Άνοδος
Βλέπεις γυμνοσάλιαγκες
να τα πηγαίνουν καλά.
Έχουν μονίμως ένα χαμόγελο
στα χείλη
έτοιμοι ανά πάσα στιγμή
για υποκλίσεις
ή χειροφιλήματα
κόλακες του κερατά Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, «σαν ήρωας κινουμένων σχεδίων συνεχίζεις» -ποίηση»
ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΟ ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ
Στο μεταξύ μηρυκάζω τον ήλιο
κι είμαι υπεύθυνος για την έκλειψη.
Αεροπλάνα γαντζώνουν τον ουρανό.
Μονίμως τα δυο χέρια μου ίπτανται.
Δεν υπάρχει πιο μονότονη στάση.
Σιγά – σιγά ανακαλύπτω τον ίλιγγο
και πέφτω στη χαοτική του τρύπα.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Γκανέλης, «…εργοστάσια παραγωγής ψευδαισθήσεων» -ποίηση»
Από τις εκδόσεις Πόλις
Πρόλογος
Με λένε Τζέιν. Τζέιν Μποντ.
Από τότε που τυφλώθηκε ο εργοδότης
παίρνω επίδομα ανεργίας
για παραστρατημένες γκουβερνάντες.
Στους άγριους βάλτους του Θόρνφιλντ
αποκαΐδια,
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χλόη Κουτσουμπέλη, Το σημείωμα της οδού Ντεσπερέ»
Από το χαμένο αρχείο 1.9.2018
ΠΑΡΑΜΥΘΊΑ (Λ’)
Πάνω από τις χαλασμένες πολιτείες
Βουλιάζει με τσακισμένη πλώρη το φεγγάρι
Πέφτουν τα βέλη τού όχλου και βολές εξ οικείων
Αν θα φορέσει ο σαλός το μανδύα του
Αν θα γυρίσει πίσω στο κοπάδι το χαμένο πρόβατο
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Μεγάλες ιδέες τα αποφάγια τού Χρόνου [2018]»
Αρχείο 22/08/2018 –εκδόσεις ΑΩ
ένα ποιητικό σχόλιο στα στάδια της απουσίας
Όταν η ποίηση ψάχνει τις λέξεις της στις σημαδιακές απουσίες, τότε γράφονται μικρά θαύματα. Ίσως γιατί δεν χρειάζεται καμία δικαιολογία λογοτεχνική για να εκφραστεί· αρκεί η εσωτερική συνθήκη του πόνου, η μόνη που με ειλικρίνεια και χωρίς φτιασίδια -πόσο περιττά φαντάζουν τώρα- δηλώνει την ποιητική παρουσία.
Ο Διονύσης Ξένος αφιερώνει θεματικά τη συλλογή του αυτή σε μια απουσία. Και κατορθώνει μέσα 47 (τα περισσότερα ολιγόστιχα) ποιήματα να μεταφέρει τη γνήσια αίσθηση του κενού διαστήματος, που αφήνει η ανθρώπινη παρουσία, όταν περπατά πλέον σε αλλότριους δρόμους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Διώνη Δημητριάδου: ‘Οδός Ναυπλίου’, ποιήματα για μια απουσία του Διονύση Ξένου»
Τη νύχτα
που ο Τζέκυλ μαχαίρωσε
τον Χάιντ
Δε θά ‘μουν είκοσι
Όταν πέρασα το κατώφλι
Σ’ εκείνο το ερείπιο στη Λήμνου
Στην προσμονή να μάθω
Τα καμώματα τού μέλλοντος
Τι με περίμενε
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδία»
Αρχείο 11/07/2018 –εκδόσεις Κουκκίδα
η θλίψη πάντα μόνη
Θρέφεται η ποίηση από τη θλίψη, μια θλίψη εσώτερη που δεν αγαπά να εκδηλώνεται με τους συνήθεις τρόπους, μα ούτε και επιζητά μια συμβατή με την κοινωνικότητα συμπαράσταση από τους μακρινούς και αμέτοχους του πένθους. Συστρέφεται διαρκώς, κοιτάζει προς τον εαυτό της και μόνον όταν συναντήσει τις κατάλληλες λέξεις, βρίσκει τον δρόμο της εξωτερίκευσης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Διώνη Δημητριάδου, ‘Μια θλίψη Απρίλης’ της Ελένης Κοφτερού»
Ασημίνα Λαμπράκου, Solidago. Εκδόσεις «καλλιτεχνικό σωματείο έβδομο βήμα». Αθήνα, 2018
Τo Solidago (Solidago virgauria, δηλαδή Σολιδάγο η χρυσόβεργα) είναι βότανο που ενδημεί σε Ευρώπη, Αμερική κάπου στα Βόρεια σύνορα της Ασίας με την Ευρώπη και σπάνια στα ορεινά της χώρας μας. Η λατινική ονομασία του υπονοεί την ενοποιητική του δράση στη θεραπεία πολλών ασθενειών, παραπέμποντας στις πολλές θεραπευτικές ιδιότητες που του αποδίδονται. Αυτά τα λίγα για τον τίτλο, που η εντύπωση που μου δόθηκε είναι πως παραπέμπει διακριτικά στα μαγιοβότανα και στα ερωτικά ελιξίρια
Το βιβλίο ξεκινά με την κατάληξη του σονέτου 73 του Σαίξπηρ «This thou perceivest, which makes thy love more strong, To love that well which thou must leave ere long». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κώστας Π. Δάρμος: To ‘Solidago’, ένα ποιητικό βοτάνι της Ασημίνας Λαμπράκου»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.