Δείγμα γραφής

I

ΚΑΒΑΦΙΚΟΝ-ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ

Έτοιμοι για:

«Θερμοπύλες» (στα λόγια),
«Ιθάκες» (στα όνειρα),
«Βαρβάρους» (στ’ αλήθεια).

*

  ΑΝΑΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ

Εύκολα στις λέξεις
ο  σ τ ό ν ο ς
γίνεται
ν ό σ τ ο ς· Συνεχίστε την ανάγνωση του «Νίκος Ι. Τζώρτζης, Αναψηλάφηση Β’ ―κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»

Γκρι, ρίγες λευκές, θερμοκρασία στο κόκκινο, ρόδες, λαμαρίνα, καυσαέριο, μυρωδιά από λάστιχο. Πεζοί, ζεύγη ποδιών, παπούτσια μαύρα, πράσινα, άσπρα, τακούνια, σόλες καινούριες, τρύπιες, στραβοπατημένες. Βήμα γρήγορο, κουρασμένο, συρτό. Φρένο, παρά τρίχα τρακάρισμα, πού πας ρε βλίτο! Πόλη, άσφαλτος, πινακίδες:  ΚΑΝΕΝΑ ΣΦΑΛΜΑ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ…  Απομάκρυνση, αποξένωση, απομόνωση, απόσυρση.

Αποσβολωμένη, απαρατήρητη. Μια γυναίκα με μαύρα με σπρώχνει κατά λάθος. Παραμερίζω. Κοιτάζομαι. Κι όμως δεν είμαι αόρατη. Έχω  σώμα, δέρμα, βάρος. Έχω μάτια, ακριβώς όπως κι εκείνη. Ωστόσο  δεν με βλέπει. Τρυπώνει σ’ ένα γραφείο με τζαμαρία, σαν κατσαρίδα τρομαγμένη. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Καίτη Παπαδάκη, Το γκρι»

Από τις εκδόσεις Νίκας

Ο κατήφορος

Ήταν ωραία στη Τζια το απόγευμα εκείνο.
Ζεστή, ανοιξιάτικη μέρα και από τη ράχη του νησιού η θέα στο Αιγαίο σαγηνευτική. Να κάθεσαι και να κοιτάς, να σταματάει  ο χρόνος, να είσαι σαν σε μυθιστόρημα.
Τα παιδιά αργούσαν να ετοιμαστούν για τη βόλτα, τα μεγάλα απασχολημένα με τα κινητά τους και τα μικρά με τα παιγνίδια τους, τελείως ξεμυαλισμένα. Ναι, αλλά έπρεπε να πάνε στην Καρθαία.  Δεν γίνεται να έρθεις στην Κέα και να μην πας στην Καρθαία, λένε οι  οδηγοί. Οπότε;
Οπότε κατέληξαν στον δρόμο της Καρθαίας γύρω στις πεντέμισι, πάρκαραν το αμάξι και πήραν με τα πόδια τον κατήφορο. Υπέροχα!  Οι γυμνές πλαγιές πρασινοκιτρίνιζαν με την άνοιξη, μακριά  κάτι πέτρινα σπιτάκια, από αυτά τα αγροτικά του νησιού, με τον προφυλαγμένο εξώστη και χωρίς παράθυρα, έσβηναν  τον χρόνο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα, Οδός Άνω Κάτω ―κυκλοφορεί [απόσπασμα]»

…από την ανέκδοτη συλλογή Εικόνες από ένα επιπλέοντα κόσμο

1]. ΜΥΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Κύριε, τα χέρια μας είναι κενά από δώρα
και οι προσευχές λειψές στα χείλη μας.

Κάνε να λάμψουν και πάλι οι παλιές μας στιγμές
μέσα σε ξέφωτα και πλακόστρωτα που αντηχούσαν
οι φωνές των παιδιών ίσαμε το γέρμα της μέρας.

Από τα ανοιχτά παράθυρα ας εισέλθει το έλεός Σου,
όπως αυτό του άπλετου φωτός, του αέρα,
του χιονιού και της βροχής. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γεράσιμος  Δενδρινός, Έξι ποιήματα…»

Αποκατάσταση

Τον σύζυγο κατήγγειλα.
Προσπάθησε, ισχυρίστηκα,
τον αποτροπιασμό για με να προκαλέσει,
στην σύνευνό του λέγοντας,
πως για δαύτον ποθοπλάνταζα !
Μύθο που η Φαεινή επενόησε,
τον σύζυγό της επινοητή εμφανίζοντας,
σε έριδα αποβλέποντας,
ανάμεσά μας κάθε επαφή να διακόψει, Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, δύο ποιήματα»

κάποτε θα μιλάμε για τις συμπτώσεις με την αφηρημάδα των απόντων
μπορεί και όχι
κι οι δυο εκδοχές πάντως, θα είναι κάθε άλλο από το να βασανίζουν

⚙︎

σήμερα ήταν Αύγουστος και ήταν Σάββατο

εδώ ακριβώς μια στάση, οφείλω
όπου, με έγνοια περισσή, την ανυπεράσπιστη να υπερασπιστώ αυτήν πληροφορία
με τρόπο ενδεχομένως περατό πλην όμως μαχητό
ένα λοιπόν έχω να δηλώσω
δική μου ομοίως απορία τι γύρευε αυτή η πληροφορία
σε τόπο ποιον άραγε άνοιγε την θύρα
ερώτηση που χρόνους δυο μετά
απάντησιν εβρήκε Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ασημίνα Λαμπράκου, μια πράσινη μύγα»