The Athens Review of Books τεύχος 158 ―κυκλοφορεί

12/02/2024

Περιεχόμενα τεύχους 158, Φεβρουάριος 2024

Κλάους Βέλλε (Klaus Welle), Το μέλλον της κεντροδεξιάς στην Ευρώπη και τα «7 D»

Στέφαν Τσβάιχ (Stefan Zweig), H Ευρωπαϊκή ενοποίηση

Στέφανος Δασκαλάκης, Στην τέχνη η πράξη προηγείται της σημασίας

Πέτρος Μαρτινίδης, Η αποθέωση του διεμφυλικού

Μανώλης Βασιλάκης, Τερματίζεται το εμπόριο των ντοκουμέντων της ναζιστικής περιόδου

Αντώνης Εφραιμίδης, Περί προνομίων των δύο γονέων Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος 158 ―κυκλοφορεί»

Καίτη Παυλή, Φύσηξε ο αγέρας και σκόρπισαν ―κυκλοφορεί [απόσπασμα-διήγημα]

09/02/2024

Καίτη Παυλή, Φύσηξε ο αγέρας και σκόρπισαν ―εκδόσεις Παρέμβαση

2. Μια ιστορία του καφενείου: Ο Τηλέγραφος

Οι ιστορίες που ανέβαιναν απ’ το καφενείο μού ασκούσαν μεγάλη γοητεία. Ανδρικές φωνές τυλιγμένες σε καπνούς, αρωματισμένες με άχνα ούζου, ανακατωμένες με γέλια. Ανέβαιναν αυτούσιες τα βράδια, όταν έφευγε η πολλή πελατεία και έμεναν μια-δυο παρέες. Τότε  τραγουδούσαν, αν είχαν πιει κάμποσο και είχαν έρθει στα κέφια, κι έλεγαν ιστορίες πιπεράτες, πραγματικές ή φανταστικές για να βγάλουν τον καημό τους- μερικοί μάλιστα ήταν γεννημένοι αφηγητές – να εντυπωσιάσουν και να κάνουν το κομμάτι τους  ο ένας στον άλλο. Στο επίκεντρο πάντα ήταν ο Τηλέγραφος, άντρας ψηλός ξερακιανός, ευφάνταστος με μεγάλο απόθεμα ιστοριών. Το παρατσούκλι τού το ’δωσαν θαρρώ και για το ύψος του, αλλά κυρίως γιατί στις περισσότερες  ιστορίες του αναφερόταν στον τηλέγραφο, που σίγουρα τον είχε εντυπωσιάσει πολύ, όταν ως στρατιώτης εκπαιδεύτηκε σ’ αυτόν και  ήταν το αγαπημένο του «επάγγελμα». «Τότε λοιπόν που ήμουν στον τηλέγραφο…». Έτσι ξεκινούσαν πολλές ιστορίες του. «Αντίπαλο δέος»  ήταν ο Γάτος (κανονικό επίθετο αυτό) που αφού τον κούρντιζε για μια νέα ιστορία, στη συνέχεια τον τσιγκλούσε με ερωτήσεις που επεσήμαιναν αντιφάσεις, υπερβολές και τερατώδη ψέματα.  Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παυλή, Φύσηξε ο αγέρας και σκόρπισαν ―κυκλοφορεί [απόσπασμα-διήγημα]»

Δημήτρης Φύσσας, ένα βιβλίο σε 100 λέξεις: Δημήτρης Κανελλόπουλος. Στα χρόνια του κόκκινου κόμη

01/02/2024

Δημήτρης Κανελλόπουλος. Στα χρόνια του κόκκινου  κόμη. Ιστορίες. Καστανιώτης, Αθήνα 2023.

Ο συγγραφέας έζησε τέλη του ΄70 στη Ρουμανία του δικτάτορα Τσαουσέσκου («κόκκινος κόμης»). Όντας αριστερός τότε, όπως οι περισσότεροι/ες στη «Γενιά του Πολυτεχνείου», ήρθε σε καταπρόσωπο επαφή με την εξιδανικευμένη πραγματικότητα του «υπαρκτού σοσιαλισμού»: αφενός αδιανόητη αστυνόμευση, αφετέρου ωραιοποίηση της ζοφερής πραγματικότητας.

Αναπαράγει λοιπόν εδώ αξέχαστες φιγούρες και καταστάσεις εκείνης της πραγματικότητας, κάποτε κωμικοτραγικής, με τα μάτια του ξένου φοιτητή – που, ευτυχώς γι’ αυτόν, σπούδασε κι έφυγε–  σε δώδεκα λογοτεχνικά γραμμένες μαρτυρίες, τις οποίες θ’ άξιζε να διαβάσουν ιδίως όσοι/ες επιμένουν να ομνύουν στον απολεσθέντα κομμουνιστικό «παράδεισο», παρελθόν από το 1989-90. Ο Μανέα κι ο Καρταρέσκου δε βγήκαν απ’ το πουθενά. 

(Λέξεις 101)

©Δημήτρης Φύσσας

❀

Λίλια Τσούβα, Γοβάκια από πάγο ―από την Κατερίνα Ι. Παπαδημητρίου

31/01/2024

Λίλια Τσούβα, Γοβάκια από πάγο, Η Σακατζαγουία και άλλες γυναίκες, εκδόσεις κουκκίδα

Mετά την τελευταία της συλλογή διηγημάτων με τον τίτλο «Το τραγούδι των Ινουίτ» από τις εκδόσεις Βακχικόν το 2021, η Λίλια Τσούβα, επανέρχεται με μία νέα, η οποία ξεχωρίζει και πάλι για την θεματική της αλλά και για την ιδιαίτερη ματιά της, αφού καταφέρνει να συμπεριλάβει στα κείμενά της ποικίλες αρετές. Η μυθιστορηματική πλοκή συναντά τη μικρή φόρμα, αλλά και την αγάπη τής συγγραφέως για την τέχνη, την οποία και προβάλλει και μέσω των εικόνων που περιέχονται στην έκδοση, ενώ η πένα της δεν στέκεται στα στενά όρια της πατρίδας της, αλλά μας ταξιδεύει και πάλι, όχι μόνο στον κόσμο, αλλά και στον χρόνο. Η κυριότερη αρετή της συλλογής, ωστόσο, είναι, όπως αναφέρει και η ίδια στον πρόλογο, «…η ιδέα της μυθιστορηματικής παρουσίασης του βίου εμβληματικών γυναικών. […] Σε μια εποχή που το γυναικείο ζήτημα έχει έντονα αναδυθεί…». Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λίλια Τσούβα, Γοβάκια από πάγο ―από την Κατερίνα Ι. Παπαδημητρίου»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Turkish delight powder

30/01/2024

Έργο με μια
ολομόναχη σκηνή

(Ο κύριος Γουντ πιάνει το κεφάλι του. Η κυρία τον συντρέχει μα δεν μπορεί να κάνει κάτι. Τα χαρτιά που κραδαίνει εκείνος είναι αδιάψευστοι μάρτυρες. Βρισκόμαστε στην Αμβέρσα του 1928 και απ’έξω ακούγεται ο θόρυβος της αγοράς και του λιμανιού. Ο κύριος Γουντ σχεδόν έχει βάλει τα κλάματα ή βλαστημάει την ώρα και τη στιγμή που διάλεξε να παριστάνει τον επί γης Αρχάγγελο. Η κυρία Γουντ κρατά το χαρτί, βάζει το χέρι με έκπληξη εμπρός στο στόμα της, μοιάζει σοκαρισμένη. Ο κύριος Γουντ της αρπάζει το χαρτί από τα χέρια, σηκώνεται από τη θέση του και κλείνει τα παντζούρια, ανάβει το κερί και λέει στην κυρά να καθίσει.)

Κύριος Γουντ: Το σκέφτηκα γυναίκα. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Τώρα θα το κάνουμε.

Κυρία Γουντ : Απάτη; (ξανά το στόμα στο χέρι ή τ’αντίθετο, όλα μπορεί να συμβούν, και τα κανονικά και τα μη) Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: Turkish delight powder»

Ζωή Κατσιαμπούρα, Να έχουμε λίγο Θάνο…

29/01/2024

Σαρανταπέντε χρόνια μαζί.

Στα καλά και στα άσχημα, περισσότερα τα καλά.

Και τώρα, τέλος…

Δεν κλαίει τα νιάτα του, αν και πριν καταπέσει, ένα μήνα τώρα, ήταν θηρίο μοναχό, ως τα μέσα Νοέμβρη κολυμπούσε στη θάλασσα, «Θα με θάψεις» του έλεγε «κι ας με περνάς δέκα χρόνια».

Αλλά, πώς τα φέρνει ο καιρός και η αρρώστια…

Τον είχε κλάψει ζωντανό, όταν της έσφιγγε το χέρι και τού φευγαν και κείνου, άφωνου πλέον από τη διασπορά του κακού στον εγκέφαλο, τα δάκρυα ποτάμι. Και όταν ήρθε η ώρα, έσφιξε την καρδιά της κι ανέλαβε τα τυπικά του τελευταίου του ταξιδιού. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα, Να έχουμε λίγο Θάνο…»

Η «Kυρία Μποβαρύ» του Γκυστάβ Φλωμπέρ με τη ματιά Σαρλ Μπωντλαίρ

26/01/2024

Το παρακάτω κείμενο είναι το Επίμετρο στο βιβλίο Η Κυρία Μποβαρύ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις της Athens Review of Books με Πρόλογο του Μάριο Βάργκας Λιόσα, σε μετάφραση της Μαρίνας Κουνεζή. Στις 18 Οκτωβρίου του 1857, ο Μπωντλαίρ δηµοσίευσε στο περιοδικό L’Artiste ένα άρθρο αφιερωµένο στην Κυρία Μποβαρύ, σχεδόν δύο µήνες µετά την καταδίκη του έργου του Άνθη του Κακού. Οι σελίδες αυτές, αφενός παρέχουν µία από τις πλέον διεισδυτικές αναλύσεις του έργου, αφετέρου αποτελούν την απάντηση του Μπωντλαίρ στους δικαστές του, τους ίδιους εκείνους δικαστές που τον Φεβρουάριο της ίδιας χρονιάς είχαν επίσης δικάσει τον Φλωµπέρ για προσβολή της δηµόσιας ηθικής αλλά που εντέλει τον είχαν αθωώσει. Είναι ευκαιρία για τον Μπωντλαίρ να ξεκαθαρίσει κάποιους λογαριασµούς του µε τη Δικαιοσύνη, πράγµα που κάνει µε τον πλέον κοµψά περιφρονητικό τρόπο. Σπανίως επίσης συναντά κανείς τέτοιον ενθουσιασµό εκ µέρους του Μπωντλαίρ για έργο συγκαιρινού του όσο για την Κυρία Μποβαρύ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Η «Kυρία Μποβαρύ» του Γκυστάβ Φλωμπέρ με τη ματιά Σαρλ Μπωντλαίρ»