Σελάνα Γραίκα‏, Μες τους θορύβους της νύχτας

Αρχείο 14/07/2016

fav-3

Της γερουσίας ανάγνωσμα

Λένε πως υπάρχει ένας κόσμος παράξενος
οπωσδήποτε ήλιοι,
που κινούν τις σκιές
και στέκονται εκεί τ’ αθάνατα, λάβαρα των πολέμων
μα, εμείς μόνο ξέρουμε από φιλιά,
στεναγμούς, χαμόγελα
και λίγη αγάπη.
Στο σκοτεινό κατακλυσμό, για λίγο πιανόμαστε
σμίγουμε και χωρίζουμε, με την νύχτα ανάμεσα.
Κι αν θέλω να κλέψω, θάναι των νεκρών
που δεν έχουν αντίρρηση.
Ανάμεσα από σκοτεινά χρόνια και σημάδια του πόνου
σε λυπημένα απογεύματος ημίφωτα,
το πρόσωπό σου θα βλέπω
που ήταν, όπως ο ήλιος ανέτειλε
και μπροστά του τα χρόνια
και τα γκρίζα μαλλιά.
Κατάρα θα ρίξω σ’ αυτό που κάποτε ήσουν
μοναδικός μου θεός στις ημέρες που ήταν.
Και κάποια μέρα θα σηκωθώ και θα φύγω,
θα παρατήσω τους φίλους μου όλους,
και θα σε αναζητήσω ξανά, εκεί που ο κόσμος τελειώνει.

fav-3

Το καμάρι της Πλιούμπως

Ρακένδυτος και ξυπόλητος ήταν
μα στα μάτια αυτής αγαπητός
την ώρα που
του λεβάντε η μάνητα σφύριζε
και λύγιζε τα χλωμά, κίτρινα φύλλα.

Το βαθύ ρεύμα κλαυθμήριζε
μ’ ένα βαρύ, χαμηλό ουρανό ·κι όλο έβρεχε.
Κάτω στου δρόμου τη σκοτεινή έκβαση
-σαν κάποιο μάντη θαρραλέο
σε έκσταση
που βλέπει την δική του άσχημη
εξέλιξη, με παγερό- ανέκφραστο βλέμμα,

την «αλυσίδα» του έλυσε και ξάπλωσε χάμω,
το ρεύμα μεγάλο που τονε πήρε μακριά, πέρα.
Κείτονταν, ντυμένος τα χιονάτα λευκά του
π’ ανέμιζαν ελαφρά τ’ αριστερά και ζερβά του.

Μες τους θορύβους της νύχτας
κάτω, κατέβηκε και βρήκε μια βάρκα
πλάι ελιάς που’ χε αφεθεί
και στην πλώρη της πάνω έγραφε- ετούτο:
Κατάκοπος, κατάκοπος είμαι πολύ!…

*
©Σελάνα Γραίκα
φωτο©Στράτος Φουντούλης, Lisboa 2015

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε