Συντάκτης: SF

http://agrimologos.com http://staxtes2003.com

Γιώργος Μπουγελέκας, Έξι καλοκαιρινά τρίστιχα

02/09/2019

Θάμπωσες βράχε
στην κάψα του Αυγούστου.
Άξαφνες στάλες!

Κοκκίνησες και
σάπισες φραγκόσυκο.
Φίλιον άγος. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Μπουγελέκας, Έξι καλοκαιρινά τρίστιχα»

Θησαυροί της άμμου -ποίηση της Ελληνικής Κρίσης: Παρουσίαση στις 9 Σεπτεμβρίου

30/08/2019

Η ποίηση (ίσως περισσότερο από κάθε άλλη μορφή έκφρασης) μπορεί με τη δύναμη του περιεκτικού της λόγου να αποτυπώσει την πολύμορφη τραυματική εμπειρία της ελληνικής κρίσης. Η δίγλωσση ανθολογία «Θησαυροί της Άμμου-ποίηση της ελληνικής κρίσης (Treasures of the sand-Poetry of the Greek Crisis), με τη συμμετοχή 38 ποιητών, σε αγγλική μετάφραση από τους: Robert Crist και Δέσποινα Λαλά-Crist, μετά την αμερικανική έκδοση από τις εκδόσεις Seaburn, κυκλοφορεί τώρα στην Ελλάδα από τις εκδόσεις ΑΩ. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Θησαυροί της άμμου -ποίηση της Ελληνικής Κρίσης: Παρουσίαση στις 9 Σεπτεμβρίου»

«Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο

29/08/2019

Μία νέα ενότητα  στις Στάχτες σε συνέχειες

Το θέατρο και η σχέση του με τις άλλες  τέχνες

Μέρος πρώτο

Ο χορός και το Θέατρο

Την πρώτη μου δασκάλα στο χορό δεν  την  θυμάμαι. Ξεκίνησα με ρυθμική  στην προσχολική ηλικία, σε κάποια σχολή στην Αθήνα. Θα πρέπει να ήταν λίγο αδιάφορο όλο αυτό, αν και σημαδιακό, γιατί δεν έχει αναφερθεί  κυρίως από την μητέρα μου, κάτι συγκεκριμένο. Ίσως πάλι γιατί  ο χορός για μένα ήταν σαν τον αέρα που ανάπνεα. Κάτι φυσικό και που δεν του δίναμε ιδιαίτερη προσοχή, αφού ήταν  τόσο φυσικό και αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητάς μας. Σε αυτόν το συλλογισμό έχω καταλήξει. Οι δικοί μου  το είχαν αποδεχτεί ό, τι θα γινόμουν χορεύτρια. Συνεχίστε την ανάγνωση του ««Παιδεία θεατρική εστίν» της Μαρίας Πανούτσου, 10 επί 10 και πλέον χρόνια, παρέα με το θέατρο»

Με τα μάτια των ξένων, Περιηγητές στην Έδεσσα και την Πέλλα 1328-1912

28/08/2019

Από τον φιλοπρόοδο σύλλογο Έδεσσας «Μέγας Αλέξανδρος» και τη Δημοτική Κοινωφελής Επιχείρηση Δήμου Έδεσσας

Η περιπέτεια της έκδοσης

Σημειώσεις ανεπίσημης Ιστορίας

[…] η μάγισσα Ιστορία με το αίμα ξεπλένει
πάντοτε τις πομπές της ο Μεσαίωνας διαρκής
κι ας λένε οι πολεμοχαρείς
τα νικητήρια ψέματά τους!
Μάρκος Μέσκος , Άλφα Βήτα, 2015.

Μια μικρή συλλογή περιηγητικών κειμένων, ανθολογημένων αποσπασμάτων, που αναφέρονταν στην Έδεσσα και την περιοχή της ήταν το έρεισμα για την έκδοση του παρόντος βιβλίου.

Η ιδέα -ή καλύτερα το όραμα – ενός τέτοιου εγχειρήματος τελούσε εν υπνώσει, ώσπου, λόγω της «έξωσης» από το ιστορικό κτίριό μας, τα βιβλία και τα αρχεία μεταφέρθηκαν σε άλλον χώρο. Ανάμεσά τους και ο φάκελος με τα κείμενα των περιηγητών. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Με τα μάτια των ξένων, Περιηγητές στην Έδεσσα και την Πέλλα 1328-1912»

Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: βερόνα

27/08/2019

Από την σειρά των έργων
Της Λαϊκής  Σκηνής

Παλιό τζαμωτό που βλέπει στον ακάλυπτο. Αύγουστος και αίσθηση εγκατάλειψης, με μεγάλα πλατύφυλλα φυτά τριγύρω. Τώρα οι ζωές  γκρεμίζονται μα θα είναι για πάντα όμορφες.
Το ένα τζάμι του παραθύρου, μακρόστενο από σκουριασμένο σίδερο συνδυάζει το κίτρινο και το κόκκινο γυαλί και έτσι ο κόσμος ποτέ δεν θα είναι ίδιος. Μια γυναίκα, γύρω στα τριάντα, ελαφριά ντυμένη.  Κάποιος άλλος που ακόμη δεν φαίνεται καταπιάνεται με κάτι σε απόσταση. Και όμως οι δυο τους μιλούν. Για την ακρίβεια μιλούν εδώ και αιώνες. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Boutique Théâtre: βερόνα»

Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: Memoria fulgurea

26/08/2019

Εδώ όπου το στάρι χρυσαφίζει στα λιβάδια
Για να θυμίζει τα μαλλιά της
Με τζιτζικιές ή τριζονίσματα
Τίποτα πια δεν έρχεται κουτί και κούπα•
Και η ζωή που ονειρεύτηκες δεν υπάρχει
Καρφιτσωμένη σε κανένα χάρτη
Και μόνο εκείνα τα τραγούδια
Ακούγονται να φτάνουν Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ρογήρος Δέξτερ, Σχεδίες: Memoria fulgurea»

Ραφαήλ Αγρόδημος, Τα μάτια

23/08/2019

Τα μάτια

Καμιά φορά, σαν κλείνω απότομα τα μάτια μου, βλέπω άξαφνα δυο άλλα μάτια, άγνωστα, να με κοιτούν. Κ’ είναι τόσο ωραία κείνα τα μάτια… Τόσο καθαρά… Κανένας Χρόνος δεν τα σκιάζει, καμμιά βιασύνη. Κοιτούν καρτερικά, όλο προθυμία κ’ υπομονή. Σάμπως να προσμένουν μια νύχτ’ απέραντη, μυστική, που θα τους ανοίξεις την ψυχή σου. Α, …γιατί να μην υπάρχουν και στ’ αλήθεια τούτα τα μάτια;… Γιατί να σαπίζουν μέσα μου όσα έχω να πω και να χαρίσω;..

*

Αναπότρεπτο

Όλα γίναν τόσο παράξενα πια,
που δε μου μένει τίποτ’ άλλο
παρά να κάθομαι δω και να συλλογιέμαι
πόσο τρομερά, πόσο ανυπόφορα
θα σε πληγώσω απόψε…

*
©Ραφαήλ Αγρόδημος

φωτο: Στράτος Φουντούλης, Tagus, Lisboa