Ρογήρος Δέξτερ, Μεγάλες ιδέες τα αποφάγια τού Χρόνου [2018]

Από το χαμένο αρχείο 1.9.2018

ΠΑΡΑΜΥΘΊΑ (Λ’)

Πάνω από τις χαλασμένες πολιτείες
Βουλιάζει με τσακισμένη πλώρη το φεγγάρι
Πέφτουν τα βέλη τού όχλου και βολές εξ οικείων
Αν θα φορέσει ο σαλός το μανδύα του
Αν θα γυρίσει πίσω στο κοπάδι το χαμένο πρόβατο
Ενώ άρπαγες οιωνοί μεγάλες ιδέες πετούν χαμηλά
Οι αναμάρτητοι είναι πλήθος στα ξένα και ξέφραγα
Που κόπτονται για τη σωτηρία τής ψυχής μου
Γιατί χρόνια τώρα περί άλλων τυρβάζω
Γιατί χρόνια τώρα δε μεριμνώ τα μάταια τού κόσμου
(Για τα μάτια τού κόσμου όσοι με προσέχουν
Ή δήθεν προσεύχονται)
Όμως εμένα,φίλοι,με κόπτουν τα προσεχώς
Τα γέλια των κοριτσιών
Που μας προσμένουνε στο μέλλον
Στα βάθη τής ηλικίας
Πριν φτάσει ο κόμπος στο χτένι
Στο χτένισμα ενός λιβαδιού
Θα πλαγιάσουμε γελώντας
Θα γυρίσουμε και πάλι στην αγκαλιά τους
Στη δεδομένη γαλήνη
Ν’ αφήσουμε εκεί
Το σπόρο ενός καινούργιου γαλαξία

ΈΞΟΔΟΣ
Ή ο σαλός στο δάσος με τα παραμύθια

Για ποιες χαρές μού μιλάνε
Και όλο καμώνονται προγνώσεις
Που τις μαντεύονται τις νύχτες
Ρίχνοντας τα κουκιά
Τα λαδικά τής γειτονιάς μου
Λες και δεν έχουν άλλα μαλλιά να ξάνουν –
Μια χαρά και δυο τρομάρες μάς καρτερούν
Που έρχονται σαν ξαφνικό στο σκοτάδι
Και με βρίσκουν
Μόλις κάνω να ξεμυτίσω
Ολόιδιος και φτυσμένος
Των ιδεών τού όχλου τού πιτυοκάμπτη
Από το ονειρεμένο δάσος με τα πεύκα •
Εκεί τζιτζίκια-νεράιδες-αηδόνια
Κρυστάλλινα νερά σαν κορίτσια
Βαστώντας βελόνες ή μαστούς
Κυδώνια γλυκά των αμαζόνων
Κι άλλες φωνές αστεροπών κι εντόμων
Τής ανώφελης μνήμης τού αττικού μου ύπνου
Κι εδώ έξω όπου δειλά βγάζω πλώρη
Βόσκουν μαντρωμένα τα πλήθη
Σκουπίδια που λάμπουν
Μεγάλες ιδέες τα αποφάγια τού Χρόνου
Όσα αποθεώνει ο φτηνιάρης συφερτός
Με το σκατωμένο χαμόγελο
Όσα καταπίνει το βαθύ λαρύγγι τής ύλης•
Καλά ήμουν στο δάσος με τα παραμύθια
Και μια χαρά με αγκάλιαζαν
Οι ξέστηθες τής ποταμιάς οι κόρες
Στη χαρμονή τής σάρκας τους
Ζωή χαρισάμενη
Τί γύρευα ο σαλός και βγήκα απέξω
Τί αποκοτιά να δείξω πρόσωπο
Στο ξέφωτο με τις αλήθειες.

Ρογήρος Δέξτερ