Θανάσης Κριτσινιώτης, Κλεοπάτρα σε κομμάτια [αποσπάσματα]

Από τις εκδόσεις Σαιξπηρικόν

[ 1 ]

(μιλάει αυτός)

σε ένα ξύλινο παγκάκι
Ένας σωρός από ρούχα, που κρύβει ένα σώμα
Ξεπροβάλλει ένα αλλόκοτο κεφάλι γυναίκας
μαλλιά που κάποτε ήταν βαμμένα κόκκινα
Απ’ το σκισμένο φόρεμα της, προβάλλει
μια νερουλιασμένη αχάιδευτη σάρκα
Βάφει τα χείλη της
με μανιασμένες επαναλαμβανόμενες κινήσεις
Το χρώμα κυλάει, μαζί με ένα ακατάληπτο βουητό λέξεων
μικρά γέλια σαν σπασμένα γυαλιά
Κροταλίζουν στον αέρα…

[ 2 ]

(αυτή, πλησιάζει σε μια μισοσκισμένη αφίσα ενός σταρ)

Ήρθες; το ήξερα ότι θα έρθεις!
Έλα αγκάλιασέ με αγάπη μου, άγγελέ μου, δολοφόνε μου
Τα σπλάχνα μου, ένας σωρός από κάρβουνα
Φύγε, όχι, μη φύγεις,
Είμαι η στάχτη που άφησες πίσω σου..
Καθώς έφευγες, φιλούσα τ’ αχνάρια σου
Κάπνιζα τ’ αποτσίγαρα σου
Να νιώσω λίγο ακόμη τη γεύση των χειλιών σου…

[ 3 ]

… ένα βράδυ είδα να πέφτει ένα σκυλί απ’ τον ουρανό
Νόμιζα είχε φτερά
Ώσπου βούτηξε μπροστά στα πόδια μου
Απ’ το στόμα του πετάχτηκε αίμα
Έτσι πέταξες και ’συ εμένα Για λίγο ένιωσα ότι πετάω
Μετά η ψυχή μου γέμισε αίμα…

[5]

…Ένα βράδυ ,άλλο ένα βράδυ
Απο την μαύρη μακριά σειρά που μ ακολουθεί
Είδα κάτι να κρέμεται απο ένα δέντρο
Κάτι σαν μεγαλος σκύλος ,η ,υποσιτισμένη αρκούδα…
ένα σώμα ,ένα κέρινο πρόσωπο ,
Στο λαιμό ένα σχοινί…
Ένα εκκρεμές του θανάτου
…την άλλη μέρα έμαθα ότι ήταν μόνος
Ήρθε απ την ανατολή, από ένα καμμένο τόπο ,διωγμένος
…βυθίστηκε στη νύχτα του κόσμου.