στάχτες

από τις εκδόσεις Άπαρσις

ΑΓΙΑ ΝΗΠΙΑ

Θα σπάσουμε στο φως
Θα αποκολληθούμε από τον μαλακό φλοιό
Σκληροί σαν αρχάριο δρεπάνι
όχι μόνο μοναχοί
μα και τέρατα αλκοολικά
τέρατα απάντρευτα
Θα εξαπλωθούμε
με τις χαζές περιορισμένες μέρες μας
χωρίς καμία αφορμή Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ηλέκτρα Λαζάρ, Άγια Νήπια —κυκλοφορεί»

Ιστορίες
Απ΄τις παραβολές του κόσμου

Πλυθείτε και θα ΄στε καθαροί,
τους άδολους τρόπους
διώξτε απ΄την ψυχή.
Αλλιώς πιείτε
απ΄την άνοιξη
και δοθείτε
στο χαμό

Οι ρίζες του ακουμπάνε στον ουρανό, πουθενά δεν ανήκει. Όμως δεν είναι αυτό το δέντρο στη διασταύρωση, αυτός ο σιωπηλός φίλος, ο πάντα σταθερός με τα ρούχα του στο πάτωμα, έρμαιο των εποχών.

Είναι η ψυχή της που δοκιμάζεται, το πρόσωπό του υδατογραφημένο σ΄απέραντες σειρές από τρυφερά φιλμ. Είναι τα λινόλεουμ μες στο κιβώτιο του ταξιδιού, με σπασμένη κλειδωνιά και πολύχρωμα κιλίμια από χοντρή κλωστή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Λινόλεουμ»

Εκδόσεις Εύμαρος

Η γνωριμία με τα λαϊκά παραμύθια, τις ιστορίες αυτές που διαδίδονταν για αιώνες από στόμα σε στόμα, μας συναρπάζει αλλά και μας εκπλήσσει, επειδή γκρεμίζει τα στερεότυπα που έχουν δημιουργήσει οι εικονογραφημένες εκδόσεις και οι ταινίες που απευθύνονται σε παιδικό κοινό, όπως αυτές των στούντιο Ντίσνεϋ. Οι παραδοσιακές αφηγήσεις είναι οικουμενικές και αινιγματικές ταυτόχρονα, γεμάτες από παράξενες, ονειρικές εικόνες και συμβολισμούς.  Αυτό που λένε φανερά κρύβει ένα λανθάνον περιεχόμενο και μας καλεί να το αποκρυπτογραφήσουμε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Εμμανουέλα Κατρινάκη, Το στοίχημα της Σταχτοπούτας. Μελέτη για τον κανιβαλισμό στα λαϊκά παραμύθια»

Κι ήταν σαν να είχε χάσει ξαφνικά τον ήχο του ο κόσμος: Καμπάνες χτυπούσαν χωρίς ν’ ακούγονται, στόματα μιλούσαν αλλά δεν άκουγες τι λέγανε — κάρα ανέβαιναν στις ανηφόρες σιωπηλά, χωρίς να τρίζουνε οι ρόδες τους — σφυριά πέφτανε άηχα στ’ αμόνια κύματα ορθώνονταν και σπάγανε πάνω στους βράχους χωρίς το βούισμα των υδάτων — Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νάνος Βαλαωρίτης, …Ώστε έτσι λοιπόν…!»

Περιεχόμενα τεύχους 104, Μάρτιος 2019

Μαρία Παπαδήμα, Γιώργος Σημηριώτης: αφοσιωμένος μεταφραστής του Μπωντλαίρ
Χάρης Βλαβιανός, Ποιος είπε ότι ο Θεός δεν έχει χιούμορ; Ποίημα
Παναγιώτης Δασκαλόπουλος, Στο κρεβάτι ‒ και μετά, στο αρχείο
Κώστας Ν. Κουκουζέλης, Καμύ και Ντοστογιέφσκι
Μαρκ Λίλλα (Mark Lilla), Δυο δρόμοι για τη Νέα Γαλλική Δεξιά
Διάλογος (Ευριπίδης Γαραντούδης), Η Ακαδημία Αθηνών, ο Σεφέρης και η ελληνική λογοτεχνία του 20ού αιώνα
Νάσος Βαγενάς, ένας επικίνδυνος ιός
Τζέιμς Ε. Μίλλερ (James E. Miller), Το τελευταίο χαρτί του Τραμπ; Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος Μαρτίου 2019 —κυκλοφορεί»

Ballade

Άνοιξα τα πόδια διάπλατα
το ανθρώπινο ποτάμι
να περάσει
κάτω και πέρα από κάθε
προσμονή
και μύριζε σαν πάχνη
ξεχασμένη

Όσο ο άνεμος κουνούσε
απαλά και κυμάτιζε
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πανούτσου, τέσσερα ποιήματα»

Από τη Σειρά Ξένη Πεζογραφία των Εκδόσεων Στίξις κυκλοφορεί η νουβέλα Κλοντ Γκε του Victor Hugo, σε μετάφραση Ελένης Γ. Γύζη. Το Εισαγωγικό Σημείωμα είναι του Καθηγητή Εγκληματολογίας, Γιάννη Πανούση.

Το ερέθισμα του Βίκτορα Ουγκό για τη συγγραφή αυτής της νουβέλας ήταν η απόφαση του δικαστηρίου της 19ης Μαρτίου 1832, με την οποία καταδικάζεται σε θάνατο ο ήρωας του έργου, Κλοντ Γκε. Πρόκειται για μια συγκλονιστική αφήγηση της ιστορίας του θανατοποινίτη από τον Βίκτορα Ουγκό, υπέρμαχο της κατάργησης της θανατικής ποινής. Λέγεται ότι το έργο αυτό –το οποίο δημοσιεύθηκε το 1834– είναι έργο ορόσημο που λειτούργησε ως έναυσμα για τη γένεση των Αθλίων.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Victor Hugo, Κλοντ Γκε»

Από τις εκδόσεις Κέδρος

Για πρώτη φορά, ύστερα από τόσους μήνες όπου ήμουν βουτηγμένος στην απελπισία, σκέφτηκα πως ίσως όλα αυτά να ’γιναν τελικά για να πραγματοποιήσω το παλιό μου όνειρο. Σαν να μου δινόταν μια δεύτερη ευκαιρία να ξεκινήσω και πάλι τη ζωή μου! Λες και όλα όσα είχαν συμβεί μέχρι τότε να ήταν ένα τεράστιο λάθος που επιτέλους είχε διορθωθεί! Και όσο το σκέφτομαι από τότε, τόσο πιο πολύ το πιστεύω… Για όλους μας, φίλε μου, υπάρχει κάποτε μια δεύτερη ευκαιρία. Αρκεί να μην την αφήσεις να περάσει χωρίς να τη δεις… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λίλα Κονομάρα, Μακάο»