✤

Καθισμένος στο πεζουλάκι μπροστά από τη λίμνη της λήθης ο Παύλος μάθαινε στον Αλέξανδρο δύο καινούργια ακόρντα, με την άκρη του ματιού του έπιασε την Αγγελική να τους ζυγώνει κρατώντας από το χέρι τον μικρό. «Κάνε ένα διάλειμμα ρε μπρο, έχει επέτειο η φιλενάδα μας σήμερα» αστειεύτηκε χτυπώντας του τα δάχτυλα. Συνήθιζαν πάντα να αφιερώνουν λίγες κουβέντες ο ένας στον άλλον για την επέτειο του καθενός, τη μέρα δηλαδή που είχε εγκαταλείψει τα εγκόσμια για να τους συναντήσει. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αχιλλέας Σωτηρέλλος, Marfin»

✤

Περιεχόμενα τεύχους 117, Μάιος 2020

Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, Ο Ναμπόκοφ, ο δολοφόνος, η πόρνη και το ιερό βιβλίο
Ντάνιελ Μέντελσον (Daniel Mendelsohn), Ο Όμηρος του Καβάφη
Πέτρος Μαρτινίδης, Μεταξύ ανάγνωσης και απόγνωσης (σε εποχή κορωνοϊού)
Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, O Καντ, ο κόσμος των κρατών και η οικουμένη
— Γιατί φιλειρηνική συμμαχία (foedus pacificum) «πολιτειών» αντί για παγκόσμιο κράτος;
Αντώνης Εφραιμίδης, Η παγίδα του Θουκυδίδη
Σπύρος Σφενδουράκης, Οικολογισμοί με αφορμή την πανδημία
Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος Απριλίου 2020 —κυκλοφορεί»

✤

Άχνα

Το ποίημα είναι η άχνα
της εκπνοής του ποιητή
σ΄ έναν αρχέγονο καθρέφτη
όπου χαράζει στίχους με το δάχτυλο
κι όταν αφανιστούν από τον άνεμο
βλέπει ολόγυμνο το πρόσωπό του

*

Καλημέρα

Είναι φορές που ξυπνάς
και δεν θέλεις να αρχίσει η μέρα
κι ο ήλιος συνεχίζει την τροχιά του
δίνοντας φως κι άλλο φως
μέχρι καταμεσήμερο
να κάψει κάθε απόπειρα σκιάς
με κατακόρυφες αχτίδες

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Δουατζής, τρία ποιήματα με τη φθορά του χρόνου»

✤

Αφού μπεις, ένα τράνταγμα σε ξυπνά κι έπειτα συνηθίζεις· καταπίνεις χιλιόμετρα, προσπερνάς σπίτια και δρόμους με μυριάδες εντός τους ζωές κρεμασμένος στο χερούλι σα νευρόσπαστο. Τα τοπία αλλάζουν στο βλέμμα καθώς αλλάζει κι αυτό στα τοπία. Το τρένο σταματά χωρίς να ρωτά, μια νυσταγμένη φωνή ψελλίζει ονόματα: Ηράκλειο, Νέα Ιωνία, Πευκάκια… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αργύρης Κόσκορος, Βικτώρια»

✤

Σε σιωπή μεσονύχτια, στ’ ακροχείλη σου,
με οδύνες βαθειά απ’ τα στήθη,
υγραίνω καυτά το μαντήλι σου.

Στου κενού τα κατάρτια γαντζώθηκα,
με νεφέλες, αντάρες, φιλιώθηκα.

Τραγουδιού απόηχος παρεκίνησε,
λαγόνων σου χυμός εκύλησε.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Λεωνίδας Καζάσης, Από τα ερείπια έρως;»

Τα βάρη

Οι άδικοι
μιλούν για δικαιοσύνη
και φορτώνουν όλα τα βάρη
στις πλάτες των φτωχών
οι λίγοι ευνοούνται
είναι πανάρχαιο
αυτό το παιχνίδι
οι άρχοντες
να αδικούν τους πολλούς
και τους φίλους τους
Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γρηγόρης Σακαλής, πανάρχαιο παιχνίδι»

✤

Στο τετράγωνο μπλε σπίτι με τα μεγάλα παράθυρα ο ήλιος πέφτει κάθετος πάνω της. Η Φρίντα, απλωμένη στην κουνιστή πολυθρόνα της, λικνίζεται τραγουδώντας ένα μεξικάνικο τραγούδι:

«Κοίτα, αν σ’ αγαπώ…»

Εδώ και δυο μέρες, από τότε που έφυγε ο Ντιέγκο, μόνη της τροφή είναι ο ήλιος και η ανάμνησή του× σφραγίζει τα μάτια της, σφίγγει τα δόντια της και τον επαναφέρει νοερά στο πλευρό της. Αισθάνεται τη σφιχτή αγκαλιά του. Σαν κάπως να ζεσταίνεται.

-Ω! Καημένη Φρίντα, όταν γεννήθηκες σε σκέπασε ένα μεγάλο γκρίζο σύννεφο. Συνέχεια βρέχει, σκέφτεται.

Συνεχίστε την ανάγνωση του «Σωτηρία Κρητικοπούλου & Δανάη Μαργαρώνη, Φρίντα»