Βασίλης Ν. Πης, Σημειώσεις για μια Χειμωνιάτικη Εβδομάδα

Αρχείο 25/04/2016

fav-3

ΔΕΥΤΕΡΑ

Δεν υπάρχουν οι συνθήκες για την άνοιξη φέτος

Ακούστηκαν φτερουγίσματα αγγέλων πάνω απ’ τα παιδιά
Και των χελιδονιών που πέταξαν
Μέσα στο μεσημέρι
Στις σκληρές μέρες του Φλεβάρη
Που τις  σηκώνουνε στις πλάτες τους
Τ’ ασυνόδευτα παιδιά του μεσονυχτίου.

fav-3

ΤΡΙΤΗ

Με τα χέρια τους βαστούσανε τη μοναξιά τους

Στα πρόσωπά   τους  η ομορφιά  μεγεθυνόταν
Ποια πνοή του Μάη   θα βαστάξει σ’ αυτή την ερημιά
Ποια προϋπόθεση να φτιάξεις  ένα νέο φεγγάρι

Τους ανθρώπους  που κατέφθαναν απ’ τη θάλασσα
Οι  βροχές του Μάρτη
Από τα δάση των κέδρων
Τους δρόσιζαν.

fav-3

ΤΕΤΑΡΤΗ

Ετούτη η εποχή  δεν βγαίνει από ροδόσταμο μασούρι

Έριξε την ασπίδα της εν ώρα μάχης
Και το φως  της αυγής
Με δυσκολία τη μέρα ξεσηκώνει

Σε τούτη τη χώρα φτάσαμε
Όλο θαλασσινά χωριά και στέρνες
Γαλάζια βουνά και σύννεφα ‘πό γάλα

Ήρθαμε απ’ τα βάθη της Ανατολής
Από τις μυρωδιές των χωραφιών
Που τάισαν χιλιάδες χρόνια τις γενιές μας
Ελαιώνες και χωράφια σιταριού
Ήρθαμε πάνω στο πτερύγιο του δελφινιού
Μια ζεστή μέρα του Ιούλη
Ψηθήκαμε στην άμμο
Σαν τα παλιά πηγάδια της ερήμου.

fav-3

ΠΕΜΠΤΗ

Χάσαμε όλα τα προγνωστικά

Και τη χαμένη μας ζωή
Με ποιο τρόπο θ’ αναπληρώσουμε
Δεν γνωρίζουμε

Να φτιάξεις τις προϋποθέσεως
Για ένα νέο φεγγάρι
Είναι μια δύσκολη υπόθεση
Με φύλλα νεραντζιάς προσεχτικά
Γεμίζουν τα μαξιλάρια των παιδιών
Και τα παιδιά με τα χέρια τους  ζωγράφιζαν
Πάνω στo τζάμι  της  ανθρωπότητας τις λέξεις
« Είμαι η ανθρωπότητα. Εσείς;».

fav-3

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Εκεί οι φωτιές που άναψαν

Οι κρύες μέρες
Ανάμεσα στη μοναξιά
Που κτυπάει τα πόδια της
Πάνω στο χιόνι για να ζεσταθεί

Κουραστήκαμε να περπατάμε
Οι τόποι είναι  ασάλευτοι
Σαν τις φωτιές   που άναψαν
Οι αγρότες στα χωράφια
Και το φωτεινό φεγγάρι
Στην άκρη της νύχτας.

fav-3

ΣΑΒΒΑΤΟ

Η μέρα κατέβηκε απ’ τα σύννεφα, μ’ ένα βουητό

Χωρίς κλειδιά, σαν μοναχή
Αρχαία αυγή με χιόνι
Και φως π’ αντανακλούσε στον πάγο
Ο ένας ήταν  θάλασσα
Ο άλλος δέντρο στην ομίχλη
Τα τοπία  είχαν
Σκληρά τα χώματα
Όπως οι άνθρωποι.

fav-3

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Ο χρόνος λύγισε γύρω απ’ τον ήλιο

Σαν μεταλλικό στεφάνι
Τούτες οι φωτεινές ημέρες είναι δικές σας
Τούτη η θάλασσα που πλάτυνε
Το ποτάμι που λιγόστεψε
Τούτο το δάσος που μοιάζει με πορφύρα
Οι μέρες που στένεψαν σαν τη μέγγενη

Τούτα  τα  χέρια που μπήχτηκαν
Μέσα στην εποχή του χειμώνα
Σαν μαυρομάνικο μαχαίρι
Έσφιγγαν στα δόντια τους τη  χαραυγή
Τις ευωδιές που φέρνει ο αέρας
Και  εκείνο το γιορτινό, Πάσχα το ελληνικό.

*
©Βασίλης Ν. Πης
φωτο©Στράτος Φουντούλης, Φως στα ερείπια, Λέρος 2007

vintage_under2