Ποίηση σε πέντε πράξεις και αυλαία
Προσεχώς από τις εκδόσεις Σμίλη

ΠΡΑΞΗ ΤΡΙΤΗ
Βατόμουρα και πεθαμένα τζιτζίκια μιας ωραίας εποχής

VII

[…] ΘΕΛΜΑ: Eίναι αλήθεια, δεν άντεξα, με καρατόμησαν τόσο οι απελπισμένοι σου οι ήχοι, που έχασα το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια, τα γόνατά μου τρέξαν να σε προφτάσουν στην όχθη της λίμνης, πάλευες έξω να βγεις. Μόνο τα μάτια μας μείναν στο τέλος εκεί, με την κόψη της όρασης στα γυμνά μας από μέλη παπούτσια. Κι εκείνο το δάχτυλο που έτρεμε δείχνοντας… εκεί, να, κοίτα εκεί! Η κόκκινη σκιά…  Απ’ τον τρόμο μου ρίχτηκα στη λίμνη ανάπηρη να ξεπλύνω τα βελούδινα αρπάγματα ενός πράσινου που ένιωθα πως φύτρωνε τώρα στο σώμα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιφιγένεια Σιαφάκα, Σκαντζόχοιρος με παπιγιόν —προδημοσίευση»

Μετάφραση: Αντώνης Φωστιέρης, Θανάσης Θ. Νιάρχος

Οι αράχνες

Στα σπίτια που πεθαίνουν τα παιδιά
Μπαίνουνε κάτι γέροι
Θρονιάζονται στο διπλανό δωμάτιο
Μ’ ένα ραβδί ανάμεσα στα μαύρα γόνατά τους
Ακούν προσεχτικά, κουνάνε το κεφάλι.

Κάθε που βήχει το μικρό
Τα χέρια τους κολλάνε στην καρδιά τους
Μεταμορφώνονται σε κίτρινες τεράστιες αράχνες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Boris Vian, Σπαράζει ο βήχας στις γωνίες των επίπλων»

Η γυμνή πανοπλία

Κάθε κορίτσι κατεβαίνει πάνοπλο στον κόσμο.
Αλλά η γοητεία των ανδρών η αλαφρόμυαλιά τους
η ενοχή σκληράδα τους, μια νύχτα σαν ωραίοι
λογχοφόροι τη βρίσκουν και την αφοπλίζουν.
Βίαια της αποσπούν τα ξίφη, της αποσπούν τ’ ακριβά
περιδέραια που με σύνεση τής κρύβαν το τρυφερό Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μανώλης Πρατικάκης, «στα όνειρα, δροσερή κοίτη της φωτιάς»»

Ράντισμα

Τριάντα μέρες
μέσα στην κοιλιά του κήτους
πίσω απ΄τα κάγκελα
ζόρικο ταξίδι
ούτε με LSD
τέτοιο δεν κάνεις
υπερωκεάνιο του ουρανού
ίπταται στα σύννεφα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, ‘τέτοιο ταξίδι δεν το ξεχνάς ποτέ’»

Τηλεπαθητική Πόλη

Κάθε μέρα μπαίνεις σ’ αυτήν την πόλη
με τον ίδιο φόβο
πως έχεις χάσει
πως έχεις κάψει
κάθε σου ικανότητα
να μαθαίνεις με το άγγιγμα
να βλέπεις με τη θερμοκρασία Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ξενοφώντας Μακρόπουλος, Τηλεπαθητική Πόλη»

Σχόλιο
Για τη γραφή και Το θάνατο

Δεν είναι τίποτα ο θάνατος
Είπε γελώντας
Σαν ένα τσίμπημα που νιώθεις
Όταν βουτάς το χέρι στο σταφύλι
Που τρυγούν πεινασμένα μελίσσια·
Θα φύγω λοιπόν κι εγώ
Αφήνοντας το κεντρί μου πάνω στη σάρκα σας Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, τρεις σχεδίες»