Αρχείο 01/08/2016
Εσείς κινούμενοι τάφοι
ζωντανές προσβολές της ζωής
της ίδιας σας της σκέψης δολοφόνοι
ξόανα μ’ ανθρώπινες μορφές
Εσείς που ζηλέψατε τα ζώα
της Δημιουργίας που προσβάλλετε την έννοια
στην άγνοια που ζητάτε καταφύγιο
το Φόβο που δεχόσταστ’ οδηγό Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Αλέξανδρος Παναγούλης «Ξέσπασμα»»
Αρχείο 29/07/2016
Στο τρίτο πρόσωπο
Ήθελε να κάνει το πορτραίτο του. Μετά, να το μουτζούρωνε.
Να το σχίσει, να το βάλει στο στόμα του, να του ζητήσει να το φάει, σιγά σιγά και εκείνη να ακούει την βασανιστική κατάποση.
Ήθελε να τον σύρει με δύναμη σε έναν χώρο σκοτεινό και άδειο
και να τον χτυπήσει αλύπητα. Ήθελε να κάνει τον γύρο της
Αθήνας χαράματα μαζί του και να τον φιλάει με ορμή με τέτοια ορμή, πίεση,
έως πόνο, μέχρι να ματώσουν τα χείλη του,να σκάσει το δέρμα από το στέγνωμα του πόθου.
Αρχείο 26/07/2016
Και ήταν την στιγμή της πιο ανυπόφορης νοσταλγίας όταν απ΄τα νερά αναδύθηκε στην ωραιοτέρα του εκδοχή το κορίτσι της Κνωσού. Μια ιδέα από ψιμύθιο, αμίλητα όστρακα και έρωτα ήταν εκείνο το ανείπωτο πλάσμα. Έτσι αμετάφραστη βάδισε πάνω στα νερά, αφήνοντας με τα γυμνά της στήθη έκθετη την ομορφιά ενός καλοκαιριού. Τίποτε δεν είπα. Πνίγηκα μες στο μπλε του κοβαλτίου, είδα ξανά τους τόνους που γέννησε κάποτε η Σινώπη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Υδρίες»
Αρχείο 25/07/2016
(XVII)
Ιούλιος καύσωνας
Και φτιάχνεις μια βροχή
Στα μάτια μου
Πιο κάτω
Στη πιο μικρούλα λέξη σου
τρις το άνοιγμα της σάρκας
όπως διαβάζω από την έσω ρίζα
της πηγής ως τις κορυφές της
Αφή
Να εννοώ πλησίασμα δαχτύλων και παλάμης
κι όπως το τρέμισμα στο έξω μου Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κυριακή Βυρίνη, Αναπόκριτα»
Αρχείο 23/07/2016
Η σάρκα θλίβεται, φευ, κι έχω τα βιβλία όλα μου διαβάσει.
Να φύγω! – εκεί να πάω! Τα πουλιά μεθύσανε με βιάση
ανάμεσα όντας σε άγνωστους αφρούς και στ’ ανοιχτά τα ουράνια!
Στα μάτια μέσα αντιφεγγίζουν κήποι αρχαίοι και μποστάνια,
μα τίποτα δεν κόβει τούτη την καρδιά που εθαλασσώθη,
ω νύχτες μου, ούτε το παντέρμο φως που η λάμπα μου όλο κλώθει
επάνω στ’ άγραφο χαρτί να το περιφρουρεί η λευκότης, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Stéphane Mallarmé, Θαλάσσια αύρα -μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής»
Αρχείο 21/07/2016
είχε μιαν όμορφη ημέρα η πόλη και δυο κυπαρίσσια
που σημάδευαν ίσια τον ήλιο γιατί πύρωνε τον κόρφο
των γυναικών και μούσκευε τις παλάμες· γιασεμιά κι
αγιόκλημα στην εξώθυρα· στα παράθυρα γεράνια·
βασιλικό και δυόσμο στα παρτέρια κάτω από τις κλημα-
ταριές· και τα βατράχια που ξέρναγαν βροχές και τα
κρωξίματα
δρόμοι απλοί χωμάτινοι και στάχτες από σπίτια καμένα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, ήμεροι παρελθόντος»
Αρχείο 20/07/2016
[…]
έτσι απλώθηκαν ανάμεσα μας οι τρυφερές του έρωτα
σκιές
βαδίζαμε σαν τους τυφλούς
είμαι τα μάτια σου είπα
είσαι τα μάτια μου είπες
τα ψάρια της θλίψης πνίγηκαν στο ποτάμι
κρυμμένα αγγέλων μυστικά μάς άγγιξαν
με τις φτερούγες τους Συνεχίστε την ανάγνωση του «Έφη Καλογεροπούλου, Φιλιά στον άνεμο»
Αρχείο 19/07/2016
Ήταν αυτή, η Ασπασία Αργυρίου, σηκώθηκε ξαφνικά και βγήκε έξω. Τα ρούχα της άθλια, φόρμες εργασίας μουντές και τριμμένες με το ένα μπατζάκι σηκωμένο μέχρι τη γάμπα σαν μια καθαρίστρια που έκανε γενική καθαριότητα και σήκωσε τη φόρμα μη λερωθεί από τα βρομόνερα. Το μόνο που μαρτυρούσε την οικονομική ευρωστία και τη φινέτσα της η τσάντα Louis Vuitton που είχε περάσει βιαστικά στον ώμο της. Προχωρούσε χωρίς στόχο, υπνωτισμένη. Κάποια στιγμή είδε ένα ανοιχτό καφέ, μπήκε μέσα κι έκανε ένα γύρο στον χώρο με τα μάτια όλων στραμμένα πάνω της γεμάτα απορία κι απαξίωση. Έφυγε χωρίς να πει κουβέντα και χωρίς να της μιλήσει κανείς, μόνο εκείνα τα βλέμματα που καρφώθηκαν πάνω της με χιλιάδες ερωτηματικά κι απαξίωση, βαθιά απαξίωση. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Δέσποινα Καϊτατζή-Χουλιούμη, Υποδόρια πίσσα»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.