Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Οι νέοι ποιητές

Αρχείο 15/09/2017

“Οι νεαροί ποιητές”, γράφει σε κάποιο ποίημα ο Τζον Μπέρυμαν-μεταφράζω από μνήμης-”είναι σπάνιοι και γελοίοι, όπως ένας σοβαρά τραυματισμένος που ανακάμπτει”. Κάθε νεαρός ποιητής δηλαδή, προσπαθώντας να υπάρξει, να βγει στην επιφάνεια και να κερδίσει την θέση του στη ζωή, διεξάγει μια σπασμωδική πάλη ενάντια στην αφάνεια και τον “θάνατο”. Ίσως, είναι αυτή η άνιση μάχη με την αβέβαιη έκβαση που συντηρεί έναν από τους πιο ισχυρούς και ακλόνητους μύθους: αυτόν που λέει, πως ο καλλιτέχνης παρουσιάζεται ιδιαίτερος, “μυθικός” ή “υπερφυσικός” κατά τη νεαρή του ηλικία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας -Αποκαΐδια: Οι νέοι ποιητές»

Yves Bergeret, Το μακρύ έργο

Αρχείο 14/09/2017 ―Μετάφραση: Χριστόφορος Λιοντάκης

I
Εισδύσαμε στα έγκατα
του όρους πίσω από τον ορίζοντα·
πέρα απ΄ την σιωπηλή έρημο
ξαφνικά το προσπελάσαμε
από κάποιο σφάλμα του πεπρωμένου μας,
το φαράγγι όπου βυθιζόταν τόσος άνεμος·
ήταν εκεί, μυστήριο και ελπίδα της ζωής μας·

σπήλαια και στοές όλο ψιθύρους
μας υποδέχονταν
γνωρίζοντες μας ήδη Συνεχίστε την ανάγνωση του «Yves Bergeret, Το μακρύ έργο»

Ασημίνα Λαμπράκου, Με κάθε σταγόνα λιωμένου χιονιού

Αρχείο 12/09/2017

fav-3

Ξεπερασμένοι κι αργοπορημένα φορτωνόμαστε, ξάφνου,
στους ανέμους και πέφτουμε ξανά σ’ απαθές έλος.
Ρ. Μ. Ρίλκε, Ελεγείες του Ντουίνο, Τέταρτη ελεγεία

αποδερμάτωση

φέρει λίγον ιδρώτααπό μπλε της νύχτας
αυτή η κατάσταση να είσαι το ένα εσύ και το άλλο πάλι εσύ

θέλω να πω πώς να ξεφλουδίσεις ένα φρούτο
από το περίβλημα που το προστατεύει από φθορά βλεμμάτων

έχει κάτι από θυσία ετερογενούς θελήσεως
κάτι που ας το ονομάσουμε μπλε του σχιστόλιθου κι ας είναι υγρό Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, Με κάθε σταγόνα λιωμένου χιονιού»

Κωνσταντίνος Μάντης: Wislawa Szymborska «Το μίσος»

Αρχείο 11/09/2017

fav_separator
Δείτε πόσο αποδοτικόείναι ακόμα,
πόσο διατηρείται σε φόρμα
το μίσος στον αιώνα μας.
Πόσο εύκολα υπερπηδά και τα πιο ψηλά εμπόδια.
Με τι ταχύτητα εφορμά, πόσο γρήγορα μας εντοπίζει.

Δεν είναι σαν τα άλλα αισθήματα.
Ταυτόχρονα μαζί το πιο γηραλέο
και το πιο νεαρό.
Από μόνο του γεννοβολάει αιτίες Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Wislawa Szymborska «Το μίσος»»

Δημήτρης Φύσσας, Εκ βαθέων: «οι λόγοι αποχώρησής μου από το ΚΚΕ» -περιοδικό «Αντί»

από το χαμένο Αρχείο 9.4.2017

Από το περιοδικό «Αντί» τ. 282, Παρασκευή 1 Μαρτίου 1985, στις σελίδες ‘Διάλογος:

Από τον Δημήτρη Φύσσα πρώην μέλος του ΚΚΕ και του Κ.Σ. της ΕΦΕΕ πήραμε την επιστολή που ακολουθεί, με τίτλο «Δέκα χρόνια και μισό». Τη δημοσιεύουμε έστω και καθυστερημένα ολόκληρη.

1. Σε κάποια προεόρτια γιορτασμού του «Πολυτεχνείου» (νομίζω του ’75) βγάζοντας το χέρι μου από τα κάγκελα της Δυτικής Πύλης (Τοσίτσα), χτύπησα με γροθιά το Γ. Καραμπελιά, εκπρόσωπο της ΟΠΑ. Αργότερα, σε συνεδρίαση του Κ.Σ. της ΕΦΕΕ, του οποίου ήμουν μέλος, χτύπησα επίσης τον Α. Καρκάσογλου (εκπρόσωπο της ΑΑΣΠΕ), ο οποίος μιλούσε για «πράκτορες της Μόσχας», «ρούβλια» κτλ. Στο ίδιο διάστημα και σε παρόμοιο πλαίσιο αποκάλεσα επανειλημμένα «χαφιέδες» μέλη των παρατάξεων ΑΑΣΠΕ και ΠΠΣΠ, σε τρεις τουλάχιστον Γενικές Συνελεύσεις του Συλλόγου Φοιτητών Φιλοσοφικής Αθήνας –μιλώντας ως συνδικαλιστικός εκπρόσωπος της Πανσπουδαστικής.

Αυτό εδώ το κείμενο ξεκινά με τη δημόσια αυτοκριτική μου, γενικά, και τη συγνώμη προς τα πρόσωπα ειδικά. Σε ό,τι με αφορά, κι επειδή πιστεύω πως κάποτε θα πρέπει να μιλάμε καθαρά γι’ αυτά τα πράγματα, δηλώνω το φταίξιμό μου, «παίρνω τις ευθύνες μου» και τονίζω ότι θα κάνω ό,τι μπορώ για να μην ξαναγίνει κάτι τέτοιο. Δεν αγνοώ ότι σε παρόμοιες ύβρεις και κλωτσοπατινάδες είχαν περιπλοκές όλα σχεδόν τα μέλη των οργανώσεων από την «πολιτική αλλαγή» του ’74 μέχρι τις καταλήψεις του ’79, αλλά σε μένα το βάρος ήταν δυσβάστακτο (συνδυάζω δε την αυτοκριτική μου τούτη –πρωτοφανή, απ’ όσο ξέρω, στην Αριστερά- με τη θεμελιακή μου απόφαση που ακολουθεί. Τέτοια αυτοκριτική δεν έχει κάνει μέλος του ΚΚΕ. Κάνοντάς την φεύγω και φεύγω κάνοντάς την. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Εκ βαθέων: «οι λόγοι αποχώρησής μου από το ΚΚΕ» -περιοδικό «Αντί»»

Δημήτρης Σούκουλης, Εσύ δε μίλαγες έτσι

Αρχείο 07/09/2017

Στιγμιότυπο από την θεατρική παράσταση Εσύ δεν μίλαγες έτσι

favicon

Τον Αύγουστο απαγορεύονταιοι ρητορείες και οι μακρηγορίες.
Χρειάζεται δόλος για να μπεις στο υποσυνείδητο του νωχελικού αναγνώστη.
Χρειάζεται μαεστρία και κουτοπονηριά.
Να αναμετρηθείς με τα τζιτζίκια που του κρέμονται σκουλαρίκια.
Σύντομες φράσεις, αμέτρητες τελείες, λέξεις κλειδιά και γοργό πόδι δολιοφθορέα.
Τα ίχνη του χάνονται στην ανηφόρα.
Στον χωματόδρομο της άγονης γραμμής. Γεωγραφικά. Διοικητικά και δημοσιονομικά.
Τήλος, 21η μέρα προσωρινής διαμονής.
Το κράτος είναι τυφλός. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Σούκουλης, Εσύ δε μίλαγες έτσι»

Αντώνης Νικολής, Όταν σκάει δίπλα τους αυτοπροσώπως ένας Καβάφης*

Αρχείο 07/09/2017

Ο Γιώργος Κατσίμπαλης

favicon

Ο Γιώργος Κατσίμπαλης (1899 -1978) δεν ήταν οποιοσδήποτε, βέβαια. «Εμψυχωτής της γενιάς του ’30», «πατριάρχης της βιβλιογραφίας της νεότερης ελληνικής λογοτεχνίας», αυτός που φιλοδόξησε και όσο κανείς ενσάρκωσε το ρόλο του ισχυρού παράγοντα περί τα ελληνικά γράμματα στον καιρό του, και που κατά πως τα φέρνει η ζωή, (ἵνα μὴ εἴπω και η κορωνίδα της λογοτεχνίας, δηλαδή η ειρωνεία), έμελλε και να συναντηθεί με έναν τουλάχιστον, και δη αυτόν τον Καβάφη.

Έρχεται κάποια στιγμή, θέλω να πω, μάλλον αναπόφευκτη, που αυτό με το οποίο καταγίνεται ο ζηλωτής της λογοτεχνίας, για το οποίο φαίνεται να τρώγεται ολημερίς, η ιδιοφυΐα του μεγάλου δημιουργού, στέκεται απέναντι του, μπορεί επιτέλους κάπως να την περιεργαστεί. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Όταν σκάει δίπλα τους αυτοπροσώπως ένας Καβάφης*»

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 15ο

Αρχείο 06/09/2017

Ο J. Grotowski

Μέρος 1ον

Η Μαρία Πανούτσου για τον J. Grotowski

Ο J. Grotowski
και ο ρομαντισμός

Μια σχετικά  σύντομη  έκθεση,  μιας εργασίας που  βρίσκεται σε εξέλιξη,  θα πρωτοπαρουσιάσω εδώ  στις  Στάχτες,  σε συνέχειες.   Η πρώτη ενότητα  έχει τίτλο «Η Μαρία Πανούτσου για τον J. Grotowski» και θα αποτελείται από τρία μέρη.  Στην συνέχεια, η δεύτερη  ενότητα «Ο J. Grotowski και ο ρομαντισμός»,  σε δύο μέρη  και θα συνεχίσω  με  «Παρατηρήσεις επί των ασκήσεων» του  εργαστηρίου: Instytut  Aktora  Theatre  laboratorium. Αν και έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες για τον Γκροτόφσκυ και τους συνεργάτες  δεν τελειώνει η έρευνα και η μελέτη του υλικού μιας  διαθήκης που πολλαπλασιάστηκε και θα πολλαπλασιάζεται, από του ανθρώπους που ήρθαν σε επαφή με το πρώτο υλικό  αυτής της θεατρικής περιπέτειας. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 15ο»