Καίτη Παπαδάκη, Νέον [2016]

Αρχείο 8.1.2016

fav-3

Καινούριοι χιτώνες από ψυχεδελικά φώτα νέον. Καινούριες ιδιότητες. Ούτε περπατά πια στην επιφάνεια της θάλασσας , ούτε σε αγιάζει πια με δάκρυα. Αυτά τα τρικ θεωρούνται προ πολλού ξεπερασμένα. Η φεγγαροντυμένη άλλαξε στυλ . Το άσπρο που την τύλιγε έφυγε από τα trends, σύμφωνα με τις επιταγές των περιοδικών.

Πάντως κυκλοφορεί ακόμα τις νύχτες. Σε πετυχαίνει πού και πού στα σκοτεινά κλαμπάκια. Όχι το Σάββατο με την πολυκοσμία . Προτιμά Πέμπτη ή συχνά Παρασκευή. Μεταξύ τρίτου και τέταρτου ποτού. Σε κερνάει ό,τι πίνεις. Τα μάτια θολώνουν. Καμιά φορά μόλις από το δεύτερο ποτήρι. Δεν διακρίνεις αν είναι όμορφη.

Δεν λέω, είχε παρατραβήξει το πράγμα μ’ εκείνη την κατάλευκη, θεϊκή λάμψη. Τυφλωνόσουν. Καλύτερα έτσι, με μουσική που ξεκουφαίνει . Εκείνη στο διπλανό σκαμπό. Εκκεντρικό ντύσιμο με αρχαιοελληνικές λεπτομέρειες . Στην ύφανση ενσωματωμένα prints – μορφή επιγραφής- κάνουν τη διαφορά: Γράμματα καλλιγραφικά. Ένα κόκκινο «ΠΟΥ ΕΚΑΝΑ ΛΑΘΟΣ». Αναμονή είκοσι δευτερόλεπτα. Εντυπωσιακό πράσινο «ΘΕΛΩ ΝΑ ΒΡΩ ΔΙΕΞΟΔΟ».

Καλύτερα μ’ ένα ποτάκι παραπάνω τις κουρασμένες Παρασκευές. Τα φωσφορίζοντα φουστάνια τραβούν την προσοχή. Χρόνια έχω να παρατηρήσω χρώμα ματιών, δέρματος. Ίσως γι αυτό να φταίει κι ο αγιασμός με βότκα. Συνήθως φέρνει πονοκέφαλο.

Όταν επιστρέφω , πρώτη κίνηση, παίρνω μια ασπιρίνη . Το ίδιο παυσίπονο, μια φορά τη βδομάδα, ίδια περίπου ώρα, ξημερώματα.

Αμέσως μετά κοιμάμαι. Το πρωί του Σαββάτου έχω πολλές δουλειές.

Πάω για ψώνια, καθαρίζω το σπίτι, ενώ προσπαθώ να θυμηθώ τη μορφή της… Ίσως να μην είναι πια στην πρώτη νιότη, ίσως δεν είναι κατάξανθη με μαύρα ζεστά μάτια όπως τότε. Ίσως πάλι να μην μοιάζει με αγία. Ποιος ξέρει;

Κάπου-κάπου το απόγευμα κατεβαίνω στην παραλία. Κάθομαι απόμερα, σε κάτι βραχάκια και κοιτάω το πέλαγος. Όχι, πως είμαι σίγουρος… Να, μια διαίσθηση :Πως δεν χάθηκε πάλι στους καπνούς της χθεσινής νύχτας, πως θα την ξαναδώ και θα ‘ναι αλλιώτικη, πως κάποιο σαββατόβραδο θα βγάλει τα καλά της και θα βουτήξει γυμνή στα νερά- γήινη για πρώτη φορά. Ένα ίχνος της… Περιμένω.

*

©Καίτη Παπαδάκη
φωτο©Στράτος Φουντούλης-agrimologos.com, “Ιεράπετρα 2012″