Νίκος Κατσικάνης, Πέντε μετα-ποιήματα [2015]

Αρχείο 4.12.2015

fav-3

1.

Και ξαφνικά
κενά στο λόγο
παραγεμισμένα με σιωπή
βαριά σιδεριά βισκόζης φτάνει το πάτωμα
πάνω κοιμούνται γάτες
σαν παλιές εραστών κουβέντες.
Αυτά τα μνησίκακα έντομα ακόμα πετούν
θαλερά στου Νοέμβρη τα ζεστά λουλούδια
δε μας τσιμπούν, έχουμε κρύα άκρα
έχουμε κρύα καρδιά,
μαρμάρινη του Χαλεπά κιγκαλερία
για νεκροταφεία.
Κι εκείνη η πόρτα στον τοίχο
πως μπορεί να μην ανοίγει;
Σαν επίμονος κηπουρός βαβαλίζω υγρός
του έρωτα νεκρό λουλούδι – ψευτυχία.

fav-3

2.

Περνάς τα φανάρια κόκκινα
έχει γίνει δύστροπο το πορτοκαλί
και βιαστικό
δικαιολογία υπερβάλλουσας δακρύρροιας
υαλοκαθαριστήρες έχουν μόνο
τα παρ-μπριζ.
Γίναν τα κοντέρ τριψήφια νούμερα
όλα μεταμορφώνουν γραμμές
χωροχρόνου σε πλαϊνά
παράθυρα διάθλασης
πλάνη υδραργυρική οτι τα αντικείμενα
είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα·
αλίπλοες κουκκίδες μόνο
καμία διασταύρωση,
πράσινου ανεμελιά.

fav-3

3.

Ζούμε για την έκπληξη,

τα εφήμερα
τα αινίγματα

εκ του αμνιακού λίκνου ασφαλώς ορμώμενοι
ως το λακαρισμένο ύστατο κιβούρι,
τεθλιμμένοι εραστές
του υπερσυντέλικου.

fav-3

4.

άναρχος είναι ο χρόνος
παρά τη συντεταγμένη πάροδο των λεπτών
στον ύπνο μετριέται με όνειρα,
ευτυχώς ρηξικέλευθα.
Μέσα απο αγκύλες παρατηρητής των βάναυσων
ωρών της μοναξιάς
υποψία γλαυκώματος μπούκωσε
τους δρόμους με ήλιο
μη μας τρομάξει το σκοτάδι,
μη μας ξεφύγει η μοριακή δομή του δευτερολέπτου.
Κόκκοι σε σπασμένη κλεψύδρα το πέρασμα
του αστικού βίου
παραδομένοι βέβηλα στην ειμαρμένη
βάζοντας πολλά αποσιωπητικά σε κάθε μία
ερωτική συνύπαρξη.
Aν ήθελε ο χρόνος θα μας άφηνε λίγο ακόμα
σε ζουμερά στήθη παραδομένους.

fav-3

5.

ω στιγμές μου αμάλαγες
βαθιές στιγμές μου!
Εξομολογήτριες κεκαρμένων ηδονών
εφήμερης πραγματικότητας,
αποσιωπούσες το φως σε κάθε βαθύ
σκοτάδι
ως να φανεί της ηρεμίας το άδολο πέπλο.
Με τα στεφάνια της μητρότητας
θηλάζουσες επιρρήματα
αιώνια παρούσες,
αναβάλλοντας τον επερχόμενο θάνατο
εντός ορίων πόλεως.

*
©Νίκος Κατσικάνης
φωτο©Στράτος Φουντούλης-agrimologos.com, “Ἁστικό, 2013″