Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Αφιερωμένο στον ποιητή του «Ορίζοντα»

thiveos20.1.15

fav-3

Οι Έλληνες ποιητές τραγουδούν τ΄ανοιχτά πελάγη, τις πέτρες, τα ερρείπια. Ειδικά αυτά τα τελευταία τα ονειρεύτηκαν πολλές φορές και έτσι επιβεβαιώθηκε μια άλλη χαμένη για πάντα Ελλάδα. Οι πολιτείες τους υπήρξαν για πάντα έρημες. Τις αναγνωρίζουν απ΄εκείνο το χρώμα που αποκτά το χώμα καταμεσίς του καλοκαιριού. Διάβασαν τα ποιήματά τους σε πατάρια, σε ποντοπόρα πλοία, σε καφενεία και πομπές.

Άλλοτε με φωνές στεντόρειες σαν τον ήχο του ρολογιού που διασχίζει γειτονιές και γειτονιές και άλλοτε πάλι μυστικά, σαν προσευχές, την ώρα που χαράζουν στις πέτρες του Αιγαίου χρονολογίες και μάτια γυναικών, σπήλαια ορθάνοιχτα. Πολλοί σκοτώθηκαν νεότατοι, άλλοι έφυγαν για ανεμόδαρτες πλαγιές αφήνοντας πίσω τους χνάρια. Ο σφυγμός τους ζει σε κυριακάτικες ανθολογίες και ιδρύματα και σιωπές ερωτευμένων νέων. Όλα τα πλοία των νησιών έχουν στα ύφαλά τους πλεγμένα ποιήματα μυστηριώδη, μηνύματα για τους φαροφύλακες των ξεχασμένων ακτογραμμών. Οι Έλληνες ποιητές ερμήνευσαν τα τοπία και όσα απ΄τα χρώματα των οριζόντων δεν επαναλήφθηκαν ποτέ. Οι μεταφορές τους πάντα σ΄αριθμούς πληθυντικούς, αδιάκοπες, σαν να διαβάζουν όστρακα,  προσόψεις παλιών, αστικών μυθολογιών την ιστορία του τόπου και των ανθρώπων του. Εξόριστοι σε νησιά και πρωτεύουσες επαρχιακές, μετρημένα τσιγάρα, φωτιές, έκθετοι στην υγρασία του χειμώνα και του επιπλωμένου σαλονιού με τις ιστορίες του για γάμους και αναχωρήσεις ανίκητες. Εξόριστοι, παραχωρώντας μια ευκαιρία στις πέτρες, τις ρίζες, σπέρνοντας λέξεις σ΄ανέμους. Οι Έλληνες ποιητές υπήρξαν δέκτες, συγκράτησαν όλα τα σήματα που εμείς λησμονήσαμε, έκρυψαν το σφυγμό τους στην αγία, ελληνική επαρχία. Τώρα όλοι κοιμούνται κάτω από λιονταρίσια μάρμαρα, πελώριοι, καταλαμβάνοντας έναν χώρο πολύ μεγαλύτερο και πολύ πλατύτερο απ΄εκείνον που μας αναλογεί. Κάθε τόσο αφήνουν μια λέξη πλάι στην ανθοστήλη, μια λέξη ορφανή με καταγωγή ευγενική και έναν δεσμό ακλόνητο μ΄αυτό το χώμα που μεγαλώνοντας θα γίνει, πιστέψτε με, ελπίδα.

Απόψε που σας μιλώ για τους Έλληνες ποιητές, είναι γιατί άλλον τρόπο δεν βρήκα να ευχαριστήσω εκείνον που χαρακτήρισε για πάντα τη μαβιά γραμμή των οριζόντων, κοινό, κοινότατο θαύμα ανάμεσα στους λιποτάχτες του καλοκαιριού. Όλοι μαζί, φανταστείτε, να δείχνουν το τελευταίο παιχνίδι ενός χτυπημένου δελφινιού, που ματώνει ολόκληρο τον τόπο. Με πρόσωπα βρεγμένα, μ΄ονόματα καινούρια που τ΄ανακοινώνουν ενώπιον των εξαντλητικών, θερινών ηλιοστασίων, οι λιποτάχτες προσκυνούν με σώματα αισθησιακά αυτόν τον ίδιο τόπο για τον οποίον σας μιλώ.

*

©Απόστολος Θηβαίος

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε