Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Η δίκη για φόνο και άλλα μυστήρια του Καρόλου Ντίκενς

Καρόλου Ντίκενς, Η δίκη για φόνο και άλλα μυστήρια ―μτφρ.: Γιώργος Μπαρουξής, εκδόσεις Ποικίλη Στοά, 2016

Το καλαίσθητο τομίδιο περιλαμβάνει μεστή Εισαγωγή, Βιβλιογραφικό Σημείωμα και τρία καλομεταφρασμένα διηγήματα.

Στο πρώτο, αφηγητής είναι ο πρόεδρος των ενόρκων μιας κακουργηματικής δίκης: το φάντασμα ενός αδικοσκοτωμένου παρεμβαίνει επιλεκτικά, συμβάλλοντας στη θανατική καταδίκη του φονιά. Το επόμενο, στον αντίποδα: δυο αδέρφια νοικιάζουν ένα «στοιχειωμένο» σπίτι και αποδείχνουν πως τα «φαντάσματά» του είναι (αυτ)απάτη. Το τρίτο, από τη σκοπιά ενός ασφαλιστή, παρουσιάζει το σταδιακό ξεσκέπασμα ενός απατεώνα και φονιά.

Εντυπωσιακές πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις, ακρίβεια  περιγραφών και κατά τόπους αχαλίνωτο χιούμορ.

Αν συμπεριλαμβάνονταν και πραγματολογικές Σημειώσεις, η καλλιτεχνική απόλαυση των 170άχρονων αυτών πεζών του κορυφαίου Βικτωριανού πεζογράφου θα ήταν εντονότερη.

 

(Λέξεις 97)

 

Λίλια Τσούβα, Το τραγούδι των Ινουίτ ―Από την Κατερίνα Ι. Παπαδημητρίου

Λίλια Τσούβα, Το τραγούδι των Ινουίτ, εκδόσεις Βακχικόν, Αθήνα 2021

Το μαγικό άγγιγμα του ρεαλισμού

Δεκαέξι μικρές ιστορίες, όπου η Λίλια Τσούβα χτίζει με μαεστρία τους μύθους της, καθώς η απαίτηση της μικρής φόρμας απαιτεί μια συμπύκνωση, η οποία ομολογουμένως επιτυγχάνεται από τη συγγραφέα. Δεκαέξι μικρές ιστορίες, οι οποίες φέρουν το χρώμα της ταξιδιωτικής λογοτεχνίας. Ωστόσο, η παραμυθία είναι εμφανής, ενώ ο ρεαλιστική αφήγηση συναντά λίγο από τον μαγικό ρεαλισμό, χωρίς καμία διάθεση να τον ωραιοποιήσει με ρομαντικά στοιχεία. Ανθρώπινες ιστορίες που εγκιβωτίζουν τολμηρά, μα επιτυχημένα, χαρακτήρες, νοοτροπίες και τόπους μακριά από την ελληνική πραγματικότητα. Η συγγραφέας τολμά ένα ταξίδι στο διακείμενο εισάγοντας τον αναγνώστη σε ισάριθμες διαφορετικές κουλτούρες. Κεντρικό γνώρισμα των αφηγήσεων ο ανθρώπινος πόνος, καθώς το δίπολο ζωή– θάνατος φλερτάρει μεταξύ ονείρου και ρεαλιστικής αφήγησης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λίλια Τσούβα, Το τραγούδι των Ινουίτ ―Από την Κατερίνα Ι. Παπαδημητρίου»

Σοβαροί λόγοι υγείας δεν μας επιτρέπουν (προς το παρόν) αναρτήσεις στις Στάχτες

Καλό και αισιόδοξο μήνα Αύγουστο!

Πιστεύω ότι όλοι αυτοί οι λόγοι θα ξεπεραστούν σύντομα, και όλοι όσοι έχουν στείλει κείμενά τους, θα τα δουν και πάλι δημοσιευμένα.

Στράτος Φουντούλης.

Καίτη Παυλή, δύο ποιήματα

Κυνηγός

«Είμαι φιλόζωος! »
διακήρυξε ευθαρσώς ο θηρευτής
« και προ παντός λατρεύω τα ορνίθια»
Επαιρόμενος για τα φιλορνιθικά του αισθήματα
Άχνα δεν έβγαλε για τους πυροβολισμούς,
Το ξεπουπούλιασμα, το ψήσιμο.
Το φάγωμα

Το βράδυ όμως στο καφενείο
Μεταξύ ομοίων με αλληλοκατανόηση Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παυλή, δύο ποιήματα»

Κωνσταντῖνος Κ. Χατούπης, Αφιέρωση

Στὸ μέτωπό μου κουβαλῶ τοῦ οὐρανοῦ τ’ ἀστέρι
καὶ ψάχνω ἐπίμονα νὰ βρῶ τὴν εὐτυχία τώρα.
Μὰ νά ποὺ πέρα μακριὰ σὲ βλέπω περιστέρι,
ἐκεῖ στὴ δύση ποὺ ξυπνᾶς, γοργά, σὰν ἅγια μπόρα.

Καὶ σὲ καλῶ νὰ ’ρθῇς κοντὰ σὲ μένα τὸν διαβάτη
μὲ τὴ δροσιά, τὸ πλούσιο φῶς ποὺ σέρνεις ἀπὸ πίσω,
γιατὶ κοντά σου ἡ εὐτυχιὰ σὰν τ’ ὄμορφο τὸ ἄτι
καλπάζει καὶ μὲ προκαλεῖ γλυκὰ νὰ σὲ φιλήσω!

*

©Κωνσταντῖνος Κ. Χατούπης

φωτο: Στράτος Φουντούλης

Αγγελική Πεχλιβάνη, Οι γάτες του τρίτου και άλλοι ζωντανοί ―Από την Κατερίνα I. Παπαδημητρίου

Αγγελική Πεχλιβάνη, Οι γάτες του τρίτου και άλλοι ζωντανοί, Εκδόσεις Κίχλη, Αθήνα 2021

Και που λείπεις είσαι η φαντασμαγορία μου…

Mε αυτήν τη δήλωση εισάγει την πρώτη ενότητα του βιβλίου της, η οποία καταλαμβάνει και το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής της, η Αγγελική Πεχλιβάνη. Πρόκειται για μια έντεχνη, γεωμετρημένη, με πολλές αρετές ημερολογιακή γραφή – καταγραφή με κύριο θέμα της το πένθος. Η γλώσσα της Πεχλιβάνη μεστή, πυκνή, κυλά ρυθμικά, μετρημένα, πατά σε βάσεις στέρεες, κατασκευασμένες από αναγνώσεις, οι οποίες είναι εμφανείς, τόσο αυτές όσο και η κλασσική και η γενικότερη παιδεία της Πεχλιβάνη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αγγελική Πεχλιβάνη, Οι γάτες του τρίτου και άλλοι ζωντανοί ―Από την Κατερίνα I. Παπαδημητρίου»

Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Το τέταρτο στοιχείο

Σπλάχνα, αυχένας, σκελετός
«Εγώ»
J.L. Borges

Ετούτη η ιστορία που απόψε αποκαλύπτεται, πρωτογράφτηκε με μαύρη κιμωλία σε περγαμηνή. Αργότερα εμπλουτίστηκε μες στις αποφράδες μέρες του Μπουένος Άιρες. Μιλά για το τυφλό παιδί πλάι στην ηρακλείτεια ροή του ποταμού. Μιλά για την τύφλωση που έρχεται σιγά, με αργά βήματα αρπακτικού, παίρνοντας ό,τι καλύτερο επιφύλασσε η ανθρωπότητα στους μύστες της. Κυκλοφορούν πια τόσες παραλλαγές που παραμένει δύσκολο να εξακριβωθεί η γυμνή αλήθεια. Κάποιοι ισχυρίζονται πως η ιστορία είναι τόσο παλιά όσο η πόλη με το όνομα Καρχηδόνα. Και άλλοι πάλι λένε πως γεννήθηκε από το τίποτε μιας βραδιάς στις όχθες μιας σκοτεινής, εθνικής βιβλιοθήκης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Το τέταρτο στοιχείο»

Νίκος Ι. Τζώρτζης, Αναφορά παράδοσης

I

ΑΝΑΦΟΡΑ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Με συλλαβές αφής κι εμβόλιμα διαστήματα
αποδημούν στην οθόνη σου τόσες μου σκέψεις·
τόσες μεταναστεύσεις, σε τόσα μηνύματα,
τόσες για το νόστο σου ξενιτεμένες λέξεις…

*

II

Από τα ημερολόγια εργασίας του ποιητή (αποσπάσματα για προσωπική χρήση).

ΤΑ ΕΙΣ ΕΑΥΤΟΝ, Β΄

Ψηλά πάνω στη γέφυρα, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Αναφορά παράδοσης»