Λουκάς Λιάκος, “αν η υπόσχεση είναι ειρήνη που δανειζόμαστε” -ποίηση [2014]

Αρχείο 22/10/2014

fav-3

I
τα ‘χω ξεχάσει όλα
τους αργούς ελαιώνες
το κύκλο του χειμώνα

οι εξορμήσεις στον ήλιο

όλα είναι μια κίτρινη φωνή
ένα θηρίο τόπος

fav-3

II
ό,τι ακούγεται είναι γυμνό
αν ο ουρανός δε χρειάζεται
αν η υπόσχεση είναι ειρήνη που δανειζόμαστε
αν το απόψε είναι έγνοια ή κύρηγμα
αν η σημασία σου τρέμει
κατεστραμένη για όσο σε κράτησα

βουβαίνω

γι’ αυτό που βρίσκεσαι

fav-3

III
είμαι από σάρκα και οστά
ενοικιαζόμενο δώμα
ήχος και φως που δυναμώνει
είμαι κάτι απλό
δουλεύω
γι’ αυτά που δε πρόκειται να γίνουν

fav-3

IV
πρέπει να ρέει
αυτό που παράγεις
αγάπησα το βράδυ που περιστρέφεις
αγάπησα το σύντομο
το φίλησα
ήταν ο τελευταίος πόνος
μια λευκή στιγμή
θλιβερή σαν την αγκαλιά σου
που τρέμει

ξεχνώντας

ικανοποιήθηκα


©Λουκάς Λιάκος
φωτο©Στράτος Φουντούλης, Αύγουστος 2012