Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Η Κράκυ χάθηκε εκείνο τ΄απόγευμα

Αρχείο 20/09/2016

fav_separator

(σκηνικό κοριτσίστικου δωματίου.Αφίσες από συναυλίες. Το χρώμα σου είναι το μαύρο. Κάθε τόσο σβήνουν οι φωτισμοί. Εσύ χάνεσαι και εμφανίζεσαι ξανά σ΄άλλο σημείο, μ΄άλλη προδιάθεση. Γερασμένη, με πέπλο στα μαλλιά και το πρόσωπο, ντυμένη μητέρα, Μαρία των Μεδίκων, Ελένη, Περσεφόνη. )

Γεμίζει την οθόνη στα φιλμ της εταιρείας Τορίνο. Αυθεντική Ιταλίδα, σαν να λέμε η Καλυψώ του καιρού μας. Ρίχνει τα πέπλα της με χάρη, όλους τους μαγνητίζει. Είναι φιλήδονη, η καρδιά μας βρίσκεται στα χέρια της.

(υποδύεται κάθε λέξη, κάθε ρόλο)

Όταν νιώθει αδύναμη και η μοναξιά την κυριεύει δίνεται στο πάρκο σ΄αγνώστους, δίχως να μιλά, καίγοντας σώματα. Τ΄ονομά της ανήκει πια δικαιωματικά στη λαϊκή μυθολογία. Πότε πότε πιστεύει βαθιά μέσα της, θυσιάζεται σε κάτι παράξενες λιτανείες, μαστιγώνεται όπως η Φλορίς, όπως η Φλορίς.

(δείχνει στο κοινό την πλάτη της, γονατίζει, υποκλίνεται ποιος ξέρει σε τι)Μια Ολλανδή κόρη που διακόπτει τη μουσική της έπειτα από αιώνες, κοιτώντας προφητικά και κατάματα το πρίσμα αυτού εδώ του κόσμου. Κάπως έτσι τελειώνουν οι πίνακες και αρχίζει η ζωή. Ελένη της Λαμίας, των Θηβών, της οδού Ερεσού, της Κατερίνης, της Πέλλας, των νησιών. Επιβιβάζεσαι στα λεωφορεία της γραμμής, αλλάζεις στυλ και πόλεις. Ακόμη και έρωτες. Πότε παιδιά κάτω των είκοσι χρόνων, οπλίτες μυστικών στρατοπέδων. Και άλλοτε παρανάλωμα των πιάνων στους ακλόνητους έρωτες, στα κύματα. Κορίτσι των ατελιέ, τελευταίο μοντέλο κάποιας Βενετίας. Στις φωτογραφίες των θαλασσινών σου γάμων αποθανατίζεσαι λαμπερή, μια απ΄τις Λορελάι των παραμυθιών. Παρόμοιες λήψεις στο φωτογραφείο του κεντρικού δρόμου που κλείνει πια έναν αιώνα λειτουργίας. Μακρύς λαιμός, σβησμένα μάτια, μετέωρη και πνευματώδης όπως στα πορτραίτα του Μοντιλιάνι. Ιουδήθ και Μαρία στις πιετά του πάλαι ποτέ λατινικού κόσμου. Εξαίσιο, κοριτσίστικο βάδισμα κοντά στις προκυμαίες στην Αβάνα.

(πίνακες και φωτογραφίες αναπαράγονται με ταχύτητα σ΄όλο το χώρο του θεάτρου. Πλατεία και σκηνή κατακλύζονται απ΄τα ωραιότερα κορίτσια της τέχνης)

 Έκτοτε, χαμογελαστή παρά την έκβαση, αποβιβάζεσαι στολίζοντας τους παλιούς, κρεμαστούς κήπους. Ν΄ακούγεται λέει αδιάκοπα η φωνή στα ηχεία της οδού Πανεπιστημίου, να παίζεται το δράμα μιας ύπαρξης στο θέατρο του δρόμου, που αλλάζει ύφη και μόδες και ποζάρει για χάρη της ομορφιάς, κόντρα σε κάθε καιρό. Γι΄αυτό μας σώζεις και επαναλαμβάνεσαι στους ναούς των καναλιών, σχεδόν διάφανη μες στην καλοσύνη, φυλλομετρώντας μέσα σου ζωές. Φτιάχνεις ζωγραφιές με το υλικό των τροπικών, δίχως όργανα γράφεις αδιάκοπα μίλια  σε γραφεία, κρεβάτια, χειρουργεία. Να ξυπνάς λέει την άνοιξη, να πνίγεσαι, να γερνάς, να ΄σαι μια αληθινή Ιφιγένεια και το τραγούδι της. Το ιερό έπος της ζωής, μέλη αρχιτεκτονικά, δικά σου. Η Αφροδίτη ξανά στις όχθες να λένε. Ένας μικρός, σπασμένος αμφορέας να λένε, στην αγκαλιά των νερών και να κλαίνε. Κομψή, δίχως καμιά συστολή στο Μπουένος Άιρες, το κορίτσι του Αμεντέο που γλιστρά νύχτες ολόκληρες στο κενό.

Η Νέα Υόρκη σου ταιριάζει. Είδα μια φωτογραφία σου. Έχεις κάπως γεράσει. Στυλ Χένρι Τζέιμς, λίγη απογοήτευση, λίγη συγκίνηση. Θυμίζεις την Λητώ, μια σφίγγα σε πλάγια θέση, την κοντέσσα ντε Λουζινιάν που σαγήνευσε μια ολόκληρη αυτοκρατορία. Θα σε περιμένω. Χίλια χρόνια θα σε περιμένω. Σ΄όλες τις στοές έφτιαξα ναούς δικούς σου. Στη μνήμη της Γκουλί έγραψα, που πέθανε μες στο κλουβί της, μες στο κλουβί της.

(γελά όλο ηδυπάθεια. Ανακατεύει τα μαλλιά της, κρύβει το πρόσωπό της από κάτι)

 Οι φροντιστές ξαπλώνουν γύρω σου, οι τεχνικοί, όλα εξημερώνονται, εσύ μιλάς και το κοινό σε παραστέκει μ΄όλη την τρυφερότητα του κόσμου. Έτσι, μ΄ανοιχτά τα φώτα, λουσμένη παρουσιάζεσαι. Η σειρά και η ειδικότητά σου. Εν καιρώ ειρήνης φωνάζουν τ΄αγόρια και εσύ να καίγεσαι από έρωτα. Όλοι σ΄αγαπούν.

Όσοι ήταν εκεί χειροκρότησαν την Κράκυ με την καρδιά τους. Ήταν υπέροχη, μόλις δεκαεπτά χρονών, έπαιξε και κέρδισε.Η επιτυχία της στην πρεμιέρα είπαν, ήταν σίγουρη. Έκλαιγε κάπως και έμοιαζε να τα ΄χει χαμένα. Εκείνο το απόγευμα ο κύριος διευθυντής την πήγε βόλτα με την αστραφτερή του Buick. Δεν είχε καμιά συστολή η Κράκυ. Γελούσε με την επιτυχία της καθώς ο κύριος διευθυντής οδηγούσε ολοένα και πιο γρήγορα και άγγιζε κάπως ερωτικά τη βάση του λαιμού της. Η καρδιά της πήγαινε να σπάσει. Δεν ξανάπαιξε η Κράκυ. Η Buick διέγραψε μια ωραία, καθαρή τροχιά και η Κράκυ χάθηκε εκείνο τ΄απόγευμα.

*

©Απόστολος Θηβαίος
φωτο: Στράτος Φουντούλης

vintage_under2

Στηρίξτε την προσπάθειά μας με ένα απλό like στο facebook. Ευχαριστούμε