Ρογήρος Δέξτερ, τρεις σχεδίες

Σχόλιο
Για τη γραφή και Το θάνατο

Δεν είναι τίποτα ο θάνατος
Είπε γελώντας
Σαν ένα τσίμπημα που νιώθεις
Όταν βουτάς το χέρι στο σταφύλι
Που τρυγούν πεινασμένα μελίσσια·
Θα φύγω λοιπόν κι εγώ
Αφήνοντας το κεντρί μου πάνω στη σάρκα σας
Και θά ‘ναι σούρουπο για να χαθώ μακριά
Στις βουερές κυψέλες τού Άδη.Είπε
Και σοβάρεψε με μιας
Ενώ χαμογελούσα
Γιατί κάποτε νόμιζα
Ότι με δύο στίχους τής προκοπής
Μπορεί να δρασκελίσει κανείς
Όλα τα χαμένα χρόνια
Ή να διανύσει τάχα την αιωνιότητα.

Το Σύνδρομο
τού Σκαντζόχοιρου

11.

Μόνο στον κινηματογράφο φιλούν τόσο ωραία
Είπα
Μόνο στο χαζοκούτι μιλούν τόσο πολύ
Είπε
Μόνο στα όνειρα σκάζουν μύτη πλάσματα σαν κι εσένα
Είπα
Μόνο στον ύπνο σου θα με ξαναδείς
Είπε
Μόνο αν,είπα
Μόνο αν,είπε•
Πολλά ειπώθηκαν και έγιναν πολλά
Ξοδεύοντας άφθονο χρόνο σε ματαιότητες
Και όμως ακόμη τα θυμάμαι
Τώρα που έξω γαβγίζουν τα σκυλιά
Και στο μυαλό μου μέσα σαν καημοί
Που σημαίνουν
Λες και θα κρεμαστεί
Από το ίδιο σχοινί αυτή η απόγνωση
Η θλίψη που συνεχίζει
Ν’ ακονίζει τα δόντια της πάνω μου
Σαν έμμονη σκέψη
Καρφωμένη όπως το καρφί στη σανίδα.

Νέκυια (Β’)

Φοβάμαι πως κάποια νύχτα
Θα ξαναφανεί μπροστά μου
Σαν τα φαντάσματα στον Σέηκσπηρ
Σφίγγοντας τα χείλη
Έτοιμος να δαγκώσει δυνατά την οδοντογλυφίδα
Μ’ εκείνη τη λάμψη στο βλέμμα
Μ’ εκείνο το σφίξιμο στη γροθιά
Ολοζώντανος
Λέγοντας βραχνά σα μέσα από ξερό πηγάδι
«Γι’ αυτό πληρώνω εγώ στον Κάτω Κόσμο
Για να κοπροσκυλιάζεις ελόγου σου εδώ πάνω
Να πίνεις γλυκό κρασί
Και να καμώνεσαι τον άντρα μέρα νύχτα; «.Θα είπε
Και έκανε φου πως τάχα μου χάθηκε
Αλλά τον είδα που τρύπωσε κρυφά
Μέσα απ’ τό μάτι μιας βελόνας
Στα κυριακάτικα ρούχα του
Τα φυλαγμένα ακόμη στην ντουλάπα
Απ’ όπου ίσως ξαναβγεί και πάλι στον ύπνο
Αγέρωχος όπως το συνήθιζε όταν ζούσε
Φτύνοντας πικρή χολή ο πατέρας μου.

*

©Ρογήρος Δέξτερ

φωτο: Στράτος Φουντούλης