Κώστας Δρουγαλάς, δύο ποιήματα

Επιπόλαια σκαλίσματα

Με το που πλάγιαζε
γυρνούσε πλευρό
και μου έδειχνε την πλάτη της.

Κάθε βράδυ έβλεπε εφιάλτες·

γατάκια σκασμένα μέσα σε άχαρες σακούλες
απότιστα λουλούδια στα νεκροταφεία
κι η αγράμματη η μάνα σου να κρώζει
«Δεν είν’ αυτός για σένα».

Αναπηδούσες απ’ τον ύπνο ορθή γωνία
σαν τα κλήματα σε σύρματα
που φύονται κάθετα στο έδαφος

κι όλο σου ’λεγα
-Γύρνα πλευρό να ησυχάσεις,

αλλά ποτέ δεν μ’ άκουσες.

Μονάχος ξεροστάλιαζα τα βράδια
όσο εσύ ξαπόσταινες
στου Κάτω Κόσμου τα στασίδια.

Μια φορά μονάχα
να γυρνούσες κι απ’ την άλλη πλευρά,
μια φορά να κοίταζες
μες στα ανήσυχά μου μάτια
να έβλεπες
πώς είναι κι η ζωή στον Απάνω Κόσμο.

*

Άτιτλο

Τα σπίτια διαγράφονται και πέρα απ’ την όραση
πέρα απ’ τις στενές συνήθειες,
τη στενάχωρη οθόνη του κινητού.
Κάτι σβήστηκε εδώ πέρα
σαν να πέρασε μια γομολάστιχα
πάνω απ’ το μέλλον μου
και με τρομάζει ώρες-ώρες
που δεν είναι όλα πια γραμμένα
που λέξεις περισσεύουνε και τρέχουνε
αλαφιασμένες για τα δάση.

Το μυαλό σπεύδει μα το σώμα ακόμη κουρασμένο
ν’ άλλαζε το τοπίο κι η εμφάνισή μου
να γινόμουν ξανά το σαρκοφάγο της νιότης
ν’ αλωνίζω με τις οπλές, ν’ αρπάζω με τα
νύχια, με τους κοπτήρες να δαγκώνω και να
σχίζω τη σάρκα του θηράματος
να γυρίσω πια στο δάσος που φανερωνόμουν
αθέατος, μακριά απ’ τις
πατημασιές των κυνηγών.

*

Ο Κώστας Δρουγαλάς γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1985. Σπούδασε Νεοελληνική Φιλολογία στο ΑΠΘ όπου και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές. Το 2016 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα Το τελευταίο τραγούδι του Ντύλαν (εκδ. Πικραμένος, β’ έκδοση 2017). Ζει και εργάζεται ως καθηγητής στη Θεσσαλονίκη.

φωτο: Στράτος Φουντούλης