Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Εν κρυπτώ

Αρχείο 03/02/2016

fav-3

Ι.

Με πόσο θάνατο εξαργυρώνεται η αγάπη
                                                       -μου λες;

Πάει.
Χάνεται κι ετούτη η στιγμή
μπροστά στον μισογκρεμισμένο
καθρέφτη.

Το ράδιο έχει
-από καιρό-
σωπάσει.

Μονάχα τα σημάδια σου
στέκουν υπνωτισμένα
μέσα στο δωμάτιο.

Τόσος θάνατος
τόσος πόνος
για ένα αντίο
που ξέχασε στο δρόμο
να ειπωθεί.

Φωνές μεταλλικές
από βαρβιτουρικά.
Στην τουαλέτα
ένας άγνωστος ξερνάει
διπλωμένος στο πάτωμα
γυμνός.

Δε σου μοιάζει καθόλου.

Τα πόδια μου έχουν ματώσει.
Πληγές από τα τζάμια του καθρέφτη.
(Του καθρέφτη μας)
Κομμάτια από ενσταντανέ
έτοιμα να τρυπήσουν
το κόκκαλο.

Τόσος πόνος
τόσο χαμένο δάκρυ.

Τα χάπια αραδιασμένα
στο γραφείο
τα πρόσωπα
χαμένα στο κενό

η νύχτα
ξοδεμένη
στη μνήμη
κι εσύ
——–στ…
————-ο…

fav-3

ΙΙ.

Πόσα χαμένα άστρα
-κάθε βράδυ-
δεν αυτοκτονούν στο όνειρο
του σεληνόφωτος.

Πόση θλίψη δε ποτίζει
την αγκαλιά των ερωτευμένων
που σμίγουν στο σκοτάδι.

Πόσοι και πόσοι καταπιεσμένοι
έρωτες
δε χάθηκαν στο φως
ενός αδιάλλακτου ήλιου
που ανέτειλε
τη μέρα.

[αλήθεια· εσύ γιατί επιμένεις
——να μου κρύβεις
———το φεγγάρι;]

fav-3

ΙΙΙ.

Στην αλφαβήτα των νεκρών,
ένα είναι το κορυφαίο γράμμα:
ο Έρωτας.

*

©Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος
φωτο©Στράτος Φουντούλης-agrimologos.com, “self portrait 2007″

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε