http://agrimologos.com http://staxtes2003.com
– Εμένα να με λες Ρίτα’
είπε η μαμά Μαργαρίτα
– Κι εμένα Μαργαρίτα’
είπε η κόρη Μαργαρίτα
Είκοσι χρόνια μετά την έκδοση του ‘Ναι’ τής Μαργαρίτας Καραπάνου, ο λογοτεχνικός της ήρωας· Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αλέξανδρος Αδαμόπουλος, Τα όχι του ΝΑΙ — κυκλοφορεί»
ΑΤΕΛΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗ
Αν υποθέσουμε
πως ήταν χαράματα
πως περνούσαν καρφιά
σ’ έναν νεκρό άνθρωπο
και κοίταζες τη σκηνή
απ’ το σπασμένο τζάμι
– ξέχασα να συστηθώ:
ένας μικρός αντίλαλος – Συνεχίστε την ανάγνωση του «Γιώργος Γκανέλης, Ακτινογραφία θώρακος —κυκλοφορεί [αποσπάσματα]»
Ανακοινώθηκαν από το υπουργείο Πολιτισμού οι βραχείες λίστες για τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας και τα Κρατικά Βιβλία Παιδικού Βιβλίου.
Ανακοινώθηκαν οι Βραχείες Λίστες για τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2018 (εκδόσεις 2017): Μυθιστορήματος, Διηγήματος-Νουβέλας, Ποίησης, καθώς και για τα Κρατικά Βραβεία: Δοκιμίου – Κριτικής, Μαρτυρίας – Βιογραφίας – Χρονικού – Ταξιδιωτικής Λογοτεχνίας, και για το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα, στις οποίες και κατέληξε η Επιτροπή.
Βραχείες λίστες για τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2018 (εκδόσεις 2017) (αλφαβητική σειρά)
Υποψήφιοι για το Βραβείο Μυθιστορήματος :
Κώστας Καβανόζης, Τυχερό, Πατάκης
Γιώργος Κούβας, Καρμπόν, Κίχλη
Νίκος Α. Μάντης, Οι τυφλοί, Καστανιώτης
Δημήτρης Νόλλας, Ο κήπος στις φλόγες, Ίκαρος
Τέτη Παγκάλου, Ο αγριόγατος πηγαίνει πάντα μόνος, Γαβριηλίδης
Σωφρόνης Σωφρονίου, Αργός Σίδηρος, Αντίποδες
Σώτη Τριανταφύλλου, Το τέλος του κόσμου σε αγγλικό κήπο, Πατάκης
Υποψήφιοι για το Βραβείο Διηγήματος – Νουβέλας :
Αχιλλέας Κυριακίδης, Σώμα, Πατάκης Συνεχίστε την ανάγνωση του «Βραχείες λίστες για τα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας & Παιδικού Βιβλίου ’18»
Μύριζε καπνό
Πρόστυχα αρώματα,
Νεροχύτη
Γ. Θεοτοκάς, «Λεωνής»
ΣΕΝΑΡΙΟ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΚΠΟΜΠΗ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ
Μικρό, ως 40΄αφιέρωμα στον συνθέτη
Σταμάτη Κραουνάκη
Ξημερώματα, στα ερτζιανά να χτυπούν τα φτερά τους. Τραγούδια μονάχα, θα πεις μα ένας αληθινός μάγος αναδύει από την κορδέλα του καπέλου του ώρες ώρες άνθη πορτοκαλιάς. Κάνουν θόρυβο, σαν να τινάζονται οι ζωές απ΄τα χώματα. Τραγούδια μονάχα, θα πεις.
Μα δεν το νιώθεις τούτο τον θόρυβο, μονάχα κύματα, κλειδιά, θησαυρούς στους κοίλους βράχους, τίποτε άλλο. Τώρα περνούν σαν ξαφνική ανάμνηση του κόσμου, μέσα από προπύλαια και μαγαζιά της νύχτας. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Απόστολος Θηβαίος, Είναι τα τραγούδια ξενιτιές»
The Athens Review of Books, τεύχος 108, Σεπτέμβριος 2019
Πέτρος Μαρτινίδης, Στον παροξυσμό της αδικίας
Γιώργος Χ. Παπαδόπουλος, Προέλευση και εξέλιξη του σύγχρονου νου
Αλεσάντρο Καναβό (Alessandro Cannavò), Οριάνα και Πιέρ Πάολο, οι ασύμπτωτοι φίλοι
Μιχαήλ Ζουμπουλάκης, Αίμα, δάνεια και ιδρώτας…
Αντώνης Εφραιμίδης, Όραμα επιστημονικής φαντασίας ή μετάβαση στην «Τέταρτη Εποχή»;
Ιακώβ Σιμπή, Η ποίηση του Πρίμο Λέβι Συνεχίστε την ανάγνωση του «The Athens Review of Books τεύχος Σεπτεμβρίου 2019 —κυκλοφορεί»
Ήρθαν στη γειτονιά μετά το Πάσχα, σε ένα εγκαταλειμμένο από παλινοστήσαντες Βουλγάρους σπίτι. Το νοίκιασαν για να μείνουν τέσσερις, ένα ζευγάρι και τα δυο του παιδιά. Η ηλικιωμένη γειτόνισσα που τους το νοίκιασε, καθότι η ιδιοκτήτρια ξαδέλφη της είναι κάτοικος Μελβούρνης, μου το ανακοίνωσε στο τηλέφωνο με χαρά, να μην είναι έρημο, βρε παιδί μου, το σπίτι… Συνεχίστε την ανάγνωση του «Ζωή Κατσιαμπούρα, Άσπρα χελιδόνια»
Στην τέχνη της υποκριτικής διαπρέπουν όχι μόνον ηθοποιοί αλλά κι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι. Ορισμένοι απ’ αυτούς μάλιστα επιδίδονται στην τέχνη αυτή με τέτοια μαεστρία που είναι να τους ζηλεύουν κι οι κατά γενική παραδοχή ταλαντούχοι θεατρίνοι. Όσο για τις μάσκες που φορούν, θάλεγα ότι είναι τόσο πειστικές που τελικώς υποχρεώνουν ακόμα και τους πιο υποψιασμένους ανθρώπους. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Κωνσταντίνος Κ. Χατούπης, Ο φάρος»
(…) Στην Αθήνα έμεινα έως και τον Ιούλιο του 1987, συνεχόμενα τέσσερα χρόνια. Οι μνήμες από τη σχολή δεν είναι οι καλύτερες, τεράστια αμφιθέατρα, εκατοντάδες φοιτητές, αρκετοί περιορισμένης ευφυΐας καθηγητές (προφανώς και μόρφωσης και πολλώ μάλλον καλλιέργειας), ελάχιστοι οι καλοί ή ενδιαφέροντες, δυο-τρεις οι σπουδαίοι, με κορυφαίο τον αείμνηστο Αριστόξενο Σκιαδά, δεν έχασα ούτε μία παράδοση της Μήδειας ή των Αρχαίων Λυρικών: κατάρτιση, εμβρίθεια, καλλιέργεια, μα και χιούμορ και το είδος της εκλεπτυσμένης χάριτος στο έπακρο. Συνεχίστε την ανάγνωση του «Αντώνης Νικολής, Σε νησί του ασυνειδήτου μου*»
Πρέπει να έχετε συνδεθεί για να σχολιάσετε.