στάχτες

Αρχείο 09/03/2017

Η έννοια του χρόνου συντροφεύει την ανθρώπινη ύπαρξη όπως η αντίληψη που έχουμε για τα πράγματα. «Είμαστε καταδικασμένοι στο νόημα» διαβλέπει ο Merleau- Ponty στο Προοίμιο στην Φαινομενολογία της Αντίληψης[1], ενώ από τον λόγο της ποίησης «τα κερδισμένα χρόνια αρχίζουν από τότε που συνειδητοποιούμε πως είχαμε χαμένα χρόνια»[2] γράφει ο Τίτος Πατρίκιος και συμπυκώνει με τρόπο αναδραστικό την ποιοτικότητα του χρόνου μέσα στην ποσόστητα που χαρακτηρίζει το χώρο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελένη Σαμπάνη, Η θεατρική μίμηση του χρόνου»

Αρχείο 08/02/2017

Ο εκσκαφέας έπιασε δουλειά. Καύσωνας, 4:15, μεσημέρι. Τι να κάνεις όμως. Τα έκτακτα γεγονότα δεν κοιτούν θερμοκρασία ή ώρα. Ο μακρύς βραχίονας βυθίζεται με τα μυτερά σαν αρκούδας νύχια του και σαν χέρι ανθρώπινο σπάει τον καρπό του προς τα μέσα και φουχτιάζει το χώμα. Έπειτα, τραβιέται με δύναμη προς τα πάνω, στρίβει απότομα αριστερά και το εναποθέτει λίγα μέτρα πιο κει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Κρητικός, Η Συνάντηση»

Αρχείο 07/02/2017 – Η ψυχή του αηδονιού

Οι πόρνες
και οι ψευδοευλαβείς
και όλο εκείνο
το λαμπρό
εκμαγείο
που ονομάστηκε
ζωή

Ο Ανταίος Χρυσοστομίδης και ο Ντάριο Φο θα εγκαταλείψουν αυτόν τον κόσμο την ίδια χρονιά. Οι δυο τους συμπλέουν απόψε μες στην απίθανη ιστορία της τέχνης. Ο Ιταλός μπουφόνος μεταφέρει το πνεύμα της Ιταλίας στις σελίδες του “Ο έρωτας και η ειρωνεία” για ν΄αναπλαστεί από τον δικό μας Χρυσοστομίδη και να επαληθεύσει έτσι, εκείνη τη ρήση που θέλει τη μετάφραση ν΄αποτελεί μια νέα μορφή δημιουργίας. Η Φράνκα Ράμε επιμελείται ένα απ΄τα τελευταία λογοτεχνικά έργα του Ντάριο Φο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Έρωτας και Ειρωνεία»

Αρχείο 06/02/2017

Ήταν όταν σ’αυτόν τον όρμο ξεμυτούσαν τα καλύβια
από τις ξύλινες πλευρές του σκαριού.
Τόσα που από το σκισμένο κοράκι μπορούσε
κανείς να δει. Κι’ όσο η απόσταση της κοντής αλυσίδας
επέτρεπε. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νικήτας Καμπάνης, Ο πολίτης του ξύλου»

Αρχείο 02/02/2017

1.-
Χαράματα
Mε την πρώτη ψυχρολουσία
Βλαστημώ την ώρα και τη στιγμή που καταποντίστηκα στο υπάρχειν
Ολόγυρα γλίσχρο και ρηχό όλο το παραπεταμένο υλικό του χρόνου
Στις ενδόμυχες συγκινήσεις λογχισμένο το χαμένο στην σπατάλη
—————————–βασίλειο της φθοράς
Αρχίζω από το μηδέν, όπως κάνουν οι ευτυχισμένοι θεοί.
Και τελειώνω με το μηδέν, όπως κάνουν οι δυστυχισμένοι θεοί. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αραμπατζής, Η διαυγής άνωση των νεκρών»

Αρχείο 01/02/2017

[…]Περπατάει στο δρόμοκαι χαιρετάει τους πάντες, πιάνει κουβέντα με όλους, φίλους γνωστούς, μέσα στο κρύο, βγάζει το γάντι της, τους χαιρετάει με χειραψία και το ξαναβάζει. Πιο κάτω περνάει απ’ το ραφτάδικο του Κούρδου, είναι πελάτισσα χρόνων, με τόσες αγορές ρούχων χρειάζεται το ράφτη της, κάτι κοντέματα, κάτι μαζέματα, έτσι που αυξομειώνονται τα κιλά της, αναλόγως των φαρμάκων της δηλαδή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευσταθία Ματζαρίδου, Ντόνα»

Αρχείο 27/01/2017

Είμαι συγγραφέας και δεν έχω χρόνο για πραγματικές σχέσεις και αληθινούς ανθρώπους. Οι ήρωες μου απαιτούν όλο τον χρόνο και την ενέργεια μου. Καμιά φορά όμως έχω ανάγκη κάτι ζωντανό να με ζεσταίνει, ενώ χαλαρώνω ή σκέφτομαι την πλοκή των βιβλίων μου. Γι αυτό έχω τη Γάτα. Δεν βρήκα μέχρι τώρα ένα όνομα που να της ταιριάζει κι έτσι την φωνάζω απλώς Γάτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τώνια Τσαρούχα, Γατίσιες παροιμίες»