Δυο ιστορίες για τους Ζωγράφους που φορούν
Πρόσωπα ιερατικά

Ι.

Amboise
Μια ιστορία
Από τις ύστερες μέρες

Οι φίλοι του μοιάζουν ανήσυχοι. Αυτοί οι πιστοί του φίλοι που τόσο κοντά του στάθηκαν χρόνια και χρόνια. Μοναχά αυτοί. Η αγωνία τους έχει κυριεύσει, ωστόσο σαν από προαίσθημα και πεπρωμένο που εύκολα γίνεται αντιληπτό, γνώριζαν από καιρό πως λίγα θα μπορούσαν να κάνουν σαν σήμαινε η ώρα. Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, δίχως καμιά προφύλαξη ο καλός τους φίλος εργαζόταν ακούραστος, κάτω από κάθε καιρό. Οι κοντινοί του άνθρωποι πικραίνονται σαν τον θυμούνται να δουλεύει ως αργά το απόγευμα, οι καρδιές τους σκίζονται σαν λένε, «είπαν πως είναι βαριά άρρωστος και πως έφθασε ο καιρός του.» Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ανταποκρίσεις Απόστολου Θηβαίου, Canvas»

Παιδική Ηλικία 1

Στο κατηφοράκι πίσω απ’ το Νοσοκομείο,
Νοσο ειον Αμα αδος εκεί|
όπου με τσίμπησε στη γλώσσα η σφθίνγκα
και μου δώσε η νοσοκόμα με τον αντιτετανικό
ένα ψωμί κατάλευκο με γλυκό πάνω
ψάχναμε πεταμένες σύριγγες από υαλί
με διαγράμμιση επάνω και βελόνες
και πτυελοδοχεία και σωλήνες ορών
και πατούσαμε τα σπασμένα που έλαμπαν
κάτω από ένα ήλιο όπως είπανε τροπαιοφόρο
ξέραμε από βατσίνες κι από μόλυνση
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βασίλης Λαλιώτης, Παιδική Ηλικία 1-4»

✤

Η μικρή αμοιβάδα που είναι
των πλανητών ο ήσκιος
διαβάζει δίχως χείλη
τις Ώρες του Αυτόχειρα

φοράει
τη μεμβράνη της σαν αίμα
μα κι αυτό
το αίμα ακόμη
είναι υδαρό

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Χ. Λουκόπουλος, Απλότητα»

✤

Καθώς γύρισε το κλειδί κι έσπρωξε την πόρτα για να μπει στο διαμέρισμά του, δεν τον υποδέχτηκε η γνωστή θαλπωρή της ηλεκτρικής σόμπας που συνηθίζει να αφήνει αναμμένη. Βλέπεις εδώ και δύο χρόνια ελλείψει πετρελαίου τα καλοριφέρ δεν λειτουργούν και ο καθένας πρέπει μόνος του να φροντίζει τη θέρμανση. Καθώς μάλιστα του αρέσει η ζέστη δεν σκέπτεται το κόστος. Χαλάλι, προπάντων να μη κρυώσει γιατί αν την αρπάξει, μέρες που είναι, δεν θα ξέρει τι να σκεφτεί κι νους του θα πάει στο κακό.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ευρυδίκη Τρισόν – Μιλσανή, Διάρρηξη μέσω πανδημίας»

✤

Απρίλης

Λάμπουν οι στέγες απ’ τη βροχή.
Χαχανίζουν οι σπουργίτες όπως πετούν,
Και με μιαν φλύαρη του Απρίλη χάρη
Τα μικρά σύννεφα περνούν.
Γκρίζες και γυμνές είν’ ακόμη οι πίσω αυλές
Μ’ ένα ανάλλαχτο δέντρο μοναχά—
Σίγουρη τόσο για την Άνοιξη δεν θα μπορούσα να ‘μαι
Εκτός απ’ ότι εντός μου τραγουδά.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Sara Teasdale: April – April’s song ―απόδοση Ασημίνα Λαμπράκου»

✤

Ἀφοῦ χάραξε τὴ σύντομη πορεία του μέσα στὴ μέρα, κατρακύλησε πρὸς τὸ δείλι. Ἔπειτα ἀπὸ λίγο οἱ τελευταῖες του ρανίδες φωτὸς ἔπεφταν στὴ νύχτα κι ἔσβηναν· καὶ βρέθηκε ξανὰ στὸν τόπο ποὺ στριφογύριζε πρὶν ἀπ’ τὴν πρώτη χαραυγή του. Ἐκεῖ ὅπου οἱ μᾶζες σκοταδιοῦ εἶναι τόσο πηχτὲς ποὺ ἂν χύνονταν στὰ πράγματα τοῦ κόσμου θὰ τὰ στεροῦσαν ἀπ’ τὸ σχῆμα τους κι ἀπ’ τὸ χρῶμα τους· ἐκεῖ ὅπου τὰ πράγματα τοῦ κόσμου συνωστίζονται ἀσφυκτικά, μαγκωμένα ἀπ’ τὸ σκοτάδι καὶ στερημένα ἀπ’ τὴν ἀνακούφιση τῆς μέρας.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Δειλίες»