Χρήστος Βασματζίδης, Μικρά και ερωτικά

Αρχείο 30/08/2016

Αυτό το γνήσιο τούνελ κατάθλιψης
Απορρόφησε τη νύχτα
Υγρή την πέταξε στη γλώσσα μου
Να πλάθει μαζί της ονόματα γι’ αγάπη

Δεν με κοιτάς στα μάτια
Κοιτάς τον μαύρο ουρανό
Που κατεβαίνει στο φουστάνι σου
Και παίρνει ό,τι ήταν να πάρω εγώ

Στη λεωφόρο στήσανε τα μπλόκα
Κανείς δεν θα περάσει χωρίς έλεγχο
Άναψα τσιγάρο, γύρισα πίσω και κοίταξα τη φωτεινή πόλη
Μετά ένιωσα το χέρι της να με ελέγχει. Διπλό πεπρωμένο

Είχα μαζί μου τη φωτογραφία της. Ναι στο πορτοφόλι
Ήταν φθαρμένη και παλιά
Είχε βγάλει ρίζες και άνθη
Τα μάτια άλλων γυναικών, μυρίζουν αυτήν επάνω μου.

Το σώμα θα αναμετρηθεί με τις ιδέες
Το πράγμα θα γίνει έννοια. Ωραίοι οι γάμοι της αυγής
Μα στην θάλασσα το φως αλλάζει
Και το σώμα γίνεται μία απλή παράγραφος

Τι να ομολογήσουμε, μας κάνουνε παρέα τα σκοτάδια
Ό,τι και να πούμε δεν θα το δει κανείς
Μόνο εμείς θα ξέρουμε πως μερικά πάθη
Εκδηλώνονται με τα ποιήματα.