Πέτρος Μαρτινίδης, «17 Ώρες» [απόσπασμα]

Αρχείο 21/12/2016 (απόσπασμα από το 15ο κεφάλαιο)

Φαντάζομαι τη Διονυσίου,εν εξάλλω καταστάσει, να ζητάει εξηγήσεις από τον διευθυντή. Όχι στο τηλέφωνο, αυτά δεν λέγονται τηλεφωνικά. Να εμφανίζεται αιφνιδιαστικά στην έδρα της Εταιρείας στην Εγνατία, να αρνείται να δηλώσει όνομα και να απαιτεί να τον δει αμέσως. Νεαρή γραμματεύς προσπαθεί να την εμποδίσει, αλλά η βυζαντινολόγος εισβάλλει στο γραφείο του βροντώντας την πόρτα πίσω της.
«Κύριε Φλωρά, είμαι η μητέρα της Ελένης και με βδελυγμία πληροφορήθηκα ότι γίνατε εραστής της.»
«Μα τι λέτε, εγώ μόλις που γνωρίζω την κόρη σας. Ένα κορίτσι με πολλά ενδιαφέροντα, γλυκύτατο, αλλά σας βεβαιώ δεν θα τολμούσα ποτέ…»
«Αλλιώς μου τα είπε η Αγάπη.»
«Η Αγάπη;»
«Η φίλη της κόρης μου. Οι δυο τους είναι κολλητές από παιδιά. Η Ελένη δεν θα εκμυστηρευόταν ποτέ ανυπόστατα πράγματα στην Αγάπη.»
«Δεν ξέρω τι μπορεί να είπε η κόρη σας στη φίλη της, αλλά σας βεβαιώ και πάλι ότι…»
«Η κόρη μου δεν έχει κλείσει ακόμη τα δεκαοκτώ, κύριε. Κέρδιζε χρονιά. Είναι δεκαεπτά και κάτι.»
«Θαυμάσια, θα μπορεί να ψηφίσει στις επόμενες εκλογές. Η κυβέρνηση της δίνει το δικαίωμα.»
«Δεν δίνει όμως το δικαίωμα σ’ έναν άνθρωπο της ηλικίας σας να την διακορεύσει. Μέχρι πριν λίγο καιρό, όπως ξέρω καλά, ήταν ακόμη παρθένος. Θα μπορούσα να σας κλείσω φυλακή, κύριε.»
«Σας βεβαιώ κι εγώ, κυρία μου, η κόρη σας παραμένει παρθένος. Η αγωγή που της δώσατε, κι επιτρέψτε μου παρεμπιπτόντως να σας συγχαρώ γι’ αυτό, την κρατά επιμόνως προσηλωμένη στη διατήρηση της παρθενίας της μέχρι τον υμέναιο. Αρετή σπανιοτάτη επί των ημερών μας.»
«Ορίστε;»
«Όπως σας το λέω.»
«Αλλά αν είστε σε θέση να γνωρίζετε κάτι τέτοιο, τότε ποια είναι η σχέση σας και τι ακριβώς κάνετε μαζί της;»
«Ω, κυρία μου. Μπορεί κανείς να ευλογηθεί με το αγίασμα από θαυματουργή πηγή και χωρίς να προβεί σε “γεωτρήσεις”. Σας βεβαιώ και ως ειδικός στη διαχείριση υδατικών πόρων.»
«Ουχ ήττον, με τη μαρτυρία της Αγάπης μπορώ και πάλι να σας οδηγήσω στη φυλακή.»
«Και τι θέλετε για να μην το κάνετε; Χρήματα;»
«Μη γίνεστε πρόστυχος κύριε. Χρήματα έχω, άφθονα. Πούλησα ένα εξοχικό, μετά τον θάνατο του συζύγου μου. Εξάλλου το χρήμα δεν έχει καμιά σημασία.»
«Πράγματι. Σημασία έχει να το διαθέτεις. Και με τους κεφαλαιακούς ελέγχους πλέον, κάτι τέτοιο γίνεται υποχρεωτικά με μέτρο.»
«Για εσάς αυτό δεν μετράει, εφόσον θα είστε στη φυλακή.»
«Μην επιμένετε στην απειλή σας κυρία μου, σας προειδοποιώ. Οι σχέσεις μου με ανώτερα πολιτικά κλιμάκια είναι πολύ ισχυρές.»
«Ούτε οι δικές μου πηγαίνουν πίσω.»
«Δηλαδή;»
«Μπορεί να μετάσχω στο Υπουργείο Παιδείας, σε προσεχή ανασχηματισμό.»
«Δεν είναι τόσο βέβαιος ο ανασχηματισμός.»
«Ούτε απίθανος. Και με τον υπουργό άμυνας έχουμε τον ίδιο πνευματικό.»
«Κι εγώ γνωρίζω ποιος μπήκε στο πανεπιστήμιο μέσω Γιουγκοσλαβίας, όταν οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ, το ’99, οδήγησαν σε αθρόα εγγραφή των εκεί ελλήνων σπουδαστών στα δικά μας πανεπιστήμια, χωρίς πανελλήνιες εξετάσεις.»
«Αυτό σας κάνει ισχυρότερο, νομίζετε;»
«Κατά μία βαθμίδα, τουλάχιστον.»
«Βαθμίδα που καθορίζει την επιλογή μελλοντικών υφυπουργών;»
«Απολύτως. Μήπως όμως να σταθμίσουμε το ζήτημα αργότερα; Μπήκατε αιφνιδίως στο γραφείο μου κι έχω άλλους να περιμένουν απ’ έξω, όπως θα είδατε.»
«Σύμφωνοι. Τι ώρα;»
«Δυστυχώς πρέπει να μείνω εδώ ως τα μεσάνυχτα.»
«Κι εγώ εξετάζω την ανάρτηση του ιερού συμβόλου, με λάμπες νέον, πάνω από τη Ροτόντα. Θα μείνω στην περιοχή μέχρι αργά, να επεξεργάζομαι την ιδέα.»
«Φαεινή ιδέα, κυριολεκτικώς. Επιτρέψτε μου να σας συγχαρώ και γι’ αυτό.»

