Αρχείο 22/10/2014
I
τα ‘χω ξεχάσει όλα
τους αργούς ελαιώνες
το κύκλο του χειμώνα
οι εξορμήσεις στον ήλιο
όλα είναι μια κίτρινη φωνή
ένα θηρίο τόπος Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λουκάς Λιάκος, “αν η υπόσχεση είναι ειρήνη που δανειζόμαστε” -ποίηση [2014]»
Αρχείο 22.10.2014
Εκδόσεις Το Ροδακιό, Οκτώβριος 2014 – νουβέλα, σελ 136, τιμή: 12 €, ISBN 978–960–8372–69–6
«Το πλοίο έριχνε άγκυρα, ξημέρωνε, το νησί αχνόφεγγε. Δε διέκρινα καλά τις γραμμές του τοπίου, μάλλον δεν τις αναγνώριζα, σαν πιο χτισμένη μου φαινόταν η πόλη, πιο εκτεταμένος ο ιστός της. Ακόμα και το φόντο πίσω και πάνω από τα όριά της, τις μαλακές πλαγιές του Δίκαιου, περισσότερο τις μάντευα παρά τις έβλεπα. Οι μόνες πραγματικά γνώριμες ήταν οι επάλξεις του κάστρου των Ιπποτών κατά μήκος του βραχίονα του παλιού λιμανιού και που καταλήγουν στη σύγχρονη αποβάθρα, εδώ που αγκυροβολούσαμε. Άλλωστε εντυπωμένη σαφή εικόνα του νησιού απὸ καράβι δεν είχα, μου άρκεσε μια γρήγορη ματιά κι έσκυψα να κατέβω τα σκαλιά για το αμπάρι, πίεζαν οι υπόλοιποι οδηγοί, έπρεπε να βιαστούμε να φέρουμε μπροστά τα αυτοκίνητά μας, — ο χρόνος που συνήθως μένει ανοιχτή η μπουκαπόρτα σε κάθε λιμάνι για την αποβίβαση επιβατών και οχημάτων είναι περιορισμένος.»
Έτσι ξεκινάει η νουβέλα του Αντώνη Νικολή Ο Δανιήλ πάει στη θάλασσα. Ένα ονειρόδραμα φτιαγμένο από φθορά, σωματικά υλικά, λόγια του τόπου, ξερόχορτα, λεπτομέρειες, μυρωδιά, οσμές, και ηδονή στο ξετύλιγμα των λέξεων. Θα μπορούσες να το πεις ξερολιθιά για τη σοφία της συναρμογής αν δεν ήταν βουτηγμένο στην υγρασία της εφηβείας και στην υπόκωφη σήψη της ωριμότητας.
Ένα παιχνίδι με το χρόνο όπως μας τον δίδαξαν τα μεγάλα μυθιστορήματα του 20ού αιώνα και οι ποιητές του αλλά ιλιγγιωδώς μεταφερμένο σε μικρή κλίμακα, και συγκεκριμένα με ενέσεις εντοπιότητας —και ποιος δεν οσφραίνεται το νησί στις περιγραφές, όποιο νησί, κι ας είναι η Κως— και αρθρώσεις πανθεϊσμού ή πανηδονισμού. Ένα πεζό με ένταση χωρίς έκταση, που συνιστά κανόνα για τα ελληνικά γράμματα του 21ου αιώνα.
*
Ο Αντώνης Νικολής (1960-) είναι συγγραφέας, μυθιστοριογράφος. Σπούδασε κλασική φιλολογία. Ο Δανιήλ πάει στη θάλασσα είναι το τρίτο βιβλίο του (προηγήθηκαν Το Σκοτεινό Νησί, 2008, νουβέλα επίσης, και το μυθιστόρημα Διονυσία, 2012). Από τις αρχές του 2013 δημοσιεύει άρθρα του στην ηλεκτρονική Φωνή της Αθήνας (Athens Voice).
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Ο Δανιήλ πάει στη θάλασσα [2014]»
Αρχείο 22.10.2014
Εκδόσεις Πόλις, 264 σελ. 2014ISBN 978-960-435-452-8, Τιμή € 14,00
Δεν είμαι στο σωστό μέρος. Η θέση μου δεν είναι εδώ. Δεν θα έπρεπε να είμαι εδώ. Δεν είναι η σωστή θέση αυτή.
Το απίστευτο συνέβη ξαφνικά. Πάντα έτσι δεν γίνεται;
Και γιατί απίστευτο; Σιγά τ’ αυγά. Υπάκουσα στη μοίρα μου. Όπως κάνουν όλοι.
Η μυρωδιά. Μυρωδιά λουλουδιών. Σάπισαν; Πότε πρόλαβαν και σάπισαν; Δεν με γελά η μύτη μου. Πόσα λουλούδια. Τι ασυλλόγιστη σπατάλη.
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευγενία Μπογιάνου, “Ακόμα φεύγει” -προδημοσίευση από το νέο της βιβλίο [2014]»
Αρχείο 16.10.2014
Δεν ξέρω αν σε βράχια ανάμεσα
Το χλωμό σου πρόσωπο
Πρωτοείδα, ή χαμόγελο
Άγνωστων αποστάσεων
Ήσουν, η φιλντισένια ράχη
Κούτελο αστραποβόλο ή νιο
Καλόγρια της Τζοκόντα:
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Dino Campana, Η χίμαιρα –μετάφραση Σωτήρης Παστάκας [2014]»
Aρχείο 20/10/2014
ΝΑΥΠΛΙΟ
Θύματα της αγάπης.
Θέματα που ταφήκαν.
Το αντικρινό καταύγασμα
οι ελιές της αλέας προς το μουράγιο
και κάτω απ’ το γυάλισμα οι καρποί τους,
και κείνα τα βήματα, πανωφόρια στο κόκκινο κρύο τους
έτοιμα να χρωματίσουν τα ίδια στενά με τα παγωτάδικα Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξιος Μάινας, τρία ποιήματα»
Αρχείο 13.10.2014
Καταγραφή
Η ζωή μου σε δοκό ισορροπίας
συλλαμβάνεται να θρηνεί χαράματα
κάτω από κρύους ουρανούς
να μετεωρίζεται ανάμεσα στο σκοτάδι
και στην υποψία φωτός
ενώ στο λιμάνι
οι άγκυρες διεμβολίζουν τη σιωπή. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Γκανέλης, “ο ήλιος άλλαξε πατρίδα” -ποίηση [2014]»
Αρχείο 19/10/2014
Κλαρίσε Λισπέκτορ, Κοντά στην άγρια καρδιά, Μυθιστόρημα -Επιμέλεια-σχόλια σημειώσεις μετάφραση Αμαλία Ρούβαλη -εκδόσεις Τυπωθήτω
Το ταξίδι
δ
Αύνατο να το εξηγήσει. Απομακρυνόταν από κείνη την περιοχή όπου τα πράγματα είχαν μορφή καθορισμένη κι αιχμηρή, όπου όλα είχαν ένα κι αμετάβλητο όνομα. Βυθιζόταν ολοένα και περισσότερο μέσα στη ρευστή περιοχή, ήρεμη και χαλαρή, όπου απάγκιαζε η ομίχλη αραιή και δροσερή όπως στο γλυκοχάραμα. Γλυκοχάραμα που αχνοφαίνεται στον κάμπο. Στη φυτεία του θείου της ξύπνησε μες στην άγρια νύχτα. Τρίζανε οι τάβλες του παλιού σπιτιού. Από ‘κει πάνω, στο πρώτο πάτωμα, ανοιχτό στον σκοτεινό ορίζοντα, βύθισε τα μάτια κάτω στο έδαφος, ψάχνοντας τα φυτά που συστρέφονταν σα φίδια. Κάτι καιροφυλαχτούσε μες στη νύχτα, παραμόνευε, παραμόνευε, μάτια σκύλου τεντωμένου που αγρυπνά. Η σιωπή χτυπούσε στο αίμα κι εκείνη αγκομαχούσε μαζί της. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κλαρίσε Λισπέκτορ, Κοντά στην άγρια καρδιά -απόσπασμα. Μετάφραση Αμαλία Ρούβαλη»
Αρχείο 18/10/2014
Παρουσία
Ήταν ο καιρός που ο κόσμος έμοιαζε με μια γαλάζια κάμαρα
Που τα κορίτσια εγκαταλείπονταν μέσα στους κρίνους
Προτού αρραβωνιαστείς με το χιόνι
Πριν απ’ τα δάκρυα τα λόγια και τους λυγμούς
Όταν ριγούσαν τα σώματα νικημένα απ’ το φως Συνεχίστε την ανάγνωση του «Τάκης Βαρβιτσιώτης, Απ’ τα κλαδιά των δέντρων κρέμονται καρδιές»
στάχτες 
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.