❆
Είχαν αποκτήσει πρόσφατα
έναν γυάλινο βωμό
όπου θυσίαζαν καθημερινά
ένα κομμάτι τους.
Κάποιο σπλάχνο τρυφερό
πάλλονταν στο ημίφως
αχνίζοντας ακόμα συναισθήματα
το άλικο αποτύπωμα ενός φιλιού
από χείλη που είχαν μείνει
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σοφία Περδίκη, Αυτοθυσία»
Από τις εκδόσεις Καστανιώτη
“ Η φωνή του συγγραφέα εξακολουθεί να ακούγεται και να διεγείρει συνειδήσεις, ενώ όσοι τον καταδίωκαν έχουν χαθεί στη λήθη” Αντρέ Μπρινκ.
“ Το κράτος αποτυγχάνει να αναγνωρίσει ότι ο διανοούμενος, και ειδικότερα ο συγγραφέας , είναι στην πραγματικότητα το όργανο που χρησιμοποιεί η κοινωνία στην ανάγκη του συνόλου για αυτοκατανόηση” Τζ.Μ.Κουτσύ
Θα μπορούσε να θεωρηθεί ως παντεπόπτευση της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας, το επίπονο, έργο μεγάλης πνοής με τίτλο: ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ, του Κώστα Αρκουδέα.
Αναφέρεται στους όχι λίγους ενοχλητικούς συγγραφείς για συντηρητικά ή επαναστατικά καθεστώτα που σέρνουν πίσω τους πολιτική λογοκρισία, κοινωνική υποκρισία, θρησκευτικό φονταμενταλισμό, τάσεις εκδίκησης και κακώς εννοούμενους ηθικούς κανόνες. Το έργο του βασίζεται σε μία μεγάλη βιβλιογραφία, σε προσωπική αναγνωστική εμπειρία και στο συγγραφικό του ταλέντο με το οποίο εμπλουτίζονται τα κείμενα.
Οι Πρόδρομοι του Ριχάρδου III
Οι σύγχρονες βάσεις για το το θέατρο του μέλλοντος
Η Εκκλησιαστική ιστορία του Άγγλου μοναχού Bede – άγιος Bede, παραμένει το μόνο έργο δια του οποίου γίνεται γνωστός ο αρχικός Αγγλοσαξονικό Μεσαίων. Ο Bede είναι μια μεγάλη μορφή των γραμμάτων στην Αγγλοσαξονική περίοδο, άξια να ερμηνευθεί και να μελετηθεί από μόνης της. Η κατάκτηση της νήσου από τους Νορμανδούς είχε σαν αποτέλεσμα να ομιλούν την Γαλλική ένα μεγάλο μέρος των κατοίκων. Οι μαρτυρίες λένε ότι οι μορφωμένοι Άγγλοι μιλούσαν την λατινική.
❈
Τα πρωινά του Ιουλίου, από τις 8 μέχρι τις 9, ανήκουν εξ ολοκλήρου στις βασίλισσες του καλοκαιριού. Είναι οι συνταξιούχες κυρίες που ζουν την ευεργετική ρουτίνα τους με συναναστροφές και ασχολίες που δεν δέχονται εύκολα νέα μέλη, παρά μόνο εκ του μακρόθεν περίεργους παρατηρητές. Κατεβαίνουν στην πλαζ με λευκά καπελάκια από αιγυπτιακό βαμβάκι ή ποπλίνα, κοραλλί κραγιόν και μαργαριταρένια κολιέ ras le couμε ολόχρυσο κούμπωμα και αλυσιδάκι ασφαλείας δια παν ενδεχόμενο. Κάποιες φορούν και διάφανα πλαστικά πεδιλάκια που προστατεύουν την πατούσα εντός κι εκτός θαλάσσης.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πετρίτση, Εξήντα λεπτά της ώρας»
Πράξη θεατρική
Επί το πολύ,
Το μέγα, ελληνικό
Υπόγειο
Της
ιστορίας
