Αρχείο 18/02/2016
Σήμερα το απόγευμα ο καιρός ήταν βροχερός. Η πόλη μύριζε πεθαμένο ψάρι. Βγήκα στη βεράντα κι έστησα το μεγάλο κάδρο με τη φωτογραφία σου στην πολυθρόνα. Εκείνο το μεγάλο, που το έβρισκες τερατώδες, κι έλεγες πως ένα τόσο μεγεθυμένο πρόσωπο δεν είναι πρόσωπο αλλά εφιάλτης. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ιστορίες της Πέμπτης -Μαρίας Πετρίτση: Τσάι κεράσι [2016]»
Αρχείο 16/02/2016
Υπάρχει μια παλιά φωτογραφία. Φαίνεται κάπως θαμπή με το χρόνο να έχει καθίσει πάνω της. Την τράβηξες εσύ ένα καλοκαίρι σε κάποιο νησί. Πίσω μου η θάλασσα, κάπως αγριεμένη και λίγο σκοτεινή. Κάτι έλεγες κι άρχισα να γελάω.
Μετά ξαπλώσαμε στην άμμο. Πρώτα με τα ρούχα κι έπειτα χωρίς. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Μαρία Δόγια, Cartes Postales»
Αρχείο 15/02/2016
Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
σαν αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα.
Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Μάντης: Γιώργος Σεφέρης «Αφήγηση» [2016]»
Αρχείο 13/02/2016
Χαμένοι στο πάρκο του Ουένο, στο βόρειο Τόκιο, ξεμπουκάρουμε σε μια λίμνη σκεπασμένη ολόκληρη από πλατιά στρογγυλά φύλλα και νούφαρα. Στην όχθη της στημένα, μια σειρά περίπτερα σαν και εκείνα που στεγάζουν τα μικρεμπόρια της Aνατολής αλλά και των δικών μας πανηγυριών. Κόσμος συνωστίζεται και οι φωτογραφικές μηχανές κελαηδούν ακατάπαυστα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν Μιλσανή, Τα μπονζάι [2016]»
Αρχείο 12/02/2016
Την επόμενη μέρα άρχισε να βρέχει από το πρωί. Τα άσπρα τριαντάφυλλα είχαν σκύψει το λαιμό τους στο δήμιο, είχαν πέσει στα γόνατα πάνω στον κήπο με το τριφύλλι (το γκαζόν σιγά-σιγά είχε αρχίσει να αντικαθίσταται τόπους-τόπους). Κήπος περίφρακτος, με τον περίβολό του που τον είχαν καλύψει πλέον τα αναρριχώμενα: το ριχόσπερμα, τα γιασεμιά, οι αγγελικές, οι πικροδάφνες, τα ρόδα κοκτέιλ, και οι ψηλές δάφνες με τα μικρά ανθάκια που στριφογύριζαν στο στοργικό μήνα Μάιο, με τους πλούσιους αέρηδες και τις χαμηλές για την εποχή θερμοκρασίες. Άρχισε πάλι να βρέχει λοιπόν, όπως το συνήθιζε φέτος κάθε μέρα. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτήρης Παστάκας, Αποκαΐδια: Μνήμη Γιάννη Ζουγανέλη»
Αρχείο 09/02/2016
Η ζωή της μετράαπ΄το 1938. Έκτοτε συνήθισε να ποντάρει τις μέρες της για λίγη ευτυχία.
1938
Το 1938 σε μια τρομερή χιονοθύελλα γνωρίζονται και ερωτεύονται παράφορα. Για δυο ή τρία χρόνια κρατούν το δεσμό τους μυστικό. Όταν κάποια φορά βρίσκονται τυχαία σε μια άλλη παρέα, κόντρα σε όλες τις πιθανότητες, τότε προσποιούνται πως δεν γνωρίζονται. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Μυθιστόρημα τσέπης»
Αρχείο 08/02/2016
Σεπτέ Σεβαστοκράτορα,
σήμερα σκέφτομαι τις ξένες μας, τις μυρωδιές του κλίματος που ήτανε αισθήσεων το λίκνο – και έτσι είμαι πάντοτε όχι μονάχα όπου θέλετε με στείλετε, αλλά και όπου αλλού προέρχομαι, ακολουθώ εσάς και άλλα μέρη – τις πατρίδες.
Πόσες πατρίδες μέσα στις πτυχές των αναμνήσεων, κατρακυλάω σε όλες τις απίστευτες και μόνη και μοναδική τη δόξα του Θεού – που πάντα ορίζει Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ολβία Παπαηλίου, Aпокрифы -επιστολή Δεκάτη [2016]»
Αρχείο 08/02/2016
ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙΤΤΑ
Τα λόγια είναι περιττά
μα η λέξη απαραίτητη,
είναι ο θάνατος που μου είναι τόσο άγνωστος
όσο γνωστή μου είναι η ιδέα του.
Μετρώ αντίστροφα
η έκρηξη πια είναι αναπόφευκτη.
Οι ιδέες δεν έχουν ύλη Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τσαμπίκα Βασιλειάδη, “μα κι αν πατώ στις μύτες των ποδιών μου” -ποίηση [2016]»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.