Γιώργος Γκανέλης, “ο ήλιος άλλαξε πατρίδα” -ποίηση [2014]

Αρχείο 13.10.2014

Καταγραφή

Η ζωή μου σε δοκό ισορροπίας
συλλαμβάνεται να θρηνεί χαράματα
κάτω από κρύους ουρανούς
να μετεωρίζεται ανάμεσα στο σκοτάδι
και στην υποψία φωτός
ενώ στο λιμάνι
οι άγκυρες διεμβολίζουν τη σιωπή.

Η ζωή μου σε υπόγειους σιδηρόδρομους
τα χειμωνιάτικα πρωινά
μέσα στους καπνούς
απ’ τα φουγάρα των εργοστασίων
και μετά μια τοξική βροχή
να συνθλίβει τη χαρά.

Τόσα χρόνια πέρασαν
κι εγώ ακόμη καταγράφω στιγμές.

fav-3

Απόχαιρετισμός

Η Ποίηση, πάντα θλιμμένη ερωμένη
θα μας αποχαιρετά
βιαστικά κουνώντας το καπέλο της
μέσα από σμήνη αποδημητικών πουλιών
κι απ’ τον ουρανό λέξεις θα πέφτουν διάσπαρτες.

Και μετά ο ήλιος θα παγώνει κάτω απ’ τα πλατάνια
τα σύννεφα θα στέλνουν μιαν ακόμη βροχή
λασπωμένη και κίτρινη
κι η άνοιξη θα διαμελίζεται στα στενά.

Η Ποίηση, το πρώτο μας τσιγάρο
η τελευταία μας ελπίδα κι η διάψευσή της.

fav-3

Παραλογισμοί

Προχωρώντας κατά το λιμάνι
αντικρίσαμε αυτοκίνητα πάνω στα κύματα
οριστικά ματαιωμένα όνειρα
που άδειαζαν την ψυχή τους στη θάλασσα
και μετά το τελευταίο καράβι
να βυθίζεται στη στεριά.

Δεν μπορείς πια να ελέγξεις το θυμό
η πυρκαγιά έκαψε τα σύννεφα
ο ήλιος άλλαξε πατρίδα
μικροί σταυροί σφηνώθηκαν στον ορίζοντα
το φως μια παρωδία ελεγχόμενης άνοιξης.

Η σελήνη μια πέτρα ριγμένη στο άπειρο
κι εσύ η επιτομή της.

*

©Γιώργος Γκανέλης
φωτο©Στράτος Φουντούλης, Λέρος 2007.