[Η Αθήνα]

Το φως ταλαντώνεται
στις υπόγειες γκαρσονιέρες
που πέρασαν οι θυρωροί
του 1970 τη ζωή τους.

Πάνω στην άσφαλτο ο ποδηλάτης
πιστεύει ότι ιππεύει άλογο
Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Κύριε πρόεδρε,
Ζητώ την προσοχή σας, για λίγο από τον χρόνο σας, στις παρακάτω γραμμές της επιστολής μου. Πρόκειται για την απόφασή μου να παραιτηθώ. Ξαφνιάζεστε, το ξέρω, μα ώρες σκέψης, στιγμές ατέλειωτες, μερόνυκτα βασανιστικά, ζωή ολόκληρη σχεδόν, με συμβούλεψαν γι αυτήν εδώ τη μέρα.

Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Ι
Δεν ήξερε αν ήταν μικρόβιο ή αόρατος κακοποιός, ή ακόμη τίποτε άλλο. Επίστευε όμως ότι ο Χρόνος υπήρχε στο διάστημα. Είχε αρκετές αποδείξεις.

Κάποτε, σ’ ένα μακρινό ταξίδι του, το βαπόρι πέρασε από το λιμάνι μιας επαρχιακής πόλεως όπου είχε ζήσει μικρός. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Μια Αρετούσα απαστράπτουσα
σκύβει και αφήνει τ΄άνθη
Νύχτα επιστρέφει
σαν Χριστός απ΄τα νερά.
Τραβά, λέει
για την Πέργαμο,
για την Πέργαμο

Μποστ
(1918-1995)

Στις 13 Δεκεμβρίου του 1995 ο Χρύσανθος Μποσταντζόγλου, ο κατά κόσμον Μποστ , ο δικός μας κυρ Μέντης, κερδίζει με την αξία του την αιωνιότητα. Η Μαμά Ελλάς, ο Πειναλέων, η Ανεργίτσα οι πιο δικοί του άνθρωποι αποκτούν τη θέση τους στο μεγάλο, νεοελληνικό, αστικό έπος. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →

Μια Νύχτα Του Νοέμβρη – Sara Teasdale

Έπλυνα το μάρμαρο με  Άζαξ, μέχρι που άστραψε κάτω απ’τον μπλέ, σαν παγονιού φτερό, ουρανό. Έκανα τσιγάρο για να ξεκουραστώ και να θαυμάσω το έργο μου. Έπειτα, πέταξα τη γόπα στον σάκο απορριμάτων που έφερα μαζί μου. Διαβάστε περισσότερα-Continue reading →