Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου: Κυκλάδες

Αρχείο 12/07/2016

fav_separator

Θα σε θυμάμαι
με την αυστηρή σου
μετωπικότητα
με τις εγχάρακτες,
τις λίγες σου λεπτομέρειες

Mην φύγεις απόψε. Και την Αμοργό, και εκείνη ακόμη λησμόνησέ τη. Τους πιλότους των Κυκλάδων, τα ειδώλια των κοριτσιών και τους αρπιστές να ξεχάσεις για πάντα. Γιατί η Αμοργός είναι μια ιδέα και η γεωγραφία της τ΄όνειρο των πιλότων και των Κυκλάδων. Μην φύγεις απόψε. Δεν υπάρχει για σένα τέτοιο μέρος σαν την Αμοργό, τέτοια νησιά και τέτοια ποιήματα ποτέ δεν γεννήθηκαν. Μες στις νεφέλες, πρώτη ανάμεσα στα κορίτσια απ΄την Κέα και την Μεσσήνη η Αμοργός λευκή ως σιωπή, μ΄άπειρες δυνατότητες, διόλου νεκρή λάμπει στο στερέωμα. Λένε εκεί λαμβάνει χώρα η τελείωση του κόσμου, μες στα νερά της καθρεφτίζονται τα πρόσωπα των Πελασγών που χάθηκαν. Μες στους βυθούς να λένε τ΄όνομά της, μες στους βυθούς να κοιμάται λέει η Αμοργός. Από στίχους, μάρμαρο και θαύμα τα εφηβικό της πρόσωπο. Την κατατομή της την γνωρίζουν μονάχα τα παιδιά. Η Αμοργός που αδιάκοπα μεταμορφώνεται μες στους κόλπους του χρόνου και της ύλης. Να φθάνει λέει απ΄το βάθος του δρόμου που η ίδια άνοιξε, ν΄ανθίζει στις στροφές του ποιήματος. Τ΄όνομά της μια αντήχηση των νερών, ο μύθος και τ΄όνειρο. Μην φύγεις απόψε, μην πας στην Αμοργό. Γιατί ποτέ δεν θα επιστρέψεις, δρόμος δεν υπάρχει να σε φέρει ξανά. Αργά, σαν τα νησιά θα καταποντιστείς, θα γίνεις πέτρα και φως, πρώτη ανάμεσα στα δακρυσμένα μάρμαρα και τις ελιές. Μην φύγεις. Οι χάρτες σκίστηκαν, το νησί ήταν μια πλάνη. Εκείνο το πλοίο που πάντα ταξιδεύει, οι παλιοί σου φίλοι που για πάντα την κατοίκησαν. Οι φίλοι σου από τερακότα, με μάτια οψιδιανών καρφωμένα στο ύψος της καρδιάς. Τίποτε για σένα δεν υπάρχει σ΄αυτό το μέρος. Μονάχα ανάπαιστοι και γλώσσες νεκρές, κήποι κρεμαστοί και επιτοίχια θαύματα. Μην φύγεις, μην αγαπήσεις ποτέ την Αμοργό. Γιατί είναι απ΄όνειρο ο τρυφερός της μύθος, βαθύ γαλάζιο χρώμα την ορίζει και ωραία παιδιά των παλαιών καιρών. Δεν είναι για σένα αυτός ο τόπος. Εσύ δεν είσαι ποιητής, για σένα η Αρκαδία δεν υπήρξε ποτέ. Η Αμοργός είναι τέχνη, όπως εσύ και εγώ σ΄αυτό το μικρό, τ΄απέριττο όριο. Μην φύγεις απόψε. Μετά τον γκρεμό της σκάλας, μετά τις λάμπες και τ΄άνθη, η Αμοργός σαν άλλη κοιμωμένη στα κύματα και τους ήλιους όλα τα σημαίνει. Μην φύγεις, μην πας στην Αμοργό. Είναι στ΄αλήθεια φοβερό να κατέχεις τα μυστικά της. Σπασμένα γυαλικά και μια μορφή θαλασσινή στην κόψη ενός κύματος, τ΄άσπρο της φόρεμα που το φορούν στα παραμύθια κορίτσια υφαντά απ΄την Καρχηδόνα και τις Συρακούσες. Σπαρμένη μ΄υδρίες όλο να επιστρέφει η Αμοργός στις αρχικές καταβολές της. Εκείνη και η τέχνη συνιστούν τα αιώνια πράγματα, μια γεωμετρία ενδόμυχη, έξω και πέρα απ΄τα δικά σου σχήματα. Γι΄αυτό μην φύγεις απόψε, μην φύγεις για την Αμοργό μ΄ένα φουστάνι από κατακόκκινο πομπηιανό και τα μαλλιά σου πλεγμένα στις κληματίδες τόσων και τόσων πλοίων. Μην φύγεις, μην πας ποτέ στην Αμοργό. Και εγώ που τόσα σου αρνήθηκα ταξίδια, θα ζωγραφίσω τη μορφή σου πάνω στις στάμνες, πάντα νέα, πάντα ωραία. Ευδοκία, Ανδριαννή, Μαριάνθη, Μαρία των Ελλήνων. Όλα τα ονόματα θα στα χαρίσω και σ΄όλα τα πουλιά θα διδάξω το τραγούδι σου. Μονάχα μην φύγεις, μην πας ποτέ στην Αμοργό.
Έπειτα έσκυψα και φίλησα τη γυναίκα του φεγγαριού και έσπαγαν οι προτομές, σπαρμένα αστρικά τα καλοκαίρια μας. Και εσύ που ζεις για πάντα στην Αμοργό, χιλιάδες χρόνια ακρυλικά σε σκεπάζουν. Μαζί σου πήρες για πάντα το φεγγάρι και τον έρωτα. Όλες οι τέχνες κάποτε σε καθόρισαν.

*

©Απόστολος Θηβαίος
φωτο©Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε