ΑΡΧΕΙΟ/ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2016
Μα του Παρνασσούτας κίσσας,
και το δέρμα του Μαρσύου,
κι εγώ πρέπω μεταξύ σας,
ποιηταί από γραφείου!
Δόξαν επαιτών και κλέος,
σύρ’ εκ τετριμμένης πήρας
τρουβαδόρος κι εγώ νέος,
λείψανον θραυσθείσης λύρας,
και σας ψάλλω καθαρά,
τραλλαλά τραλλαλλαρά,
——-«άρες μάρες
——- κουκουνάρες».
Αρχείο 02/01/2017
Τι όμορφη που είσαι.Με τρομάζει η ομορφιά σου. Σε πεινάω. Σε διψάω.
Σου δέομαι: κρύψου· γίνε αόρατη για όλους· ορατή μόνο σ᾿ εμένα· καλυμένη
απ᾿ τα μαλλιά ως τα νύχια των ποδιών με σκοτεινό διάφανο πέπλο
διάστικτο απ᾿ τους ασημένιους στεναγμούς εαρινών φεγγαριών.
Οι πόροι σου εκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ιμερόεντα·
αρθρώνονται απόρρητες λέξεις· τριανταφυλλιές εκρήξεις απ᾿ την πράξη του έρωτα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Γιάννης Ρίτσος «Σάρκινος λόγος»»
Αρχείο 28.1.2017
Παρουσίαση-Μετάφραση: Κωνστάνς Δημά
Δανειζόμενο από το «Θυμάμαι…» του Georges Perec, -ο οποίος ακολούθησε το πρότυπο του «I remember» του Joe Brainard- και αφού αναπτύχθηκε αρκετές φορές, το κείμενο αυτό αναγνώστηκε αρχικά στο διεπιστημονικό συνέδριο με θέμα «Γύρω από την Αρμονία» στις 16 Οκτωβρίου του 2004 στο Carcès (Var) της Γαλλίας. Μεταφρασμένο στα εβραϊκά από τον Raquel Chalfi, ένα μεγάλο μέρος αυτού του κειμένου δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Shevo στην Ιερουσαλήμ το 2005. Ορισμένες σελίδες έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά από τον J.N.Reily για την ανθολογία του Final crusade (Glasgow, 2016) και στα ιταλικά από την Michela Landi και αναγνώστηκαν από το συγγραφέα στο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης της Φλωρεντίας τον Ιούνιο το 2006. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζαν-Κλωντ Βιλλαίν, Ο κόσμος είναι όμορφος κι έχουμε μάτια να τον δούμε»
Αρχείο 29/12/2016
Κι οι άνθρωποι ξεχνάνε
Γι αυτό και ξανακάνουν τα ίδια λάθη
Γι αυτό και επαναλαμβάνονται
Όταν δεν θυμάσαι μπορείς και συμβιβάζεσαι
Όταν θυμάσαι ο δρόμος είναι διαφορετικός
Μαρία Πανούτσου
Στον Τ.Π
Ήταν μια θεσπέσια νύχτα. Πράγματι ήταν μια νύχτα τόσο διαφορετική από όλες τις άλλες της ζωής μου. Από το πρωί με έτρωγε μια αλλόκοτη ανησυχία. Εκείνη την μέρα όσα με βασάνιζαν καιρό τώρα λες και όλα μαζί δήλωναν την παρουσία τους επιτακτικά, βασανιστικά απαιτώντας μία απάντηση.
Περίμενα αδημονώντας να φτάσει η ώρα που ο Θάνος και ο αδελφός μου θα έβγαιναν έξω για την καθιερωμένη τους πια βόλτα. Είχε βραδιάσει για τα καλά και οι δύο άνδρες ετοιμάζονταν. Να μείνω μόνη, αυτό ήθελα. Η επιθυμία μου ήταν τόσο έντονη που με δυσκολία συγκρατούσα την ανυπομονησία μου. Το σώμα μου πονούσε. Ήθελα να φύγουν εκείνη ακριβώς την στιγμή. Έκανα ότι έγραφα και περίμενα. Τώρα που το σκέφτομαι μετά από τόσο καιρό, μοιάζουν να ήταν όλα προμελετημένα. Και όμως έγιναν όλα τόσο ξαφνικά. Και η απόφαση που πάρθηκε εκείνο το τελευταίο βράδυ στο σπίτι ήρθε ξαφνικά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Πανούτσου, Η Αναστασία της Πόλης»
Αρχείο 28/12/2016
Ο Αλισταίρ Τόμας (πρώην καθηγητής λογοτεχνικής ανθρωπολογίας με έδρα στο πανεπιστήμιο του…., μέχρι την εποχή που βγήκε καθηγητικώς σε σύνταξη) έκλεισε πίσω του την πόρτα του δωματίου 503 σ’ ένα ξενοδοχείο, η διεύθυνση του οποίου μεν του διέφευγε, αλλά το όνομα θα έκανε κάποιον, λιγότερο αφηρημένο, να αναπτύξει ένα χαμόγελο, μικρό ή μεγαλύτερο σε μέγεθος – μιας κι η επιγραφή, σε χρώμα νέον πορφυρό, διάβαζε ευκρινέστατα: Ξενοδοχείον/Κοιμητήριον των Άστρων. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Ξενοδοχείον «Κοιμητήριον των Άστρων» [1]»
Αρχείο 21/12/2016 (απόσπασμα από το 15ο κεφάλαιο)
Φαντάζομαι τη Διονυσίου,εν εξάλλω καταστάσει, να ζητάει εξηγήσεις από τον διευθυντή. Όχι στο τηλέφωνο, αυτά δεν λέγονται τηλεφωνικά. Να εμφανίζεται αιφνιδιαστικά στην έδρα της Εταιρείας στην Εγνατία, να αρνείται να δηλώσει όνομα και να απαιτεί να τον δει αμέσως. Νεαρή γραμματεύς προσπαθεί να την εμποδίσει, αλλά η βυζαντινολόγος εισβάλλει στο γραφείο του βροντώντας την πόρτα πίσω της.
«Κύριε Φλωρά, είμαι η μητέρα της Ελένης και με βδελυγμία πληροφορήθηκα ότι γίνατε εραστής της.»
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Πέτρος Μαρτινίδης, «17 Ώρες» [απόσπασμα]»
ΑΡΧΕΙΟ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2015
Μέρος 1ο
Σκύβω στον εαυτό μουλες κι έχω μάρσιπο, να δω πού έχει κυλήσει το μπουκάλι μου.
Διψάω. Μ αυτή την θαλασσοταραχή έχει πάει πιο μέσα στον κλωβό, κοντά στα πατάκια των πηδαλίων. Με το που έφερα γύρο το ακρωτήρι και κοίταξε η μύτη στο πέλαγος , ο κόλπος σύρθηκε στο σχοινί και άνοιξε η θάλασσα σαν αλεξίπτωτο μπροστά μου. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading
Κλείνοντας εισιτήρια Aegean από εδώ, ενισχύετε τις Στάχτες
Αρχείο 10/12/2016
Δείτε περιπατητές,
τους εμπόρους πώς ξαμολιούνται
στις συναθροίσεις.
Δείτε τους : είναι ντυμένοι σαν αλλόφυλοι.
Ναι , τις παρενδυσίες δεν τις αποφεύγουν
τις αφήνουν για τις νύχτες,
ξέρουν πως το σκοτάδι
δεν είναι ο κριτής.
Δείτε τούς υπηρέτες των πατρικίων
πώς καταγραφούν τα τραπεζοκαθίσματα.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Χριστόφορος Τριάντης, Δείτε…»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.