στάχτες

✻

Τι κι αν δεν έχεις άμαξες ασημένιες; ο ήλιος ανατέλλει, δύει, η θάλασσα λικνίζεται, στους βράχους ρίχνεται, το πράσινο ο ορίζοντας απολαμβάνει. Σώματα! Σώματα! Αφές! Αφές να νοιώσεις, να αποκαλύψεις μορφασμούς στους οργασμούς της έλξης, κατόπιν λόγου παιγνιδιών που την αίσθηση φουντώνουν. Ποια σώματα μου αναφέρεις μωρέ Ζαχαρία; Τα πεθαμένα; Τα σώματα οι άνθρωποι τα έχουν για να δουλεύουν σαν είλωτες και να ικανοποιούν ψεύτικες επιθυμίες υλικές, όσο για τις αφές
και τους οργασμούς , από πολύ νωρίς παραιτούνται (εάν ποτέ τους ένοιωσαν), επιμένοντας, πως η ζωή προχωρεί με έναν σύντροφο ερωτικό, αν και οι ίδιοι ομολογούν, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Τρύφων και Ζαχαρίας»

✿

Η φίλη των φοιτητικών χρόνων πάντρευε τον μοναχογιό της και η ζωή μου ήταν γενικά σε μια πολύ στενάχωρη φάση της. Οπότε, είδα την πρόσκληση και σαν ευκαιρία για ένα διάλειμμα από το ζόρι και τη μαυρίλα, ένα αντάμωμα με την αγαπημένη παρέα των είκοσι χρόνων. Σίγουρα όλες θα ήταν εκεί, οι ζωντανές…

Ωραία η Θεσσαλονίκη! Με ένα ταξί από τον Σταθμό πήγα στο ξενοδοχείο, μέσα στο δάσος, πάνω στο βουνό, και έκλαψα πολύ από τη χαρά μου να βλέπω να στολίζεται ως πεθερά η φίλη μου και να ντύνονται εντυπωσιακά όπως πάντα  οι άλλες της τότε ομάδας και να καμαρωνόμαστε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα, Οδηγός κατά δήλωσιν»

Μετάφραση: Θωμάς Συμεωνίδης -Εκδόσεις Εστία

Παρουσίαση

Στις 15 Ιουνίου 1930 ο Μπέκετ ενημερώνεται την τελευταία στιγμή για έναν διαγωνισμό ποίησης με θέμα τον χρόνο. Η προθεσμία είναι τα μεσάνυχτα της ίδιας μέρας. Θα υποβάλει ένα ποίημα 98 στίχων και θα κερδίσει το πρώτο βραβείο, εντυπωσιάζοντας τα μέλη της επιτροπής. Λίγες εβδομάδες αργότερα θα του προτείνουν να γράψει μια μονογραφία για τον Μαρσέλ Προυστ, με μέγιστη έκταση 17000 λέξεις. Ο Μπέκετ θα δεχθεί. Είναι είκοσι τεσσάρων ετών και ήδη στις δημοσιεύσεις του στα διάφορα περιοδικά εμφανίζεται ως Ιρλανδός ποιητής και δοκιμιογράφος. Η μονογραφία για τον Προυστ θα είναι μια καλή ευκαιρία να συνυπάρξουν σε ένα κείμενο η αγάπη του για τη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία και την ποίηση, με αφορμή το έργο ενός συγγραφέα· αλλά και η ευκαιρία να εμβαθύνει στο Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Samuel Beckett, Προυστ ―κυκλοφορεί»

❇︎

«Pseudo-Blues»
[prose song «written on a toilet roll»]

Καθισμένος στα σκαλοπάτια· για λίγο·
Όσο κρατά ένα τραγούδι μακρινό
Μέσα στη νύχτα· still like dust i’ll rise·*
Σηκώνεται· σκέφτεται τη χαμένη φωνή τού
Αηδονιού· just like moons and like suns
With the certainty of tides· που λίγοι
Άκουσαν να
Κι ακόμη πιο λίγοι
Έδωσαν αφτί στο δάσος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Blues For No Reason»

Απόσπασμα από τη νουβέλα «Ο τάφος του διαόλου» των ΑΩ εκδόσεων

✿

Όταν ήμουν παιδί έκανα μία παράξενη δουλειά για την οποία πληρωνόμουν πολύ καλά. Καθάριζα τις στέρνες του χωριού. Επειδή το στόμιο του φιλιατρού είναι πολύ μικρό, δηλαδή τόσο που να χωράει ένα μεγάλο κουβά, και επειδή τα φιλιατρά είναι τσιμεντένια ή πέτρινα, οπότε και πολύ βαριά για να μετακινηθούν, έπρεπε να κατέβει ένα αδύνατο παιδί για να καθαρίσει τη στέρνα. Αυτό το παιδί ήμουν εγώ και για να κατέβω σε μία στέρνα υπήρχαν δύο τρόποι. Ο ένας και ευκολότερος ήταν με την μακριά σκάλα που μαζεύαμε τις ελιές ή με την σκάλα του καμπαναριού που ήταν ακόμα μεγαλύτερη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζαχαρίας Στούφης, Φιλιατρό»

✼

(Πεθαίνεις όταν παύεις πια να καθρεφτίζεσαι)

Κουράστηκα πια να αντιμαχώ με τα προσωπεία μου.

Εγώ –ο Ένας- σκλάβος των ετεροτήτων μου.
Αντικατοπτρισμός φωτός και σκότους
στη γυάλινη επιφάνεια- λέξεις κι έξεις
για μια μόνη στιγμή.

Ρέουσα κι αυτή. Απόκρημνη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Άτιτλα»

Από τις εκδόσεις Κουκκίδα

Η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΩΣ ΑΤΕΛΕΣ ΚΟΛΛΑΖ

Και η αλήθεια;
Η αλήθεια κάποτε κάποτε διαθέτει στιλπνότητα
αριθμών και άνοιγμα εκτόνωσης στις παύσεις.
Τέτοιος διάλογος κατίσχυσε τον χρόνο.
Όπως τ΄ αρχαία τηλεγραφήματα· σε κάθε στοπ
ξέφευγε, εν οικονομία, ελπίδα και σιωπή ορυκτού·
μάρμαρο ελληνικό.
Όπως τα βασιλικά πλάι στους άγιους· γλυκαίνουν
τη λέξη «Μαρτύριο»· το μυθιστόρημα «Θυσία».
Ότι κατανοώ, πως δεν έχω μονάχα την ευθύνη
για έναν παράδεισο, αλλά κυρίως γι αυτό που
τον ακολουθεί· την κόλαση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σταύρος Σταμπόγλης, Ατελές Κολλάζ ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Περιεχόμενα τεύχους 124, Ιανουάριος 2021

Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου, Ο Δημήτριος Καπετανάκης και το στοίχημα της εφαρμοσμένης μεταφυσικής
Έμιλι Ντίκινσον (Emily Dickinson), Δεκαπέντε ποιήματα. Μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός
Λουίζ Γκλικ (Louise Glück), Το ποίημα και ο αναγνώστης (Ομιλία Νόμπελ)
Εύα Στάμου, Ντάγκλας Στιούαρτ – Εύθραυστες ταυτότητες
Πέτρος Μαρτινίδης, Ανυπόφορη αναμονή
Βίκτωρ Ιβάνοβιτς, Ο Πάουλ Τσέλαν γλωσσικά «φιλοξενούμενος»
Βίκτωρ Ιβάνοβιτς, Paul Celan: Τα ρουμανικά ποιήματα (web only)
Πάουλ Τσέλαν (Paul Celan), 21 Ποιήματα. Επιλογή-μετάφραση Ιωάννα Αβραμίδου
Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος Ιανουαρίου 2021 —κυκλοφορεί»