ΑΡΧΕΙΟ/ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2016
Οι ίδιες ταπεινώσειςπάλι σήμερα, τα ίδια λάθη, οι συμβι-
—βασμοί,
το δουλικό χαμόγελο, μπροστά σε κείνον που περιφρονείς,
το όρθιο μαχαίρι, που σφάζεις μέσα σου κι αυτόν και το χα-
—μόγελό σου,
η μοναξιά, η μεταμέλεια, η οδυνηρή σου ανάγκη για μεγάλες
—πράξεις
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Αρχείο 01/03/2017
Στάθηκα στην πλατφόρμα του σταθμούκαι άναψα τσιγάρο περιμένοντας την αμαξοστοιχία να γεμίσει τον ορίζοντα, μπροστά μου οι σιδηρογραμμές εναλλάσσονταν με τις άδειες αποβάθρες και από μακρυά έφταναν οι καυγάδες και τα αλυχτίσματα των αδέσποτων σκυλιών. Το τοπίο ανέδινε εγκατάλειψη και δυσοσμία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Κεντρικός σταθμός (Φυγόκεντρες τάσεις)»
Αρχείο 01/03/2017
Υπάρχει μια ιστορία πολύ παλιά που ακόμα σηκώνει πολλή συζήτηση. Κάποτε υπήρχε μονάχα μια σταγόνα για να ξεπλυθούν όλα τα χέρια του κόσμου. Ο κάτοχος της σταγόνας αυτής γνώριζε ότι δεν αρκούσε για να ξεπλύνει ούτε τα δικά του χέρια ακόμη. Και έτσι την πρόσφερε στον κόσμο όλο για να ξεπλυθεί από αυτήν. Η κίνησή του έγινε, όχι δίνοντας αλλά δείχνοντας που βρίσκεται η σταγόνα αυτή. Ήταν μια και μοναδική, και ίσως η τελευταία. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Στέλιος Ροΐδης, Η σταγόνα»
Αρχείο 27/02/2017
Το χείλι μου
σαλιώνοντας το φάκελο
ματώνει λίγο∙
πίκρα του παραλήπτη –
ενός αγνώστου
σ’ άλλη γη
που δε θα λάβει.
Το γράμμα σαν μισό πουλί
βαφτίζω στο κιβώτιο∙
το ράμφος ήδη πέταξε
σαν χαρταετός
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Γιάννης Βαρβέρης «Καθαρή Δευτέρα»»
Αρχείο 25/02/2017
Όπου ο Αισχύλος ακούει, δίχως να μιλάει.
«Συνήθισα τον καθημερινό πόνο, ορισμένη ώρα, σε ορισμένο σημείο του σώματος. Ξέρω τι θα γίνει, δεν με νοιάζει διόλου. Ούτε οι αλυσίδες μ΄ ενοχλούνε πλέον, ούτε ο καυτός ήλιος, ούτε η βροχή, ούτε το νυχτερινό κρύο. Τίποτα απολύτως. Έχω μεγάλη αντοχή, που μου τη δίνει η ικανοποίηση ότι έπραξα σωστά. Θα έκανα πάλι το ίδιο, ακόμα κι αν ήξερα από πριν τι θα τραβήξω. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δημήτρης Φύσσας, Λησμονιά»
Αρχείο 24/02/2017
Προσδοκία
Τα βλέμματα πουδιασταυρώνονται στον καθρέφτη
η σιωπή στη γλώσσα μας
η αόριστη πηχτή ανάμνησή μας
το μοτέρ που γουργουρίζει
η βροχή στο παρμπρίζ
οι σταγόνες που κυλάνε προς τα μέσα μας
Τη γοητεία μιας έκπληξης
επιφυλάσσει η αναβίωση της νοσταλγίας Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αθηνά Μελή, “σαν μια ημιτελής μπαλάντα”»
Αρχείο 23/02/2017
Είναι ένα μυρμήγκι που προχωράει μακριά από τα υπόλοιπα. Σκύβω καλύτερα και το παρατηρώ. Μαύρο, μεγαλούτσικο, με μακριές κεραίες και δαγκάνες. Έχω τινάξει το σακουλάκι της τυρόπιτας στο χώμα και κάθομαι στο πεζούλι. Παρακολουθώ τις ορδές των φίλων του να σπεύδουν. Άλλα καταπιάνονται με τα μεγαλύτερα φύλλα σφολιάτας, μερικά με κάτι μικροσκοπικά κομματάκια τυρί. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Το μυρμήγκι»
Αρχείο 22/02/2017
Λ. Αναγνωστάκη και Γ. Χειμωνάς.
Γιατί η ψυχή μας είναι το παν κι ο νους μια κούφια βέβηλη τάξη.
Γ.Χ
α. Μόλις είχα σκάσει από το αυγό, όχι ότι ήμουν παιδί, ήμουν μια νέα γυναίκα που ξεκινούσε την ζωή της με το θέατρο και την ποίηση, ή μάλλον με την ποίηση και το θέατρο. Ένοιωθα όμως ακριβώς έτσι, ένας νεοσσός, ίσως γιατί οι μακρόχρονες σπουδές, με είχαν κρατήσει για καιρό, μαθητευόμενη. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, μέρος 1ον»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.