Νάνος Βαλαωρίτης, …Ώστε έτσι λοιπόν…!

Κι ήταν σαν να είχε χάσει ξαφνικά τον ήχο του ο κόσμος: Καμπάνες χτυπούσαν χωρίς ν’ ακούγονται, στόματα μιλούσαν αλλά δεν άκουγες τι λέγανε — κάρα ανέβαιναν στις ανηφόρες σιωπηλά, χωρίς να τρίζουνε οι ρόδες τους — σφυριά πέφτανε άηχα στ’ αμόνια κύματα ορθώνονταν και σπάγανε πάνω στους βράχους χωρίς το βούισμα των υδάτων — γυναίκες βογκούσαν σιωπηλά και ξεφώνιζαν κι αναστέναζαν βγάζοντας άφωνες φωνές κάνοντας έρωτα — σκυλιά άνοιγαν τις μουσούδες τους αλλά κανένα γαβγητό δεν έρχοταν στ’ αφτιά μας: η μεγάλη κουφαμάρα είχε πέσει απάνω μας σά λεπίδι — κόβοντας τα νήματα του ήχου που μας συνδέουν με τον κόσμο — βροντές χαλούσαν τον κόσμο σ’ άλλη διάσταση, κανονιές, ποτάμια αγριεμένα, ραπίσματα βροχές στα παράθυρα — σοφές διαλέξεις, λόγοι, ρητορείες, αποστροφές, σάλπιγγες, αγγελίες.

*
[Νάνος Βαλαωρίτης, Ο διαμαντένιος γαληνευτής, εκδόσεις Ύψιλον, 1981]