Εσωτερικό υπογείου με δείγματα παλιού, αδιάσειστου χρόνου. Κάτι σκιές, κάτι πνεύματα θεατρικά περνούν και χάνονται. Οι κυρίες, -το φύλλο τους το μαρτυρούν οι σκιές που κρατούν πάντα τα γυναικεία χαρακτηριστικά – φορούν φθαρμένα, φολκλορικά φουστάνια με θυσάνους και κουδουνάκια στα στριφώματα. Οι άνδρες, ω αυτοί αποτελούν μια άλλη ιστορία. Πάει να πει πως περνούν λιγομίλητοι από τα χίλια και ένα δωμάτια εκείνου του υπογείου που σε όλη την διάρκεια της παράστασης κρατεί την ταυτότητά του αμφισβητήσιμη. Περνούν από όλα τα δωμάτια, στέκουν στην κουζίνα με διαλυμένα κορμιά, αιώνες φυσούν και τους πνίγουν. Εκείνους που άλλοτε για χάρη τους παραληρούσαν τα πλήθη της ιστορίας. Οι σκοποί παίρνουν στάση προσοχής και κάνουν βουβά παρουσιάστε. Πρόκειται για τα υπόγεια του προεδρικού μεγάρου που γράφει αδιάκοπα την ιστορία του, αλλάζοντας ενοίκους και λευκά πουκάμισα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: La muse Imaginaire»
Περιεχόμενα τεύχους 119, Ιούλιος – Αύγουστος 2020
Πέτρος Μαρτινίδης, Όλγκα Τοκάρτσουκ – Το σύνδρομο του προσκυνητή
Κουάμε Άντονι Άππια (Kwame Anthony Appiah), Φραντς Μπόαζ: ο Άνθρωπος που υπερασπίστηκε το Διαφορετικό
Μιράντα Σέυμουρ (Miranda Seymour), Αλεξάντερ φον Χούμπολντ: ο πολυμαθής που μαγνητίζει
Περικλής Σ. Βαλλιάνος, Διανοητές εχθροί της διάνοιας:
η σταλινοφιλία των δυτικών διανοουμένων κατά τον Μεσοπόλεμο
Μπέρτραντ Ράσσελ (Bertrand Russell), Γιατί δεν είμαι κομμουνιστής
Λέσεκ Κολακόφσκι (Leszek Kołakowski), Όταν στέρεψαν τα ρεύματα
Θάνος Μ. Βερέμης, Κληρονόμοι ή επίγονοι;
Δημήτρης Δημηρούλης, Ο Ροΐδης, η βιβλιοθήκη, τα βιβλία
— Σχόλιο στο επεισόδιο της «Εθνικής Βιβλιοθήκης»
Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος Ιούλιος-Αύγουστος 2020 —κυκλοφορεί»
Επίμετρο στην αναθεωρημένη-διορθωμένη έκδοση της νουβέλας Το Σκοτεινό Νησί, εκδόσεις Ποταμός
Τέτοιο καιρό πέρσι έγραφα το σημείωμα που θα συνόδευε ως επίμετρο την αναθεωρημένη επανέκδοση του Σκοτεινού Νησιού. Ακόμα ένας μικρός κύκλος, μια ακόμη ατυχής εκδοτική συνεργασία, φοβάμαι ατυχέστερη κι απ’ την προηγούμενη. Πικρή επαναβεβαίωση του πόσο δυσχερές να είσαι λογοτέχνης σε γλωσσική κοινότητα και γλώσσα στο περιθώριο της ιστορίας.
Το Σκοτεινό Νησί –δέκα χρόνια μετά.
Ή μήπως έντεκα, ή και περισσότερα, είκοσι;
Ήταν η μεγάλη ανομβρία των ετών 1999-2001, ο κήπος μου νεαρός ακόμα, δίψαγα μαζί του, από το πολύ άγχος, παρόλο που η Κως παραμένει μέχρι και σήμερα επαρκής από την άποψη των υδάτινων πόρων (οι γεωτρήσεις, νόμιμες – παράνομες, συνηθισμένο πράγμα), έφτιαξα στέρνα 70 κυβικών που υπερκαλύπτει τις ετήσιες ανάγκες για τα ποτίσματά μου –τουλάχιστον δεν θα επιβάρυνα για τα λουλουδάκια μου τον υδροφόρο ορίζοντα… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής: Το Σκοτεινό Νησί –δέκα χρόνια μετά. Ή μήπως έντεκα, ή και περισσότερα, είκοσι;»
❀
Τώρα ποὺ πρόκειται νὰ ξεπερατωθοῦμε
καὶ δὲν γνωρίζουμε ποῦ πᾶμε,
ἀκούγεται ἀπὸ μακριὰ ἀνθρώπων κλάμα
νὰ δυναμώνῃ ὁλοένα καὶ περσότερο·
κι εἶναι σκληρὸ νὰ ξέρουμε ὅτι τὸ σκοτάδι
ἔρχεται νὰ μᾶς κατασπαράξῃ.
Τώρα ποὺ πρόκειται νὰ ξεπερατωθοῦμε,
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Νέκυια»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.