Σταυρούλα Χριστοδουλάκου, Τρία ποιήματα

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΓΕΡΑΣΕ

Η περιπλάνηση σε περιγράφει καλύτερα
Αφανίζει τις λεπτομέρειες
Δικαιώνει τον αδικαίωτο χρόνο
Της σοφής αλεπούς
Στο ξεχασμένο εθιμοτυπικό της αγάπης
Ιδού το μυστικό:
Για να δεις πρέπει να’ χεις καρδιά

Κι αν δεν έχεις η ουσία δεν υπάρχει
Ο Μικρός Πρίγκηπας
γέρασε
Το αρνί έφαγε το λουλούδι
Κι εσύ έπεσες μαλακά
Όχι σαν δέντρο μα σαν φύλλο
Στον πλανήτη που δε φυτρώνει τίποτα

ΣΚΟΡΠΙΟΣ

Κάθεται πάντα στην ίδια θέση στο καφενείο
Σκουριασμένη παγίδα τρωκτικού
Δεν πέτυχε τίποτα ούτε φέτος
Κρατάει ένα ποτήρι θολές αναμνήσεις
Όσες φορές κι αν το αδειάσει πάλι γεμάτο θα’ ναι
Υπηρετεί μακάρια τα κενά της αφήγησης του χρόνου
Κερνάει σκοτάδι τον σκορπιό του νου του
Και μεθάει ηδονικά σε κάθε δάγκωμα

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΛΥΠΗΣ

Μερικές φορές ανακαλύπτεις μια τόση δα ασήμαντη λεπτομέρεια:
Το κρυμμένο αγκάθι στο πελώριο χαμόγελο του ρόδου
Πώς δεν το πρόσεξα όταν διάβηκα την πόρτα του κήπου;
Έφταιγε ο ορίζοντας κι οι αλλοπρόσαλλοι οιωνοί
Ίσως κι εκείνο το σκίρτημα της θάλασσας
Όταν έσμιγε με τη φωνή σου

Πάντα η διαδρομή της φθοράς απ’ την καρδιά στο χέρι
Αόρατη πέφτει στο δόκανο της νύχτας
Εξατμισμένο αίμα στην πολυθρόνα της στοργής

Αφήνω ανέγγιχτη την αιωνιότητα που μου προσφέρεις
Μου πέφτει βαριά πριν φτάσει ακόμα στο στομάχι
Γέρνω στα μισόκλειστα βλέφαρα των βιβλίων
Ίαμα και ίαση για τις τρύπες της ψυχής

Δεν έχω άλλη λύπη να ξοδέψω

*
©Σταυρούλα Χριστοδουλάκου

φωτο: Στράτος Φουντούλης