στάχτες

Αρχείο 18/04/2016

δεναγαπώ πια
μεγάλωσα
και η κοιλιά
κάθε ημέρα
προεξέχει
μυτερή
εκείνη η παλιά
φωτογραφία
με τρελαίνει
ποια είναι η άγνωστη
που ερωτεύθηκε
έως θανάτου
έναν πελαργό

δεν έχω ένα
χέρι
να κρατήσω σφιχτά
σαν από βελούδο
να αγγίξει μόνο
τα αιμοφόρα
στην ίδια κατεύθυνση
αίμα και δηλητήριο

βρέχει συνέχεια
τσιγάρα
δεν βάζω στο ποτήρι
τίποτα
το αφήνω άδειο
κλείνω νωρίς
το σκοτάδι έξω
ψάχνω μια άνοιξη
σε βιβλίο της τετάρτης
τάξης που ήθελα
να μαθητεύσω
πρόσφυγας

τα καθημερινά μου
ποιήματα
μοιάζουν με
πιάτα στο νεροχύτη
λιπαρά και άλλα
οξέα
ζευγαρώνουν
στα χέρια
μιας νοικοκυράς
σε κλημακτήριο
ο φόνος

κάθε
πριν κοιμηθώ
βάζω μια προσευχή
στο πάτωμα
ένα απλό μουρμουρητό
σαν να βγαίνει η άνοιξη
όπως ανθίζει το τριαντάφυλλο
σε άδειο παρτέρι
ύστερα χάνομαι
ωραία είναι να φεύγεις
χωρίς απολογία
ούτε μια λέξη
δεν χρειάζεται
το χαμόγελο
ενός ερωτευμένου

*
©Χρύσα Αλεξίου
φωτο©Στράτος Φουντούλης