Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες

Μια Σχεδία τού Νόστου

Είναι οξύμωρη αυτή η μοίρα που με ακολουθεί·
Ολοένα σκοντάφτω
Στις μαύρες πέτρες που έριξα πίσω μου
Πριν φύγω κάνοντας πανιά
Για τα πέρατα τα ξαφνικά τού ύπνου
Σε πρόσωπα που κάθε λίγο συναντώ μπροστά μου
Μόλις θα ξεμυτίσω από την κρύπτη μου
Χαμένους έρωτες και πουλημένους φίλους
Που πάλευα χρόνια να ξεχάσω·
Άλλοτε πάλι έχω την αίσθηση
Πως με αυτές τις πέτρες
Ξεκινούν οι αναμάρτητοι τον πόλεμο
Ή ορθώνουν γύρω μου ψηλά και στέρεα τείχη·
Και ας λένε -αφήνω τους καχύποπτους
Να ξεσπαθώνουν-
Πως τάχα φταίει για όλα ο άλλος μου εαυτός
Εκείνος ο άθλιος που λιθοβολεί
Απ’ όλες τις γωνιές τού κόσμου.

*

ΠΑΡΑΜΥΘΊΑ(Ε’)

Αύριο
Κάποιο κρησφύγετο θα βρεθεί και για μας
Όπου όσο κι αν ψάξουν όσο κι αν αλυχτούν
Δε θα μας βρούνε τα σκυλιά·
Εκεί θα λάμπει το χαμόγελό σου
Εκεί θα φέγγουν τα μάτια σου
Όπως και η θάλασσα στα όνειρά μας.
Λίγοι θα θυμούνται ακόμη ότι υπήρξαμε
Αγκαλιασμένοι στο κέλυφος τ’ ουρανού
Κι εγώ θα ζω για πάντα
Στου σώματός σου τη γαλήνη
Στης φωνής σου το άδολο μπαμπάκι·
Είπε μέσα στον ύπνο του ο σαλός
Και ξύπνησε μόνος
Στο άδειο από γεγονότα
Σα φυλακή σα δεσμωτήριο
Φτωχό μυαλό του.

*

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΟΣ

…ίσως είναι τα μάτια δύο κοριτσιών
Που σε κοιτάζουν
Απ’ τά μισόκλειστα παράθυρα μιας κάμαρης
Που δεν υπάρχει
Παρά μόνο στο στοιχειωμένο μυαλό σου·
Δυο χρόνια και δυο μέρες σε περίμεναν
Να γύρεις απ’ τή χώρα των σαράντα δράκων
Πάνω στο φτερωτό σου άλογο
Που καταπίνει σύννεφα και τρέχει
Μέχρι τα φωτεινά λιβάδια με τις ανεμώνες
Όπου βόσκουν αμέριμνα όνειρα
Στου ύπνου το γύρισμα
Σε νερά κρυστάλλινα και στα μέρη
Όπου χαρούμενες κολυμπούν κόρες ονείρων·
Κι ενώ κανείς δε σε προσμένει πια
Οι πόθοι γίνονται ίμεροι
Και ζεις
Όσα δεν έζησες ποτέ στο μέλλον
Να φέρνουν γλυκούς καρπούς
Σε κάνιστρα στα χείλη σου
Τα χείλη τους να είναι το βάλσαμο τ’ ουρανού
Τα στήθη τους να είναι τού βελούδινου γαλαξία
Τα μάτια τους…

*

©Ρογήρος Δέξτερ

φωτο: Στράτος Φουντούλης