κι εμείς καρφωθήκαμε σ’ έναν ερημότοπο;
Φριχτή! Φριχτή επαρχία.
Σαν φάρσα καρυωτακική κυλά ο χρόνος.
Σαν μέρα της μαρμότας.
Όσο και να το χρυσώνεις, αυτό το χάπι δεν καταπίνεται.

*

O άστεγος

Ο άστεγος εγκατέλειψε τη γωνιά του.
Πήγε να διαλαλήσει αλλού την ερημιά του. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ντέμης Κωνσταντινίδης, θολό νερό χωρίς βυθό»

Ποτέ ξανά πια*

Τώρα που το δωμάτιο γυμνό και σκοτεινό
Τώρα που και το σπίτι ολότελα αδειανό
Κι αυτό απέναντι το καφενείο μας
« Συνάντηση», έρημο και κατάκλειστο
Γερμένος στο παράθυρο τι περιμένεις;

Ποιο κρύο χέρι τις αναμνήσεις και τα όνειρα
και τη ζεστή ακόμα ανάσα πίσω σου
έσβησε και παγώνει ξαφνικά και Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παυλή, Ποτέ ξανά πια»