Ξενοφώντας Μακρόπουλος, Τηλεπαθητική Πόλη

Τηλεπαθητική Πόλη

Κάθε μέρα μπαίνεις σ’ αυτήν την πόλη
με τον ίδιο φόβο
πως έχεις χάσει
πως έχεις κάψει
κάθε σου ικανότητα
να μαθαίνεις με το άγγιγμα
να βλέπεις με τη θερμοκρασία
να αγγίζεις με τα μάτια
μπαίνεις με τον ίδιο φόβο
πως κόβεται η γλώσσα
πως τεμαχίζονται τα δάχτυλα σου
πώς γίνονται πολτός τα μυαλά σου
και δε μπορείς πλέον
να πεις μία
δύο κουβέντες
παραπάνω απ’ το απαραίτητο
μπαίνεις με τον ίδιο φόβο
πως έχεις χάσει
πώς έχεις κάψει
κάθε σου ικανότητα
να συνεισφέρεις κι να επωφεληθείς
απ’ την κατάσταση της ευτυχίας.

Κάθε μέρα μπαίνεις σε μια συγκεκριμένη πόλη στην οποία κατοικεί απροσδιόριστος, σχετικά μικρός πληθυσμός. Οποιαδήποτε οπτική επαφή σου με άλλον άνθρωπο, δημιουργεί αυτομάτως, για άγνωστη αιτία, ένα όμοιο αντίγραφο του ανθρώπου που κοίταξες. Ο κλώνος που γεννήθηκε σε περιμένει σπίτι σου να γυρίσεις. Είναι ίδιος σε όλα με το άτομο με το οποίο συναντήθηκαν τα βλέμματα σας, με την εξαίρεση πως η καρδιά του σπαράζεται από μια τρομερή λαχτάρα να σε σκοτώσει, την οποία τίποτα δε μπορεί να σταματήσει παρά μόνο ο θάνατος σου. Για να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα η διοίκηση της πόλης κατήργησε το βραδινό φωτισμό, θέσπισε την ποινή του θανάτου για όσους τυχόν ανάψουν φως μετά τη δύση του ηλίου και επιτρέπει την κίνηση των πολιτών μόνο αργά το βράδυ. Οι έκτακτες υπηρεσίες εκτελούνται και τη μέρα, σε ειδικά κατασκευασμένους υπόγειους δρόμους που βρίσκονται σε απόλυτο σκοτάδι.

Κι όμως όλα θα πάνε καλά.

Καλώς ήρθες.

Βουλγάρικη Σοκολάτα

Σέξυ αγοράκια
με σφιγμένα μπράτσα
κι άγρια φάτσα
αράζουν πλατεία
έρχονται
προς τα εδώ
με μαύρο αδιάβροχο και
γυαλιά ηλίου.

Με ρωτάνε: “μαν είσαι φοιτητής;”

το χέρι μου τρέμει
η σοκολάτα που κρατώ
είναι μεγάλη, μαύρη, νόστιμη
και πολύ φθηνή
/ο καθένας μπορεί να την έχει
κι αυτή ευγενικά
κάνει χαρούμενα “Κρατς-Κρατς”
σε κάθε στόμα.

Προσφέρω στα παιδιά τη σοκολάτα.

Αθλητικές ειδήσεις το καλοκαίρι

μια φρικτή γνωριμία
κλεισμένη
στο φούρνο μικροκυμάτων

όλη μου η τύχη
μισές γραμμές
στα γυαλιά ηλίου σας

δυο ρουθούνια
πάντα καλύτερα από ένα.
Μάλλον.

Δεσποινίς!
Απ’ την πρώτη στιγμή
Μου καίει τα σωθικά, η αστυνομική σας ταυτότητα.

*

©Ξενοφώντας Μακρόπουλος

φωτο: Στράτος Φουντούλης