Χρήστος Τουμανίδης –«Κι εγώ δάκρυα δεν είχα να κλάψω, και πήγα»

Ο Χρήστος Τουμανίδης

fav-3

Μια μέρα ο πατέρας μου είπε
η εξομολόγηση ενός καπνιστή

Σήμερα κάπνισα μόλις έξι τσιγάρα,
Φίλησα αμέτρητες φορές το παρόν μου, μη φύγει.
Είδα το μέλλον μου σε καθρέφτες θαμπούς
τη μάνα μου να περνάει νύχτα το Βόσπορο
σέρνοντας πίσω της τα δέκα γερασμένα παιδιά της.

Έσκυψα μέσα μου κι είδα καπνούς.
Κι απ’ τα βάθη μου άκουσα τη φωνή την τραυλή της Ασίας μου.

Σήμερα διάβηκα πάλι τη γέφυρα
που ενώνει τις δυο ηλικίες μου – το όρος Πάικον με το όρος Αιγάλεω.
Έπειτα έμεινα μόνος με τα σπίτια
σ’ ένα μακρύ χωματόδρομο της πατρίδας μου.
Και το πατρικό μου δεν μπόρεσα να γνωρίσω – Ώ μνήμη μου!
Στεγνό το ποτάμι και οι λεύκες και στ’ αλώνια
στάχτες τα στάχυα, οι παιδικές αναμνήσεις.

Σήμερα στάθηκα να με δει ο ουρανός και δεν μ’ είδε.

Σήμερα λέρωσα λιγότερο την ψυχή μου κι όμως,
την τελευταία στιγμή, με γλίτωσε απ‘ τη στάχτη
η εγγονή μου –«πάμε παππού
να σου δείξω τα χρώματα, να σου μάθω
τα ονόματα τα μικρά των πουλιών και των δέντρων».
Κι εγώ δάκρυα δεν είχα να κλάψω,και πήγα.

Σήμερα έγινα πενήντα χρονών και δεν ξέρω.
Σήμερα έμαθα πόσα χρόνια είμαι νεκρός.

*

©Χρήστος Τουμανίδης
Πρώτη δημοσίευση, περιοδικό “λέξη”, τ.9 Νοέμβρης 1981

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε