Διώνη Δημητριάδου, “Κατάλοιπα γενιάς, απομεινάρια σιωπής”

Αρχείο 26/08/2015

fav-3

Ατρείδες παίδες

Ο Ορέστης, ο μικρός
-ο μητροκτόνος έπειτα-
πώς να το εννοήσει,
μέσα από τ’ ανώριμα,
τα ανίδεα παιδιάστικά του,
πως θα τον διάλεγαν αυτόν
για να απονείμει
το δίκιο του πατέρα;
Τον κοίμιζαν με δράκους μυθικούς
για να κυνηγηθεί μετά
από δρακόμορφες θεές.
Αναίτιος αυτός,
μονάχα σ’ ένα νεύμα αδελφικό δικαιωμένος,
να τρέχει να ξεφύγει τα θεϊκά κελεύσματα,
να βρει την άλλη αδελφή
ιέρεια στο βωμό
-θύμα κι αυτή του θύματος-
για να εξιλεωθεί ο θύτης.

fav-3

Οι Λαβδακίδες σήμερα

Εκείνη η άμοιρη τι έφταιγε, σαν ο θεός την έπιασε
στης ρήσης του το δίχτυ,
κι έπρεπε πια να σέρνει μυστικά βαριά
στην άγνοια βυθισμένη;
Κι ο άλλος ο βαθύνους, που με τα λόγια τα σοφά
ήξερε μέλλον σταθερό να χτίζει μες την πόλη;
Με μάτια πληγωμένα απόμεινε τα άηχα να ακούει
μες στα άφεγγα σκοτάδια.
Δεν τον ακούσαν τον τυφλό,
που έβλεπε το ανίερο παρελθόν
και φώναζε το άδικο να δουν στα λόγια τα δικά του.

Οράματα ασαφή και όνειρα μπλεγμένα
στους Λαβδακίδες πάντοτε, και σήμερα και τότε.
Κατάλοιπα γενιάς, απομεινάρια σιωπής,
σοφίας ξεχασμένης σε παρελθόν απώτερο,
που αρνείται τη συνέχεια και το παρόν προσβάλλει.
Ακολουθία καμιά, χαμένα και τα ίχνη.
Κι όσα νομίζουμε για χνάρια,
απατηλά σημάδια πια και ανοήτων ρήσεις.

Μονάχα η μοίρα τριγυρνά περιγελώντας τους τυφλούς,
που αστόχαστα πολύ διαδίδουν τα κρυφά της.
Κανείς δεν σώθηκε ποτέ.

fav-3

Περί μαντικής

Με την ψυχή στο στόμα σαν έφτασε
στα τείχη τα ψηλά της Τροίας
το φώναξε σε όλους να το ακούσουν,
να φοβηθούν το άγουρο παλικάρι
που του έμελλε να σύρει φονικό στην πόλη
με του έρωτα το όπλο.
Μα εκείνοι δεν την άκουσαν.
Και πάλι όταν τους μήνυσε το άλογο το ξύλινο
να μην το σύρουν μέσα,
καθόλου δεν την πίστεψαν.
Τους άρεσε πολύ το δολερό το δώρο.

Μα και τον άλλο τον τυφλό,
που σήκωσε το ανάστημα
σε δύο βασιλιάδες
και θεϊκές βουλές φανέρωσε,
κανένας δεν τον πίστεψε.

Καταραμένη η μαντική να μένει σκοτεινή.
Έτσι οι άμοιροι θνητοί μονάχοι ιχνηλατούν.
Κι όταν καμιά φορά νιώσουν την τρομερή αλήθεια
πως έρμαιο των κυμάτων αφέθηκε να πλεύσει
το άβγαλτο σκαρί,
πάλι διχάζονται αν είναι θέλημα θεού
ή μήπως στραβοτιμονιά δική τους.
Μα δεν τους απαντά κανείς.

Την ύστατη στιγμή κι η μαντική σωπαίνει.

*
©Διώνη Δημητριάδου
φωτο©Στράτος Φουντούλης-agrimologos.com -”Στα Χανιά, 2013″

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε