Ζωή Κατσιαμπούρα, Έλα να σου πω, Ιστορίες ―από την Δήμητρα Γ. Μπεχλικούδη

21/02/2025

Από τις εκδόσεις Νίκας

Η Ζωή Κατσιαμπούρα, φιλόλογος με πολυσχιδή παρουσία στην εκπαίδευση, με ποικίλες δημοσιεύσεις σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά, με δυο βιβλία της (2013 και 2015): Ιστορίες της Μανιάς  και  Μαθαίνεται η ζωή; (εκδόσεις Γαβριηλίδης) είναι και πάλι εδώ. Αυτή τη φορά με το νέο βιβλίο της από τις εκδόσεις Νίκας με τίτλο Έλα να σου πω, Ιστορίες. Προηγήθηκε από τον ίδιο εκδοτικό οίκο η Οδός Άνω Κάτω (2021) και τώρα βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα αναγνωστική πρόσκληση, καθώς η συγγραφέας με τον εύγλωττο τίτλο του νέου της βιβλίου μας καλεί να μας κάνει κοινωνούς των ιστοριών της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα, Έλα να σου πω, Ιστορίες ―από την Δήμητρα Γ. Μπεχλικούδη»

Γρηγόρης Σακαλής, παγκόσμιες ημέρες για τα πάντα

19/02/2025

Πληγή

Όταν έχει πανσέληνο
βγαίνουν αυτοί που αγαπούν
και κοιτάζουν τον ουρανό
άλλοι ζουν τον έρωτα
κι άλλοι παρακαλούν
για ένα θαύμα
να τους λυτρώσει
από το βάσανο
της ανεκπλήρωτης αγάπης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, παγκόσμιες ημέρες για τα πάντα»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Το σκάρτο πράγμα

18/02/2025

Εργάκι με γλαροπούλια
πλαστικές καρδιές
και απομεινάρια ημερών

(Σκουπιδότοπος, κάπου μακριά από την πόλη. Στον ορίζοντα, στο βάθος της σκηνής, διαδοχικοί λόφοι σκουπιδιών, ρόδινα δειλινά και γλαροπούλια. Θα μπορούσε να πει κανείς πως πρόκειται για ένα μέρος ειδυλλιακό και ας πρόκειται για τους τόπους  όπου αποθέτουμε τ’απομεινάρια της ζωής μας. Δυο τύποι, όχι πάνω από τριάντα χρονών, στέκουν με την πλάτη ακουμπισμένη σε ένα σορό σακιά. Είναι ξέχειλα από ένα ακαθόριστο υλικό και τους βολεύουν μια χαρά. Στη μια πλευρά, ένας τεράστιο φορτίο από μαζεμένες, πλαστικές καρδιές. Όσα αφήνουν πίσω τους οι μέρες, θα πει κάποιος. Οι δυο τύποι μοιάζουν κατάκοποι, γύρω τους έχουν διάφορα σκουπιδόχαρτα, κάθε τόσο ρίχνουν μερικά στον τενεκέ δίπλα τους. Στραπατσαρισμένος και αυτός όπως όλα τριγύρω, κάτι σαν το τοπίο σε κάποια από την αθησαύριστες φωτογραφίες της Ρώμης του 1960. “Εκεί που τελειώνει η ανθρωπιά” θα μπορούσε να λέγεται ολόκληρο αυτό το το σαγηνευτικό κατά τα άλλα τοπίο. Τα ονόματά τους ας πούμε πως είναι Τζιοβάνι και Άλεξ.)  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Το σκάρτο πράγμα»

Ορέστης Καρατζόγλου, διπρόσωπο να είναι το άπαν

17/02/2025

Ακοίμητα χέρια, αυλακωμένα
ξαίνουν τις ατίθασες παραφυάδες του χρόνου
σπέρνουν τον συριγμό της μνήμης
σε γη που πείσμωσε κι άλλο καρπό δεν δίνει
ανασταίνουν τα σιωπηλά βλέφαρα
των πεφιλημένων
εκτείνονται αμήχανα για να αδράξουν άλλα,
καταπονημένα, μάταια χέρια. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ορέστης Καρατζόγλου, διπρόσωπο να είναι το άπαν»

Ελίνα Αφεντάκη, από αλάτι ―από την Κατερίνα Ι. Παπαδημητρίου

14/02/2025

Από τις εκδόσεις θίνες

Καταμετρώντας τις απώλειες

Η Ελίνα Αφεντάκη μετά το «Παγοθραυστικό, (από τις εκδόσεις Θράκα, 2018), φτιάχνει ένα ποιητικό σύμπαν «από αλάτι», υπονοώντας την ευθραυστότητα της ποίησης, καθώς αυτή συνδέεται με το συναισθηματικό αντίκτυπο που μπορεί να έχει κάθε φορά η υποκειμενική αλλά και η αντικειμενική πραγματικότητα στον κάθε δημιουργό και κατ’ επέκταση στον κάθε αναγνώστη. Δανείζεται συχνά ένα ποιητικό υποκείμενο γένους αρσενικού, μα είναι φανερό πως η θηλυκή υπόσταση είναι η κινητήρια δύναμη της ποιητικής της μηχανής. Ταυτόχρονα,  το ποιητικό υποκείμενο, μετακινείται άλλοτε αυτοαφηγούμενο πρωτοπρόσωπα και άλλοτε τριτοπρόσωπα και ενδοδιηγηματικά. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ελίνα Αφεντάκη, από αλάτι ―από την Κατερίνα Ι. Παπαδημητρίου»

The Athens Review of Books τεύχος 169 ―κυκλοφορεί

13/02/2025

Περιεχόμενα τεύχους 169, Φεβρουάριος 2025

Πέτρος Μαρτινίδης, Συμφωνίες με τον Διάβολο

Κρίστοφερ Ρ. Μπράουνινγκ (Christopher R. Browning), Οι παθητικοί συνεργοί του Χίτλερ

Ναταλία Καραγεώργου (Nataliya Karageorgos), Φωνές των Ελλήνων της Μαριούπολης

Μιμή Βασιλάκη, Η Ουκρανία κι εμείς

Ιωάννης Πολέμης, Κολασμένοι άγιοι τον τέταρτο αιώνα ή κάτι άλλο;

Παύλος Κόντος, Οι Ρεμβασμοί του μοναχικού περιπατητή: πόση ευτυχία χωράει στη μοναξιά; Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος 169 ―κυκλοφορεί»

Ολυμπία Θεοδοσίου, O ήρωας

12/02/2025

Μου έγραψες κάποτε:
«Την ζωγραφική, μονάχα κουβαλώ
στα ραγισμένα μάτια,
τη ζωή μου τοποθέτησα
στον άφθαρτο τούτο τόπο,
μέσα σ’αυτόν τον ναό της Μαδρίτης,
έθαψα τα όνειρά μου.
Καθημερινά,
φροντίζω βασιλείς,
υπηρέτες, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολυμπία Θεοδοσίου, O ήρωας»