*

©Πέτρος Μαρτινίδης

Ο Πέτρος Μαρτινίδης είναι ομότιμος καθηγητής του Τμήματος Αρχιτεκτόνων Α.Π.Θ. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1946, με σπουδές αρχιτεκτονικής, ψυχολογίας, θεωρίας κειμένων, ιστορίας και φιλοσοφίας των επιστημών, δίδαξε στην Πολυτεχνική Σχολή για 35 χρόνια και εξακολουθεί να διδάσκει σε μεταπτυχιακά τμήματα άλλων σχολών.
Έχει γράψει πολλά άρθρα και βιβλία σχετικά με τα επιστημονικά του πεδία και 10 αστυνομικά μυθιστορήματα τα τελευταία 20 χρόνια.
Πρώτο του βιβλίο τα δοκίμια “Συνηγορία της παραλογοτεχνίας” (1982), “Οι λέξεις στην αρχιτεκτονική και την επιστημονική σκέψη” (1990), “Κόμικς, τέχνη και τεχνικές της εικονογράφησης” (1990), “Η υψηλή τέχνη της απελπισίας: γύρω από τον Ισοβίτη του Αρκά” (1992), “Μεσιτείες του ορατού: ζητήματα θεωρίας της κριτικής στην αρχιτεκτονική και την τέχνη” (1997) και “Μεταμορφώσεις του θεατρικού χώρου: τυπικές φάσεις κατά την εξέλιξη των θεάτρων στη Δύση” (1999). Η έντονη παρουσία του στο αστυνομικό μυθιστόρημα ξεκινά με την τετραλογία “Κατά συρροήν” (1998), “Σε περίπτωση πυρκαϊάς” (1999), “Παιχνίδια μνήμης” (2001) και “Δεύτερη φορά νεκρός” (2002). Ακολούθησε η τριλογία “Μοιραίοι αντίκατοπτρισμοί” (2003), “Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία” (2005) και “Ο Θεός φυλάει τους άθεους” (2006). Το 2007 κυκλοφόρησε το κείμενο του “Πώς πάνε στον “παράδεισο” του Αρκά. “Ανατρέχοντας στην ιστορία του γέλιου” και το 2011 το βιβλίο “Κριτική και ευαισθησία”. “Η εξέλιξη του κριτικού στοχασμού για την τέχνη”. Το 2000 τιμήθηκε με το Βραβείο της Ένωσης Κριτικών θεάτρου για το έργο του “Μεταμορφώσεις του θεατρικού χώρου: τυπικές φάσεις κατά την εξέλιξη των θεάτρων στη Δύση”. Έλαβε μέρος, με διηγήματα του, και στους τρεις πρώτους τόμους των Ελληνικών εγκλημάτων (2007, 2008 και 2009).

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε